Con Te Partirò – ik vertrek met jou

Het was de laatste vakantie met twee van onze drie kinderen, een aantal jaar geleden. Onze dochters mochten de bestemming uitkiezen en kozen voor Italië, vanwege het lekkere eten. De jongste had net haar rijbewijs gehaald, en stoer als ze is had ze geclaimd ook delen van de reis te mogen rijden. Dus zaten we af en toe met toegeknepen billen in de auto als zij zorgeloos over de Franse wegen zoefde. Vlak voor de Gotthardtunnel ging het mis.

Natuurlijk kwamen we in een eindeloze file terecht en vlak voor we de tunnelbuis inreden gingen alle alarmseinen af en moesten we aan de kant. Kokende motor. De hulpdiensten gaven aan dat het wel even kon duren, er waren heel veel pechgevallen. Wij prezen onszelf gelukkig dat we niet in de tunnel een uitvallende motor hadden gekregen en trotseerden de meewarige blikken van langsrijdende toeristen. Onze dochters draaiden de muziek hard en deden een dansje achter de vangrail. Als je dan toch moet wachten, kun je maar beter lol maken.

Het huis voldeed niet aan onze verwachtingen
Na uren oponthoud konden we met een vervangende auto verder naar onze bestemming. Daar aangekomen wachtte ons de volgende verrassing: we dachten een huis te hebben gehuurd en bleken een appartement in een groot huis te hebben geboekt. Met slechts een terras en het ‘zwembad’ was een soort grote badkuip met ijskoud water afkomstig uit de bergen. Met z’n vieren in twee kamers, overal buren en weinig groen. Het deed een groot beroep op ons incasseringsvermogen, zeker omdat we er de hoofdprijs voor hadden betaald. Het reisbureau was net zo verbaasd als wij, dat was een schrale troost.

Schrijven, tekenen en lezen
We besloten er het beste van te maken. Natuurlijk bezochten we mooie steden en dorpjes in de omgeving, gingen naar markten en aten de meest verrukkelijke Italiaanse gerechten. Net als in andere vakanties schreef ik ook veel. Tijdens één van de wandelingen in de omgeving deden we een bijzondere vondst. Mijn fantasie ging onmiddellijk op hol en ik schreef er een kort verhaal over.

Een verlaten Italiaanse grafzerk
Het huis staat al jaren leeg. Regen en wind hebben er vrij spel, de meeste ramen zijn kapot. Binnen ligt nog allerlei huisraad, in grote wanorde achtergelaten. Een wasmachine, het deurtje nog open. Een lattenbodem. Een dubbelgeklapt matras met grote vlekken erop. Zou het waar zijn dat de man die hier in grote eenzaamheid heeft geleefd met de noorderzon is vertrokken?

Ze loopt naar het schuurtje, ziet overal puin. Ineens verstijft ze. Tegen een muur staat een grafzerk. Geen naam meer, maar wel een foto. Ze loopt er voorzichtig naartoe en ziet een mooie jonge man die haar ernstig aankijkt. Er strijkt een windvlaag langs haar wang, ze huivert.

Als ze via het bospad terugloopt naar de hoofdweg vervloekt ze zichzelf dat ze geen lange broek draagt. Overal bramenstruiken, het lijkt wel of ze haar vastgrijpen met die lange takken. Haar vrolijk gekleurde bloemenjurkje scheurt, de stekels van de bramen trekken diepe sporen in haar zachte huid. Ze roept haar hondje, dat achtergebleven is in het bos. Hij luistert niet.

Mooie herinneringen
Als we nu herinneringen ophalen aan deze vakantie zijn het vooral mooie herinneringen. Ik app mijn oudste dochter om te vragen of ze nog weet welke muziek we draaiden onderweg. Ze schrijft: ‘op de terugweg naar huis draaiden we Con Te Partirò van Andrea Bocelli en toen moest jij een beetje huilen omdat je dacht dat het onze laatste vakantie samen zou zijn.’ Ach ja, ik weet het weer en inderdaad is afscheid nemen van een periode niet echt mijn sterkste kant.

Schrijven als manier om te rouwen
De grafsteen was voor mij een soort reminder. De man op de foto… kent iemand zijn verhaal nog? Hoe heeft zijn familie gerouwd? Hoe komt het dat zijn grafsteen in die vervallen schuur terecht is gekomen? Zouden er nog kleinkinderen of achterkleinkinderen zijn die het verhaal van zijn leven kennen? Er zijn veel manieren om te rouwen, één van de meest helende vormen is erover schrijven. Zelf heb ik een boek geschreven over het op jonge leeftijd verliezen van mijn geboortemama. Om haar leven te eren en mijn eigen leven te vieren, wat jarenlang absoluut niet vanzelfsprekend was voor mij. 

Hartmama bestellen?
Hartmama is op voorraad en te bestellen via www.susanvanderbeek.nl/boek. Mijn boek bevat ook een (ver)werkboek met schrijfoefeningen, waarmee je zelf aan de slag kunt als je jong één van je ouders hebt verloren. In oktober komt de Engelstalige versie uit, hiervoor kun je alvast een prereservering doen via hetzelfde contactformulier. Zet er dan wel even ‘English version’ bij.

0 thoughts on “Con Te Partirò – ik vertrek met jou”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: