De laatste dagen van mijn moeder

Lieve mam, het is alweer 16 jaar geleden dat je na een zware operatie nog even bij bewustzijn bent. Ik sta aan je bed, ik weet wat er gaat gebeuren. Ik voel je strijd, er is zo veel niet afgemaakt. Je bent omringd door apparatuur. Monitoren zijn aangesloten, ik volg je harttonen. Ik heb net een gesprek gehad met de longarts. Je hebt geen overlevingskans. De kanker is zo diep ingevreten in je lijf. Je longen zijn volledig aangetast.

Muur om je hart
Ik vertel je dat ik van je houd, het leven is niet zo makkelijk geweest. Onze relatie moeizaam. Hoe kan het ook anders lieve mam. Meteen na mijn geboorte heb je me achter moeten laten in een kindertehuis. Je kon niet voor mij zorgen. Niemand mocht zelfs weten dat ik geboren was. Om jezelf te beschermen heb je een muur om je hart geplaatst. In een voorspellende droom heb ik acht maanden geleden gezien wat er gebeuren gaat. Je bent ernstig zieklongkanker in een ver stadium. Je hoest al lange tijd en ik heb je meerdere keren gezegd dat je naar de dokter moet. Ergens diep van binnen weet je dat er iets mis is. 

Het is belangrijk voor je zielenrust
Een hele route volgen we langs specialisten. Een chemokuur volgt, er lijkt nog hoop te zijn. Ik probeer je voor te bereiden op een minder goede uitslag. Je wilt dit niet horen. We praten samen over het leven, voor zover jij dit toelaat. Je wilt nog steeds niet praten over de periode dat je kinderen geboren werden. Je voelt je schuldig en klapt dicht. Ik probeer het wat te verzachten. Je geeft aan dat je zo graag je zoon en dochter Tineke wilt zien. Ook zij zijn opgegroeid in kindertehuizen en pleeggezinnen. We hebben later in ons leven contact met je gekregen, hierin heb je geprobeerd om de voorgaande geschiedenis te wissen. Dit is echter niet mogelijk. De gebeurtenissen zijn heftig en pijnlijk geweest. Toch spreek ik met je af dat ik ga vragen of ze contact met je willen. Het is belangrijk voor je zielenrust. Ik bel beiden op en vraag of ze willen komen. Ik leg de ernst van de situatie uit. “Ze is er nooit voor mij geweest, nu ben ik er niet voor haar” is wat ze beiden zeggen.

Er is geen schuld
Het doet me pijn om haar te vertellen dat ze het allebei laten afweten. Mijn moeder zegt niet veel, ze geeft aan dat ze spijt heeft. De ervaringen uit het verleden hebben diepe wonden geslagen. Zowel voor haar als voor ons. Ook mijn moeder had het zo graag anders gewild. Het leven is zwaar geweest voor haar.  

Tegen beter weten in
De datum van de operatie is vastgesteld. Je hebt er alle vertrouwen in. Ik probeer heel voorzichtig aan je te vertellen dat we niet weten hoe het zal gaan. Ik probeer met je te praten over de dood. Je wilt hier echter niets van weten. Ik voel je angst en vertwijfeling, maar het is niet bespreekbaar. Je vraagt nogmaals naar Tineke en je zoon, helaas moet ik je weer teleurstellen. Ik breng je naar het ziekenhuis terwijl ik me machteloos en verdrietig voel. We hebben zo veel mogelijk contact. 

Ik doe examen. Ondanks de spanning die ik voel, slaag ik. Dezelfde nacht gaat de telefoon. Het ziekenhuis belt dat we moeten komen, mijn moeder is stervende. Haar hele lichaam is zwaar aangetast. We rijden in de nacht vanuit Drenthe naar Arnhem. Onderweg bel ik nog een keer Tineke, ze besluit toch te komen. 

Te laat
Ik sta aan je bed en streel je hand, ik vertel je dat ik ben geslaagd. Er komt een lichte beweging, je hebt het gehoord. Ook vertel ik dat Tineke onderweg is. Ik weet niet of je dit nog meekrijgt. Je bezeerde hart is gestopt met kloppen. Ineens valt alles stil. Je ligt in een klinische ruimte, blauwe gordijnen omringen je, ik zit naast je en streel je hand. Een half uur later verschijnt Tineke. Ze is te laat, dit gegeven is onomkeerbaar. Lieve mam, ik voel verdriet, maar ook opluchting. Het zijn dubbele gevoelens, maar het is genoeg geweest. Je bent nu vrij van zorgen en pijn. Zoals een cocon de latere vlinder omsluit, heb jij het leven losgelaten. De vlinder is vrij en kan eindelijk zijn vleugels uitslaan.

Tweede kans
Er valt een hoop te organiseren, je hebt nooit over afscheid willen praten. Ik probeer het in jouw stijl te regelen. Ik maak een groot bloemstuk voor op je kist. Rode rozen staan hierin centraal. De bloemen worden rijkelijk bewaterd met mijn tranen. Ik heb een stuk geschreven over je leven, als oma van onze kinderen heb je een tweede kans gekregen. Deze heb je goed vervuld. Een volgend hoofdstuk is begonnen in mijn leven. Dank je wel dat ik bij jou geboren ben. Zo ben ik geworden wie ik wil zijn.

Vrede
Het is belangrijk om tijdens het leven een stuk rust en vrede te vinden in je hart. Achter ieder mens zit een verhaal. De kracht van vergeving is helend. Je hoeft niet te vergeten wat er is gebeurd. Vergeving zorgt ervoor dat je zelf verder kunt gaan met je leven zonder op de vlucht te zijn voor je verleden. Want dan ben je eigenlijk op de vlucht voor jezelf. Wanneer je het contact met jezelf verliest, verlies je ook het contact met anderen. 

Wat kan ik voor je betekenen?
Ieder mens komt in zijn leven pijnlijke en verdrietige ervaringen tegen. Door deze ervaringen te verwerken en te ‘verteren’ kun je loslaten.  Of het nu ingrijpende jeugdervaringen zijn of ervaringen in je latere leven; de manier waarop je de ervaring (bewust of onbewust) verwerkt, is bepalend voor hoe je in het leven staat. Er zijn veel mensen die als het ware een muur om hun hart hebben gebouwd, waarachter de pijn verborgen is. Wanneer deze verharding (muur) aanwezig is, zal het loslaten van het leven ook moeizamer gaan. Ik nodig je dan ook van harte uit om contact met me op te nemen. Ik begeleid dagelijks mensen in veranderingsprocessen. 

1 thought on “De laatste dagen van mijn moeder”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: