Ik pak mijn telefoon om nog een laatste berichtje te sturen naar mijn dochter voordat ze gaat slapen. Na een reis van 22 uur is ze een klein uurtje geleden in Sydney geland. Mijn face ID werkt niet. Na twee mislukte pogingen vul ik mijn toegangscode in en kan ik er zelfs een beetje om lachen. Logisch dat mijn telefoon mijn behuilde gezicht niet herkent.
Een enorme huilbui
Twee gebeurtenissen zorgden vandaag voor een enorme huilbui waardoor mijn gezicht niet wordt herkend door mijn eigen telefoon. Die huilbui kwam natuurlijk niet uit de lucht vallen, er ging nogal wat aan vooraf. De afgelopen drie jaren waren moeilijk voor mij. Ik nam afscheid van mijn vak, collega’s en werkplek door het verlies van een stukje gezondheid. In die 104 weken ziekte voldeed ik netjes aan de regels en vond ik een nieuwe baan. Ik ervaarde nauwelijks ruimte om deze impact op mijn leven te verwerken; ik kreeg twee gesprekken met maatschappelijk werk en dat was het dan.
Ik trok de kar voor twee
Toen mijn lief een half jaar vóórdat mijn 104 weken afliepen in een burn-out belandde, parkeerde ik dit stuk dan ook. Ik probeerde er zo goed als ik kon voor hem te zijn en hem te ontzien, zodat er alle ruimte was voor zijn herstel. Wat ik toen nog niet kon weten, was dat dit betekende dat ik in die eerste periode eigenlijk de kar trok voor twee. In het begin lukte dat prima, ik had voor hetere vuren gestaan in mijn leven. Naarmate de tijd verstreek, werd het steeds zwaarder. Ik voelde me alleen en realiseerde me, eerder dan hij, dat de afname van de gezondheid van ons beiden grote consequenties kon hebben voor de toekomst. Nu hij voorzichtige stapjes zet richting herstel blijkt de rek er bij mij totaal uit te zijn.
Gebrek aan aandacht voor mij
Vanochtend deelde ik met mijn familie dat mijn dochter geland was aan de andere kant van de wereld. De reacties waren grotendeels hetzelfde: ‘mooi’ en ‘fijn’. Maar wát mis ik deze vraag: “hoe is het nu met jou?” De wetenschap dat ik haar de komende twee jaar niet kan knuffelen, komt ineens keihard binnen. Ik ben vandaag extra blij dat ik haar naar Schiphol kon brengen, ook al betekende dat voor mij een korte nacht. Wij kwamen namelijk zelf een paar uur voor haar vertrek terug uit Granada. Ik voel me teleurgesteld over het gebrek aan aandacht voor mij, maar maak er geen woorden aan vuil.
Wat voelde ik me vaak alleen
Een opmerking die mijn lief vanochtend vlak hierna maakte, zorgt ervoor dat ik breek. Mijn grootste pijn wordt blootgelegd: samen zijn en tóch alleen. In een flits ben ik terug in het verleden. Mijn leven startte met vechten om in leven te blijven. Als kind diende ik, als één van een drieling, mijn plek te bevechten. Wij drieën werden met elkaar vergeleken en in vergelijking met het leven van mijn zussen oogde mijn leven voor buitenstaanders blijkbaar makkelijk. Schijn bedriegt echter, en in de loop der jaren heb ik me door een aantal pittige life events gevochten. In een andere tijd, in een ander tempo en op andere gebieden dan mijn zussen. Wat voelde ik me vaak alleen, niet begrepen en niet gezien.
Na een langere periode van overleven
Na één van die life events kwam de ommekeer: ik leerde mezelf en mijn eigen gezelschap waarderen waardoor dat gevoel van alleen zijn verdween. Ik werd de leukere versie van mijzelf en ben daar nog altijd dankbaar voor. En heel soms, zoals vanochtend, steekt die oude versie de kop op. Meestal gebeurt dat na een langere periode van overleven, zoals de laatste tijd. De energie is laag, de vermoeidheid slaat toe en dan is de behoefte van buitenaf aan erkenning voor mijn harde werken blijkbaar groter.
Ik voel me zó onbelangrijk
Nu realiseer ik me dat het me allemaal te veel is. De opmerking van mijn lief en de reactie van mijn familie. Ik voel me zó onbelangrijk. De tranen die eerst nog prikten, stromen over mijn wangen en ik gooi al mijn verdriet eruit. Alles wat ik de afgelopen tijd heb weggestopt vindt zijn weg naar buiten. Als mijn tranen op zijn, heb ik hoofdpijn en voel ik me leeg.
Meer begrip voor elkaar
Mijn lief heeft inmiddels zijn armen om me heen geslagen en is zichtbaar geraakt. We belanden in een heel ander gesprek. Een gesprek waarin mijn diepste pijn en verdriet er mogen zijn. Uiteindelijk zorgt dit gesprek voor meer begrip voor elkaar, voor onze individuele processen en de connectie die er altijd was, maar ondergesneeuwd was geraakt door alle gebeurtenissen.
Delen is helen
En ik? Ik worstel met mijn gevoelens van blijdschap en gemis. Ze mogen er allebei zijn en kunnen naast elkaar bestaan. Ik mag ze delen en hoef de ander niet te ontzien, dat is niet aan mij. Delen is helen, laten we proberen meer aandacht te hebben voor elkaar.
Heb jij iets om te delen en te helen? Mail me gerust: corine@hetvitaliteit-atelier.nl
