Ik voel me niet mezelf vandaag. Ik ben onrustig en de tranen zitten hoog. Ik weet ook wel waarom. Mijn dochter vertrekt vandaag voor een stedentrip naar Lissabon. Alleen. Het voelt heel dubbel. Ik vind het stoer dat ze dit doet in haar eentje. Ik denk dat ik dat op haar leeftijd niet had gedurfd. Ik ben dan ook super trots op haar! Tegelijkertijd volgt het ene doemscenario het andere op in mijn hoofd. Ik spreek mezelf vermanend toe. Het is niet de eerste keer dat ze op reis gaat. Wél voor het eerst dat ze alleen gaat. Ze loopt echt niet in zeven sloten tegelijk. Maar o, die grote boze buitenwereld.
Ik moet om mezelf lachen
Ze weet inmiddels dat ik haar vlucht in de gaten houd en dat ik het fijn vind om een appje te krijgen als ze weer met haar beide voetjes op de grond staat. En ook als ze veilig in haar hotel is aangekomen. Ik moet ook wel om mezelf lachen, want wat zou ik dan doen als ik dat appje niet zou krijgen? Direct op het vliegtuig stappen? Natuurlijk niet!
Het was fijn haar te zien, ook al was dat op een schermpje
Ik had haar het liefst nog even vastgehouden voor haar vertrek. Dat paste helaas niet in ons beider agenda. Gelukkig kunnen we beeldbellen. Het was voor mij fijn haar nog even te spreken en te zien, ook al was dat op een schermpje. Ik heb haar uiteraard heel veel plezier gewenst; mijn zorgen zijn en blijven van mij. Ze kent haar moeder echter langer dan vandaag, ik gok dat ze best weet hoe ik me voel.
Een onherstelbare kras op mijn hart
Ik hoef vandaag niet te werken, ik ben dus alleen met mijn gedachten. Mijn prachtige dochter. Ik besef dat de periode van haar ziekzijn een onherstelbare kras op mijn hart heeft gemaakt. Het is bijna vijf jaar geleden dat zij hersteld is verklaard van haar eetstoornis. Lang geleden en toch ook weer niet. Bij mij blijft het een zwakke plek. Overigens geldt dat ook voor mijn andere twee kinderen, die ook hun eigen uitdagingen kennen in hun jonge levens. Maar als het over haar gaat is die zwakke plek nét wat intenser.
Loslaten is nooit mijn talent geweest
Dit gaat ook helemaal niet over haar, realiseer ik me. Nee, dit gaat over mij. Loslaten is nooit mijn talent geweest. Maar goed, ik ben al heel wat jaren lerende. Ik ben me er bewust van dat het niet helpend is als ik mijn eigen angsten overbreng op mijn kinderen. Opgroeien en volwassen worden door te ontdekken, dát is wat ik wilde voor hen. Ook al vond en vind ik dat zelf spannend, stapje voor stapje leerde ik steeds een stukje meer loslaten. Toen zij ziek werd, was het nodig dat ik de regie (tijdelijk) weer overnam. Het was nodig dat ik grenzen aangaf en meer zou sturen, zie het blog Mijn rol in de eetstoornis van mijn dochter. Dat werd een leerproces voor ons allebei. Vervolgens begon het proces van loslaten opnieuw. Deze keer nog veel moeilijker!
Intuïtief opvoeden
Als ik van tevoren had geweten wat het moederschap inhield, weet ik niet of ik eraan begonnen was. Dan had ik me afgevraagd of ik de verantwoordelijkheid die erbij komt kijken kon en durfde te nemen. Nu ben ik blij dat ik daar niet bij stil heb gestaan. Ik vind het fantastisch om moeder te zijn, in goede en slechte tijden. Als ik terugkijk heb ik ontzettend veel geleerd. Over mezelf, maar ook van mijn kinderen. Ik heb leren vertrouwen op mijn gevoel. Intuïtief wist ik blijkbaar precies wat mijn kinderen nodig hadden. Het resultaat is een zeer hechte band. En die is voor altijd! Een basis van waaruit zij hun vleugels mogen uitslaan. Ook al wonen ze niet meer thuis, ik voel me innig verbonden met ze.
Het mooiste cadeau dat ze me kon geven
Zaterdag zie ik haar weer. Ik kan niet wachten om haar te knuffelen en haar verhalen te horen. Anderhalf jaar geleden heeft ze me het mooiste cadeau gegeven dat ze me geven kon: een link naar Spotify met het nummer ‘Her’ van Anne-Marie:
Toen ik het voor het eerst luisterde, stroomden de tranen over mijn wangen. Zoals je zult begrijpen staat dit nummer in mijn favorieten, ik luister het regelmatig. En nu luister ik gewoon wat vaker, zo voelt ze toch heel dichtbij. Voor je het weet is het zaterdag.
