De top 10 ergernissen van een trainer

Het is donderdagochtend, kwart voor 9. Ik sta klaar om te beginnen. Ik ben goed voorbereid, lekker uitgeslapen, de zaal ziet er tof uit, het is nog stil en gisteren heb ik een briljante Powerpoint-presentatie gemaakt, zodat ik nog flitsender mijn verhaal kan vertellen. Althans, dat is het plan. Maar natuurlijk vliegt de WiFi eruit, of er staat een oude beamer waar ik het juiste kabeltje niet voor heb. Nee, hè, waarom gebeurt dit nu weer? En waarom juist vandaag? En ik kan je verzekeren dat ik inmiddels een flinke verzameling kabeltjes, laders, verlengstukjes en stekkertjes heb die ik elke trainingsdag met me meesjouw. 

Heb jij dat ook wel eens? Dat je ontzettend veel houdt van het werk dat je doet en dat er op één of andere manier toch telkens van die terugkerende suffe, rare, irritante dingen gebeuren? Die momenten waarop je je afvraagt waarom dit juist nú weer gebeurt. Nou, daar kan ik je ook wat over vertellen hoor. Ik neem je even mee in mijn top 10 ergernissen van een trainer. Nummer één is uiteraard de falende techniek. 

2. Mijn eigen stiften vergeten
Dat is op zich natuurlijk geen probleem, dit gebeurt wel vaker, apparaten of systemen die niet werken. Even doorademen en loslaten en overschakelen op het ouderwetse handwerk, schrijven op de flip-over. Dat kan ik ook! Totdat ik erachter kom dat ik mijn eigen set kleurige stiften vergeten ben. Die had ik gisteren bij een coach-sessie gebruikt en natuurlijk zitten die nog in mijn andere tas.

3. Opgedroogde stiften
Oké, relax, er zijn hier ook stiften, ze liggen altijd in het richeltje onder de flip-over. Ik zie aan die kleurige kleine krabbels in de rechterbovenhoek op het eerste vel dat ze vanochtend nog getest zijn. Top! Goede stiften. Totdat ik wil gaan schrijven. Op miraculeuze wijze zijn die stiften ergens tussen acht uur ’s ochtends en half tien ineens volledig opgedroogd. Hoe dan?

4. Het simultaan schrijf-spreek probleem
Ook dat is te regelen natuurlijk. Met een nieuwe set stiften ga ik vol vuur en enthousiasme aan de slag. Ik ben iets aan het uitleggen en wil meeschrijven op de flip, zodat ik mijn geniale gedachtestroom van het moment kan vastleggen. Of toch niet? Het bewijs wordt weer geleverd: ook ik kan niet multitasken. Want elke keer als ik me laat verleiden tot een simultaan schrijf-spreek moment gebeurt standaard het volgende: ik schrijf de woorden op met super-gekke schrijffouten of ik vergeet gewoon een paar woorden. Na al die jaren kan ik nog steeds niet spreken en schrijven tegelijk. Hoe irritant is dat!?

5. Het koffieapparaat doet het niet
Als ik na dit alles in de loop van de ochtend de deelnemers eropuit stuur om in groepjes een oefening te doen, kan ik even snel een koffietje pakken. Lekker. Daar was ik aan toe. Nou ja, even snel. Natuurlijk moeten juist op dit moment de koffiebonen bijgevuld worden. Ken je dat? En je raadt het al, als de bonen op zijn, wil het koffieprut bakje geleegd worden en wil het apparaat ook gevuld worden met water. Natuurlijk. Oké. Nu dan, mijn bakkie. Oh nee, toch nog niet. Wat is dit dan weer?

6. Het koffieapparaat doet het nog steeds niet
Er knippert ineens een lampje. Dat lampje dat zegt dat het antikalk-programma aangezet moet worden. Neeee!!! Althans, eerst was dit heel vervelend, want dat kreeg ik uiteraard niet voor elkaar. Maar inmiddels heb ik een trucje gevonden. Als ik maar genoeg knopjes tegelijk indruk, is het koffieapparaat zo van slag dat ie vergeten is dat ie ontkalkt wilde worden. Na vijf stressvolle minuten heb ik niet alleen klotsende oksels, maar ook eindelijk toch mijn bakkie. Lekker. 

7. Glutenvrij speltbrood zonder kaas of tomaten?
Zo, de dag is halverwege. Het gaat lekker en straks is de lunch. Even een moment van rust en bijkomen. Althans, als ik geluk heb. Want ja, Koen heeft niet doorgegeven dat hij allergisch is voor tomaten, Marieke mag geen koemelk, maar wel kaas en Peter juist niet. Ria heeft een glutenintolerantie, Ellen eet alleen speltbrood en Thea koolhydraatvrij. Gelukkig hoef ik dat als trainer niet te regelen, maar ja. Aan tafel in de grote lunchruimte blijkt dat de locatiemanager toch niet in staat bleek hier rekening mee te houden. Ik regel wat ik kan, loop de keuken in, spreek de dame achter de receptie aan, bel de manager of desnoods haal ik zelf een paar speciale broodjes bij de lunchroom om de hoek. Geregeld!

8. De tijd vliegt uit de bocht
En we zijn weer van start gegaan. Het gaat heerlijk. De deelnemers zijn enthousiast, er vallen ontelbaar veel kwartjes en er is een heerlijke verbinding en flow. Ik geniet. Ik ben in mijn element. Ik geef voorbeelden, vertel verhalen en beantwoord vragen… Mijn blik vliegt ineens razendsnel langs de klok. Neeeeee, het is al half vijf! Getsie de getsie! Ik ben er weer ingetrapt. In mijn enthousiasme ben ik van mijn programma afgeweken. Of ik had gewoon te veel onderwerpen gepland dan daadwerkelijk behandeld kunnen worden? Oeps… heb ik dat nou nog niet geleerd? 

9. De namen black-out
Geeft niks, we hebben een mooie dag, ik improviseer en brei er een eind aan. Trainen in de free-flow is het mooiste wat er is, dus daar hoort ook een vliegende tijd bij. Ik zorg er altijd voor dat we op tijd, waardevol en fijn de dag afronden. Het laatste rondje wordt gedaan, we verzamelen inzichten en leermomenten en ineens weet ik toch niet meer wat de naam is van die enthousiaste jonge accountmanager die op de derde stoel aan mijn linkerkant zit. Help!  Hoe kan ik hem een beurt geven als ik zijn naam vergeten ben? Hij kijkt niet naar me, dus aankijken gaat deze keer niet lukken. Dan eerst maar even iemand anders. Ik herinner me het straks vast wel weer. Maar nee hoor. Ik heb weer eens een namen black-out. Ik friemel er omheen door te vragen wie als volgende wil of door een naam te zeggen waarvan ik denk dat het misschien de zijne is. Er wordt gelachen. Ach ja, ik had het natuurlijk mis. Ik gooi er een gekke opmerking in en het is weer opgelost. De deelnemers gaan tevreden, vrolijk en geïnspireerd de deur uit. Dit was een topdag!

10. In de auto
En dan dat heerlijke moment. Iedereen is weg, ik ruim rustig alles op, reflecteer op de afgelopen dag en voel me zo dankbaar dat ik dit heerlijke werk mag doen. Zo fijn. En nu lekker naar huis. Ik stap in mijn auto, doe de navigatie aan en dan, kak, file! Ineens heb ik dus meer tijd voor mezelf dan me lief is op dat moment. Oké, dan maar even bellen dat ik niet op tijd ben voor het eten vanavond. Het is nog steeds een topdag! 

2 thoughts on “De top 10 ergernissen van een trainer”
  1. Gossie, blij dat je zoveel liefde hebt voor je werk. Met zoveel ergenissen op een dag bewijst dat jij goed kan improviseren en alsnog een geweldige training kan geven.
    Topper !

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: