De moeders die we al zo lang missen lijken weer even heel dichtbij

Mijn boek Hartmama over jong ouderverlies is de wereld in, zoals een kind dat uit huis gaat. Er gebeurt van alles onderweg, waar ik niet meer bij ben. Lezers voelen opnieuw oud en diep weggestopt verdriet, ze huilen hun tranen. Ik krijg ontroerende berichten en kaartjes, dat maakt me stil.

Het raakt mijn verlangen om meer met het boek te doen, om erover te vertellen, rond te reizen, lezingen en workshops te geven. Om mensen met een jonge verlieservaring hun eigen verhaal te helpen vinden. Zodat ze kunnen voelen dat ze ook krachtig zijn geworden door wat ze hebben meegemaakt.

Zelf ga ik opruimen en ordenen. Wat zijn er veel notebooks met fragmenten voor mijn boek en ook op mijn laptop staan nog veel teksten. Ik zal ze de komende zomer delen in mijn blogs. 

‘Zinnen die die ziel raken’ is de titel van een prachtig boek van Elmer Hendrix over systemisch werk dat ik las tijdens het schrijfproces van Hartmama. Er staan geen zinnen in voor mensen die jong een ouder verloren, dus heb ik mijn eigen zinnen geschreven.

Mama
Zie me
Hou me nog één keer vast
Laat me bij je liggen
Streel zachtjes mijn haar
Veeg de tranen van mijn wangen
Zie me
Met jouw donkere ogen vol liefde

En mama zou zeggen
Lieve, lieve dochter
Ik zie je
Ik zie je grootsheid
Al ben je nog zo klein
Ik reis met je mee in de tijd
Als fluistering in de wind
Het ruisen van de zee
Jouw eigen hartenklop
Ik zie je, ik zie je
Mijn liefde omarmt je,
Vervult je

Ik moet gaan
De trek is zo groot
Ik kan niet anders dan gaan
Ik heb de wereld
Het allermooiste gegeven dat ik kon geven
Twee mensenkinderen
Uit liefde geboren
Gemaakt voor het licht

Je zult
Kleuter, meisje
Puber, vrouw worden

En mama
(net als ik)
Blijf langer
Als je kunt

Je hoeft mijn lot niet te dragen
Laat staan te herhalen
Ik het mijne
Jij het jouwe

Een moederloze dochter
Word je nooit
Ik blijf altijd jouw mama
In de verte

En ik zou zeggen
En dan mag ik huilen
Lang weggestopte tranen
Ik mag me laten dragen
Jouw liefde voelen
In mij
Om me heen

Dank je mama
Lieve mama
Dank voor mijn leven
Ik neem het voor de volle prijs
Die het jou gekost heeft

Ik leef het
Ter ere van jou
En ter ere van mijzelf

Geschenken van de overkant
Deze zinnen ‘verzin’ ik niet, ze komen naar me toe als ik me openstel. Als ik mijn eigen stilte zoek, mijn plek, mijn tijd. Als ik mijn kleine meisje uitnodig om te spelen. Als ik buiten schrijf, naar vogels luister, naar de blauwe lucht kijk. Een koolwitje zie fladderen en mijn hond aan mijn voeten een diepe zucht hoor slaken.

Het zijn geschenken van de overkant, zo lijkt het. Woorden die ik mag ontvangen en doorgeven. Ik hoef alleen maar een pen vast te houden. Het verhaal is er al. Luister maar, lees maar.

Hartmama 
Wil jij jouw eigen exemplaar van Hartmama bestellen? Dat kan via www.susanvanderbeek.nl/hartmama. Of ben je geraakt door mijn blog en wil je weten wat ik voor jou kan betekenen in je eigen proces? Stuur dan een mail naar susan@susanvanderbeek.nl om een kosteloze kennismaking van een half uur via Skype te boeken.

1 thought on “De moeders die we al zo lang missen lijken weer even heel dichtbij”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *