Waar is mijn onbevangen kind?

Het is de eerste week na onze vakantie op Schiermonnikoog. Als we op ons Zeeuwse erf uit de auto stappen na een autorit van ruim vier uur voelen we het meteen: het is hier echt een paar graden warmer! We worden uitzinnig begroet door de honden, waar onze dochter voor heeft gezorgd. En wat heerlijk om weer in een huis te zijn na een week in een tochtige tent. We eten courgettesoep, luisteren naar haar verhalen en vertellen er zelf ook een paar.

Terug in het werkritme
De volgende dag gaat de wekker om vijf uur en vertrekt mijn lief om zes uur naar zijn werk. Ik blijf nog even liggen, maar ga er dan toch ook uit met de honden. Het is fijn om mijn dagelijkse rondje door de polder weer op te pakken, zelfs al wordt het nu toch echt herfst. De week ligt voor me en ik pak de draad weer op. Ik heb nog niet veel afspraken, maar genoeg dingen op mijn to do list.

’s Avonds ga ik weer naar yogales, ik heb er zin in. En dan, onderweg in de auto, overvalt het me ineens. 

De kracht van muziek
“When I was young, it seemed that life was so wonderful
A miracle, oh it was beautiful, magical
And all the birds in the trees, well they’d be singing so happily
Oh joyfully, playfully watching me”

Wie zingt dit ook alweer? Ik zie het voorbij komen op het schermpje van de radio, het is Supertramp met de Logical Song, uit 1979. Ik was toen zeventien en heb geen speciale herinnering aan deze song. Toch treft de tekst me, hij snijdt door mijn ziel. Tranen lopen over mijn wangen, ik huil met grote uithalen. Wat een prachtige tekst over het onbevangen kind, dat opgroeit en leert hoe de wereld eruit ziet. Met een snerpende saxofoon en prachtige melodieën en ritmes.

Niemands kind meer
“But then they send me away to teach me how to be sensible
Logical, oh responsible, practical
And they showed me a world where I could be so dependable
Oh clinical, oh intellectual, cynical”

Waarom huil ik? Om wie? Welk verdriet is dit en waar komt het zo opeens vandaan? Ik denk meteen aan mijn vader, aan mijn rouw om hem die na anderhalf jaar nog zo vers is, zo heel anders dan het verdriet dat ik al mijn hele leven ken over mijn hartmama. Het is opeens glashelder dat ik het zelf te doen heb. Alsof iemand me wakker schudt. Ik ben niemands kind meer. Menselijkerwijs gezien ben ik al lang over de helft van mijn eigen leven, ik ben me heel erg bewust van de kwetsbaarheid van het leven. Of, zoals Stine Jensen zo mooi in een interview zegt: “Ik heb elke dag wel een doodsmomentje. Het kan zomaar, floep, voorbij zijn.”

Wie ben ik?
“There are times when all the world’s asleep
The questions run too deep
For such a simple man
Won’t you please, please tell me what we’ve learned
I know it sounds absurd
Please tell me who I am, who I am, who I am….”

Wie ben ik, behalve dochter van, zus van, vrouw van, moeder van, vriendin van – wie ben ik zelf en waar droom ik van? Wat wil ik nog neerzetten? Waar gaat mijn reis me nog brengen? Ik weet het even niet. Ik verlang naar de yogales, het in stilte oefenen, het voelen van mijn lijf. De radio zet ik uit nadat de klanken van Supertramp zijn weggestorven.

Er is altijd weer groei
Op de derde dag na mijn vakantie hoor ik dat er nog maar heel weinig aanmeldingen zijn voor de lezing die ik over mijn boek Hartmama geef. Ik voel me terneergeslagen omdat er zo weinig belangstelling is. Ik ga piekeren en twijfelen. Is het wel de moeite waard om het door te laten gaan? Is het goed genoeg? Ben ik wel goed genoeg? Ik voel een ‘nee’ en ik wil vluchten. Tegelijkertijd besef ik dat als ik het aanga, er altijd weer groei is. Een volle zaal is voor mij veel minder spannend dan een kleine groep mensen aan tafel. Dat komt veel dichterbij.

Hartmama
In mijn dankwoord achterin Hartmama schreef ik het al. Ik mag doorzetten en geduld uitoefenen. Afwisselend mijn demonen bevechten en zacht zijn voor mezelf. Durven vertrouwen dat mijn boek een ziel en een eigen wijsheid heeft. Dat elke stap, net als elke stagnatie, zin heeft. Dat gold tijdens het schrijven en het geldt nu nog. Hartmama is een zachte kracht en zal haar eigen weg vinden. Ik mag haar in vertrouwen loslaten.

Wil jij na het lezen van dit blog je eigen exemplaar van Hartmama bestellen? Dat kan via mijn website www.susanvanderbeek.nl/hartmama

2 thoughts on “Waar is mijn onbevangen kind?”
  1. De zachte kracht is magisch Susan. Jouw zachte woorden en herkenbare liefdevolle blog raken me. Melancholie en verwondering voel ik als ik dit lees. En zacht.
    Dank

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: