De oorverdovende stilte van de woestijn

Ik hijg nog een beetje na van de steile klim door het diepe losse zand, terwijl ik bovenop mijn zandduin zit. Het is koud, heel koud zo vroeg in de ochtend. Mijn vingers voelen stijf aan terwijl ik wacht op de magische zonsopgang in de woestijn van Marokko.
Een nieuwe dag in de woestijn begint. En het is hier stil, oorverdovend stil.

Goed hè, deze plek!
Ik heb geen idee hoe laat het is, dat maakt ook helemaal niks uit, want pas na zonsopgang gaan we langzaamaan bewegen, omkleden, ontbijten, spulletjes inpakken en onze tocht hervatten. Nu nog niet. Nu mag ik blijven bij de magische zonsopgang. 

Ik zie verderop hoe een van mijn reisgenoten diep in een deken gedoken zit, met het gezicht gericht op de belofte van de nieuwe dag. En ik hoor hoe een andere reisgenoot naast mij komt zitten. We kijken elkaar in stilte, glimlachend aan. Alsof we wonderwoorden “Goed he, deze plek?” tegen elkaar willen zeggen.

Ik voel me niet zo fijn
Het is hier net alsof de tijd even stilstaat en alsof er elke dag voldoende tijd is om volledig de tijd te nemen voor datgene wat tijd vraagt. Even stilstaan bij wat ik daadwerkelijk voel, wat zich aandient. Ik voel me niet helemaal fijn vanochtend. Ik maak me zorgen om thuis, of ik wel de juiste keuzes maak en ik voel me schuldig dat ik deze ruimte voor mezelf neem, terwijl ik mijn gezin achterlaat in Nederland. Het voelt niet zo fijn vanochtend op de zandduin. Maar waar kan ik naartoe? Ik weet het, ik mag nu aandacht geven aan het feit dat ik me gewoon even schuldig voel.

Steeds maar dingen doen als bliksemafleider
Ik besef ineens hoe ontzettend vaak ik wegvlucht van niet fijne emoties. Wegvluchten in het doen, even wandelen, mailtjes checken, de social media bijwerken, de was doen. Er is altijd wel iets te doen. Dat ‘doen’ is een perfecte bliksemafleider voor emoties die niet fijn zijn. Dan kan ik lekker vluchten en hoef ik het niet verder te voelen of aan te gaan.

Hier in de woestijn is er geen ontkomen aan. Er is hier geen mobiel, geen social media, geen wasjes of boodschappen die gedaan moeten worden, Geen mails en ook geen sportavonden of werkafspraken, radio of Netflix. Sterker nog, we worden volledig verzorgd en beschermd door onze ‘woestijnmannen’: de gids, de kok, de kamelenverzorgers… Wij mogen ons eigen ding doen terwijl de mannen het eten, het kamp, de dieren, het vuur en de veiligheid verzorgen. 

Aandacht-kracht
Aandacht… dat is wat ik leer van de woestijn. Van deze reis. Aandacht en tijd voor datgene dat naar aandacht en tijd verlangt en in onze snelle levensstijl onvoldoende krijgt. 

Hier, op die prachtige ochtend, voel ik me ineens bijzonder dankbaar en fijn. Wie had dat gedacht? Dat de stilte van de woestijn me zoveel moois brengt. Dat ik helemaal blij en dankbaar kan zijn, in de kou, met bevroren vingers, ver weg van alle comfort en uit mijn comfort-zone, zittend op een bergje zand… zo blij en dankbaar.

Wil jij meer weten over deze prachtige woestijnreis: https://www.vrouwenmetlef.nu/woestijntocht/


7 thoughts on “De oorverdovende stilte van de woestijn”
  1. Wat een mooie woorden. In gedachten ben ik met je mee geweest, wat n bijzondere tijd en wat n voorrecht dat je dit hebt kunnen doen en dat je het ook ‘gewoon’ gedaan hebt.

    1. Dank je wel Ilse… en wat je schrijft klopt… het gaat er voor mij ook omdat ik mezelf toestemming kan geven om te doen! Mee evenwicht in het zorgen voor mezelf en zorgen voor de ander. Ik voel me inderdaad bevoorrecht.

  2. Mooi Ingrid! Ik moest ervan slikken en werd stil. Herkenning, emoties die bij mij steeds oppompen. Mooie ervaring in de woestijn
    En die stilte daar verlang ik zo naar

  3. Wat een prachtig moment. In Marokko in de woestijn wachtend op de prachtige zon die boven het zand zichzelf laat zien en steeds groter en groter wordt. Heerlijk dat die zon jou helpt om gewoon te zijn. Soms in twijfel, of schuldgevoel, of krachtig omdat je daar toch maar mooi zit vrouw met lef!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *