Wanneer ik erg moe ben of de dichte mist optrekt, schrijf ik fonetisch. Dan kan ik gerust je met een u schrijven. Een woord als reiken wordt ruiken. Zeilen wordt zeulen. Leiden wordt luiden. En wanneer ik niet oplet, verandert een kuiken in een keuken of andersom.
Woorden met drie of meer lettergrepen doen ook iets geks, ik kan ze moeilijker uitspreken maar ook bij het schrijven verdwijnt soms het middengedeelte, qua lettergrepen dan. Je krijgt er wel gekke en soms hilarische zinnen van, dat is weer lachen. Maar ik lees mijn eigen teksten heel vaak terug, van e-mails tot korte berichtjes. Maar hoe beter de ontvanger mij kent hoe minder ik teruglees.
Mijn houvast-woorden
Samengestelde klanken moet ik in sommige periodes meer dan anders heel langzaam uitspreken om ze te kunnen schrijven. Gelukkig heb ik mijn houvast-woorden. Dat wil zeggen wanneer ik ergens huid wil schrijven en ik twijfel over de UI dan zeg ik het woord hardop of in gedachte gevolgd door de houvast-woorden: HUID – kEU..ken. Nee geen match. HUID – sOE..p …nee geen match. HUID – hUI..s. Yes, dat is ‘m. En omdat ik van mijn houvast-woorden weet hoe je de klank schrijft, kan ik weer verder. Behalve bij een OU en AU en EI en IJ. Dan laten mijn houvast-woorden los en zoek ik hulp bij mijn goede vriend Google.
Ik werd zo leuk aangelachen vandaag
Soms blijken er hele woorden niet te bestaan, ik zou zweren dat aanlachen echt een woord is, je weet wel wanneer je van iemand die je niet kent een glimlach krijgt. Zo heb je aankijken, aanspreken en aanlachen, zo logisch om dan te zeggen: ‘Ik werd zo leuk aangelachen vandaag.’
Social media
Word je er al moe van? Wanneer ik al die op- en aanmerkingen lees op social media over de spelling en taalgebruik van anderen, word ik ook moe. Er zit kennelijk in veel mensen een juf of meester met een opgeheven vingertje en rode pen in de aanslag. Dat mag, zolang het opbouwend en in liefde is. Het raakt mij altijd wanneer mensen zo afgemaakt worden op social media, veroordeeld tot dom en hun mening dan niet telt: ‘Leer eerst maar eens Nederlands.’ Terwijl de inhoud best te begrijpen is. Waarom zo zuur?
Wanneer taal geen rol zou spelen
Ook de juf in mij gaat daar dan weer tegenin en probeert de ander er liefdevol op te wijzen dat niet iedereen gezegend is met een taalknobbel. De wereld zou een stuk gelijker en zachter zijn wanneer taal geen rol zou spelen.
De juf die geen juf is
Toch is het mij gelukt om een boek te schrijven. Of je nou wel of geen taalknobbel hebt, het kan dus!
Mijn boek De juf die geen juf is bestaat uit een greep van de vele verhalen van jongeren en gezinnen die ik heb mogen begeleiden in het onderwijs en in de jeugdhulpverlening. Het zijn de verborgen verhalen achter de voordeuren van onze samenleving. Het zijn verhalen vanuit de ziel over het dagelijks leven. Het zijn de verhalen achter het gedrag, wanneer we bereid zijn om zonder oordeel te luisteren en verder te kijken.
