Met mijn benen in spreidstand, iets gebogen, sta ik stevig, mijn voeten zakken hier geleidelijk weg in het rulle natte zand. In mijn rechterhand houd ik de grote platte witte steen, mijn unieke vondst van vandaag, nog even vast. Nu beweeg ik mijn handen samen naar mijn hart en zeg hardop: “In liefde en licht, laat ik nu los, mijn angst, mijn verdriet, mijn pijn, mijn onzekerheid, mijn oude relaties en alles wat mij niet meer dient.” Met een krachtige zwieper scheert de steen wel zeven keer over het water hier aan de kust van Mijas in Zuid-Spanje.
Afdwalen naar mijn kinderjaren
Het is december en ik wandel langs de wat ruwe kustlijn. Mijn nog wat pijnlijke voeten van het aantal kilometers lopen op het houten pad reageren met een tinteling, het zeewater van de Middellandse Zee is ijskoud. Even dwaal ik totaal weg, naar mijn kinderjaren, het kind dat zo genoot aan zee. Schitterende schelpen of aparte stenen zoeken, om de gevonden schatten vervolgens mee naar huis te nemen. Soms een dag met mijn vader mee naar de rotsen, hij viste, hij kon dan uren geduldig stilstaan zonder wat te zeggen. Daar aan de waterkant scharrelde ik wat rond. Die mooie middelmaat platte stenen waren het beste om te scheren over het water.
Ik pak ‘m op
Ook nu valt mijn oog op de gebroken schelpjes en gekleurde stenen, het liefst pak ik ze op en vul ik ze in mijn sportschoenen, die ik nonchalant met de veters aan mijn hand laat bungelen. Terwijl ik de golven, het klotsende zeewater licht mijn voeten laat masseren, pak ik die bijzondere witte nu toch op. Is het een steen of een schedel van een dier uit de zee? Ik bewonder de roest achtige levenslijnen op het voor mij unieke stuk en houd het goed vast. Zo draag ik het mee op de weg die ik verder vervolg.
Thuisgevoel tussen de Malagueños
Het is ongelooflijk zonnig en er zijn mensen die liggen zelfs in bikini op het strand. Het is hier nog ruim 22 graden met wel wat zeewind. Gelukkig heb ik wel een grote handdoek mee, een heerlijk boek, schrijfblokje, een pen en een leesbril. Ik strijk even neer voor een welverdiende pauze. Op de achtergrond word ik verwend met volksgezang uit een tent, door een groep Malagueños (inwoners van Málaga). Zo te horen vieren ze een verjaardag samen aan zee, er staan meerdere vishengels uit en ze zingen flamenco-liederen. Wat voel ik mij hier toch thuis.
Ik geniet nog ruim een half uur van zomaar zijn aan zee. Mijn maag geeft aan dat het al wat later is, misschien op de weg terug dan maar een terrasje pakken, is mijn gedachte. De tijd vliegt voorbij tijdens mijn mijmeringen hier aan het strand van La Cala de Mijas.
Onzekerheid en angst in mij
December 2024, als ik kijk naar ‘wat laat ik los of neem ik mee’, dan besef ik dat aankomend 2025 nu toch echt een witte bladzijde is. Emigratie is een heftig proces en voor mijn gevoel laat ik alles los wat voor mij thuis was. Dat oktober en november lastig en zo onstabiel aanvoelden, was op zeker de angst en onzekerheid in mij. Doe ik het wel goed of ben ik nu zo’n egoïstische moeder, dochter, zus en oma die gewoon voorgoed vertrekt naar de zon. Met regelmatig een huilbui en dagen dat ik niet vooruitkwam, alleen steeds een wandeling, even een rondje door de natuur van Oostvoorne. In het weekend een heerlijke dansavond van de dansschool gaf wel plezier en afleiding.
Mijn kleindochter
Er waren zo de nodige moodswings. Het ontroerde mij iedere keer weer als ik in haar grote blauwe ogen keek en die gulle glimlach zag, die schat, mijn kleindochter, met kuiltjes in haar wangen. Iedere oppasdag was voor mij een groot cadeau waar ik nu nog lang van nageniet.
Contact maken met mezelf
Het valt vaak niet mee om te durven kiezen voor de verlangens diep in mij. Zeker niet als de gevolgen van mijn acties nog niet bekend zijn. Dat brengt onzekerheid, maar niemand weet echt hoe mijn leven verder gaat. Ik blijf steeds weer contact maken met mezelf en kies, na voldoende onderzoek, voor de invulling van het leven wat bij mij past.
Mijn familie
De liefde voor naaste familie; mijn moeder die als een wandelende vraagbaak altijd weer klaarstaat. Mijn grote zus en broer, beide gesetteld en ook reislustig. Mijn volwassen zoon, nu zelf vader en partner van mijn lieve schoondochter. Mijn kleinkind, mijn vriendschappen, alles blijft bestaan. De liefde, het is onbegrensd en aanwezig in mijn hart. Ik kan en mag loslaten, want ieder heeft zo zijn eigen leven. Ik weet en voel het antwoord diep van binnen dat mijn leven hier is in Zuid-Spanje. In vrijheid en goede gezondheid. Het is voldoende, ik hoef niet meer te verzamelen, ik hoef geen verantwoordelijkheid meer te dragen, ik laat los en blijf altijd in verbinding.
Droom jij ook van nog zonnige dagen aan zee?
Stuur mij dan een mailtje en kom ook eens ervaren hoe het hier in Zuid-Spanje is.
3 reacties
Dushi, wat ontroerend, ik voel zo met je mee. Je avontuur in Spanje ligt voor je voeten. Omarm het, je doet het zo fantastisch goed. En wij zijn altijd bij jou.
Lieve Joke, jij kent mij soms nog beter of weet precies in welke emotie ik zit. Ik omarm het nu ook en het is goed. Ik volg mn hart en daar heb jij een plek in . Xxx
Goed dat je zo je hart blijft volgen lieve Monique. Je hebt zoveel mooie verbindingen met de mensen die je nabij zijn.
Dat je er dan voor kiest om een eigen plek te creëren op een plek die jou past is alleen maar goed. Zo blijft er balans tussen jouw leven en dat van je geliefden.