De keerzijde van het begin van de lente voor meisjes en vrouwen

Het is druk op het station. De trein naar Zandvoort is prop- en propvol. Gelukkig wordt er al snel een extra trein aangekoppeld waardoor alle mensen zich wat meer verspreiden. Gek eigenlijk hoe snel dat gaat, nog geen twee jaar geleden was het meer dan normaal, maar nu zit het te dicht op mijn huid: mensen. Zonder dat ik het wil, check ik of iedereen een mondkapje op heeft. Ze hebben er wel één in ieder geval, maar het bedekt vaak maar weinig neus, mond en kin. Zelf vind ik dat ding ook heel benauwd, zeker nu het warm is, toch bescherm ik mijzelf en daarmee ook anderen. 

Ik zit op een klapstoeltje in het hoekje van de deur. Ik kijk om mij heen en zie veel jongeren die vrolijk zijn, uitgelaten. Het is prachtig weer en ze zijn onderweg naar Zandvoort. Heerlijk die vreugde, aanstekelijk ook.

Je weet dat het niet verstandig is om oogcontact te maken
“Zandvooort, Zandvoort I cann’t swim you know…I always…the sun…” schreeuwt iemand vanaf het perron. Maar alsof iemand de geluidsknop langzaam zacht draait, sterft zijn stem weg terwijl hij zich met fiets en al toch nog even de trein in wurmt. Hij gaat vlak naast mij staan en het voorwiel van zijn fiets raakt bijna mijn benen en sluit mij daardoor als het ware in. Hij staat rechts van mij en door zijn fiets zit ik afgesloten in een soort driehoek, met hem erin. Het is net als met sommige dieren, je weet dat het niet verstandig is om oogcontact te maken. 

Ik zie zijn bebloede en gehavende handen
Ik ruik de walm van bier. Ik zie in mijn ooghoek zijn gehavende handen met bloedkorsten. De fiets raakt mijn broek. Ik ga een beetje verzitten en bemerk bij mezelf dat ik vervelend en een opgesloten gevoel heb. Op Sloterdijk stapt de dame tegenover mij de trein uit. ‘Je kan altijd weglopen’ zegt een stemmetje in mijn hoofd en dat doe ik. Ik duw zijn fiets een beetje opzij en wurm mij naar het vrijgekomen klapstoeltje tegenover mij. 

‘NO! STOP IT!’
De jonge dronken man ploft neer op de stoel waar ik zat. We zitten nu tegenover elkaar voor in de trein, tegen de coupé van de 1e klas aan. Er zijn veel jongeren. “You know you know…I…girls…I..girls” verlekkert kijkt hij om zich heen, zijn ogen tot spleetjes dichtgeknepen. Zijn stem ebt weer weg terwijl hij gevaarlijk vooroverbuigt en zijn handen eng dichtbij mij dreigen te komen. “NO! Stop it!” zeg ik ferm en duidelijk. Terwijl ik met mijn wijsvinger in de lucht als een schooljuf heen en weer ga om mijn ‘NEE’ kracht bij te zetten. Het voelt fijn dat ik mijn grens duidelijk heb gemaakt en nog fijner dat hij weer gaat zitten. 

Iedereen houdt zijn adem in, klaar voor actie, ik ook
Een man schiet mij te hulp en sommeert de man om wat te dimmen. YES! Fijn deze man, de tegenhanger van zoveel anderen. Het lijkt even te helpen en dan ontstaat er boosheid bij de dronken man. Boosheid naar de fatsoenlijke man die is gaan staan in het midden terwijl hij zich vasthoudt aan de paal. De dronken man staat op en doet aapgeluiden na, schreeuwt van alles waar maar flarden van verstaanbaar zijn… “Don’t talk Bullshit to me!….. Don’t talk to me!” 
“Okay just sit down” zegt de fatsoenlijke man in alle rust. Hoewel zijn ene hand klaar staat om de man op afstand te houden. Iedereen houdt zijn adem in, klaar voor actie, ik ook. 

Mijn bloed zou moeten koken, maar het verzucht: het is weer lente…
Het is even rustig. Dan komt er een meisje vanuit de 1e klas door de deur, de jonge man grijpt zijn kans en raakt haar snel aan. Het gebeurt in een flits en het meisje rent geschrokken de deur uit. Daarna staat de man weer op en probeert met uitgestoken handen mij aan te raken. Ik sta op en neem afstand en herhaal mijn woorden en gebaar met mijn wijsvinger. Mijn bloed zou moeten koken, maar het verzucht: het is weer lente… 

‘Straks krijgen we ook nog corona in deze bloedhitte door hem’
“Fijn” zegt het meisje naast wie ik nu sta “Straks krijgen we ook nog allemaal corona in deze bloedhitte door hem.” Ik zie dan pas dat hij geen mondkapje draagt. Mijn aandacht was steeds op iets anders gefocust. Het meisje lijkt zich meer op haar gemak te voelen nu ik samen met de fatsoenlijke man als een buffer voor haar sta. Ze rolt met haar ogen, laat diepe zuchten vallen. Te erg voor woorden dat elke vrouw van jong tot oud dit in haar leven meemaakt, zonder enige uitzondering. 

De fatsoenlijke man springt te hulp
“You think its funny? You laughing at me? You don’t…Don’t make me angry” zegt de dronken man. Het meisje draait zich snel om met haar gezicht naar de deur, weg van hem. De fatsoenlijke man springt te hulp: “Where do you come from?” en gooit het duidelijk over een andere boeg. Slim. De man wordt echter weer boos “Dont talk bullshit, I know what you are doing” maar hij gaat wel zitten. “Finland…..I come from Finland” zegt de jonge man met een zachte stem en glimlach. Even is het stil. 

‘I would fuck them all’
“He you…he You… Porn…I always at the beach… porn you know” daar gaan we weer. Ik schud mijn hoofd en wijsvinger. De fatsoenlijke man sommeert hem stil te zijn. Het helpt even. “If you can choose…” zegt de jonge dronkaard “Would you choose her….her…her…or her” vraagt hij al wijzend op alle dames die inmiddels rondom de fatsoenlijke man staan. “I would choose them all…I would fuck and fuck and fuck them all. Hope at Zandvoort”

Dankbaar voor mensen zoals hij, ze maken de lente een stuk fijner voor meisjes en vrouwen
Ik ben er zo klaar mee… en ik loop weg. Een paar van de meisjes lopen met mij mee, naar de volgende uitgang. “Goed idee” zegt één van hen “…anders moeten we samen met hem en zijn fiets door één deur.” Ze huivert zichtbaar en ik doe mee. De fatsoenlijke man blijft staan en heeft het er maar druk mee om de achtergebleven meisjes op zijn manier te beschermen. Dankbaar dat er mensen zijn zoals hij… ze maken de lente een stuk fijner voor meisjes en vrouwen. 

Een oproep op Facebook
Onlangs zag ik een oproep op Facebook van iemand die ik ken: “Help mijn dochter is lastig gevallen in de tram, wat kan ik haar aanraden te doen?” Wat is wijsheid in dit soort gevallen? Mijn advies kreeg goede reacties dus voor alle meisjes, jongens, mannen en vrouwen: 

  1. Wees je bewust van je omgeving
  2. Neem je gevoel, je intuïtie, serieus: voel je je kwetsbaar of onveilig zorg dan dat je niet alleen bent, bel iemand of pas je route aan.  
  3. Ben je in de tram, bus of trein en word je lastiggevallen? Wees kort, krachtig en luid en zeg STOP of NEE. 
  4. Vraag iemand om hulp, maak een praatje met iemand of met degene die vriendelijk (meelevend) oogcontact met je maakt. Degene die het heeft gezien. 
  5. In sommige treinen is er naast de deur een soort ‘noodknop’ waarmee je direct met de conducteur kan spreken. Maar heel eerlijk, dat voelt ook voor mij als een soort laatste redmiddel. Die drempel zou er natuurlijk niet moeten zijn, dus maak er gebruik van. 
  6. Helaas klappen mensen, inclusief ikzelf, soms dicht in dit soort situaties. Men schiet in de beschermingsmodus lekker aangewakkerd door onze hersenen, maar soms oh zo onhandig. Wanneer praten dus niet lukt, ga dan bij iemand anders staan of zitten. Probeer weg te lopen, daar naar waar meer mensen zijn. Zie je dat bij iemand gebeuren? Reik uit. 
  7. Neem het zekere voor het onzekere en rijd liever een langere route dan ’s nachts door een park te fietsen of een verlaten gebied voor een felbegeerde short cut. Ook wanneer je anders te laat thuiskomt. Maak geen concessie ten koste van je veiligheid: Stick to it.
  8. Voel je je onveilig en angstig, bel iemand die je kent en blijf aan de telefoon tot je thuis bent of voorbij het ‘enge stuk’ of vraag of iemand je kan ophalen.
  9. Loop je over straat in een stad en je wordt lastiggevallen? Loop een restaurant, café of hotel binnen. Hotels zijn in de meeste gevallen dag en nacht open. Vraag om hulp, leg uit wat er aan de hand is. Bel iemand om je op te komen halen… of blijf even wachten. Degene die je volgt of lastig valt, denkt dat je in het hotel verblijft, dus zal niet lang blijven wachten voor de deur. 
  10. Sta je ergens waar een groep mensen is en word je lastiggevallen? Spreek iemand specifiek aan: “Hé jij, met je groene jas, kan je mij helpen?” Een groep komt niet in actie namelijk, door een soort kudde-gedachte: ‘Niemand doet wat, dus waarschijnlijk is het niet nodig…’ Maar wanneer alle ogen op je gericht staan vanuit de groep, dan gebruik je de groepsdruk en verbreek je het kuddegedrag. Wanneer je dit leest en denkt ‘verrek dat herken ik’; wees geen kuddedier, maar doe wat wanneer je iets ziet.
  11. Ben je op de fiets (of aan het lopen) en wordt je lastig gevallen? Ga naast iemand fietsen en maak een kletspraatje. Wanneer ik zie dat iemand wordt lastig gevallen (meestal tienermeisjes die alleen fietsen) ga ik naast ze fietsen: “Hé wat leuk om je tegen te komen” zeg ik met een glimlach. Maar andersom heb ik het ook gedaan: “Hé ben ik even blij dat jij hier fietst, ik fiets even met je mee dan schud ik gelijk iemand af.” Het voelt fijner en veiliger om het samen een betere plek te maken.
  12. Loop je in een winkelstraat of een gebied met kantoren na sluitingstijd en voel je je onveilig? 
    • Wanneer je een keuze hebt, vermijd dan deze route, ga liever door een straat waar mensen wonen, kijk waar licht brandt, zodat je kan aanbellen wanneer het nodig is.
    • Doe geen koptelefoon-oortjes in met muziek, het sluit je af van wat er om je heen gebeurt…
    • Kijk goed om je heen, want vaak wonen er wel mensen boven de winkels, druk op bellen indien nodig. Kijk waar het licht aan is. 
  13. Veiligheid gaat boven alles en is goud waard. 

Bovenal: doe normaal
Zorg ervoor dat je zoon, je vader, je broer normaal doet tegen een ander mens, ook wanneer de hormonen door het lijf gieren. Blijf van een ander af. Doe normaal. En doet iemand niet normaal tegen een ander: doe iets! Al is het een schreeuw van een afstandje “HEEEEEEEEEEEEEEE!” vaak heeft dat al effect. 

Noodnummer!
Reizigers kunnen een WhatsApp- of sms-bericht sturen naar nummer 06 13 18 13 18, om overlast of onveilige situaties in de trein of op het station te melden. De reiziger komt hiermee direct in contact met de Meldkamer NS.  Schroom niet en gebruik het nummer wanneer je iets ziet of jezelf onveilig voelt. Ga ik de volgende keer ook doen, samen staan we sterk. Belangrijk: in situaties waarin spoedeisende hulp noodzakelijk is, bel je altijd 112.

Laten we dit normaal voor eens en voorgoed abnormaal maken. Schiet te hulp, want samen staan we echt sterker.   

3 thoughts on “De keerzijde van het begin van de lente voor meisjes en vrouwen”
  1. Hè bah, ik kan voelen hoe dat voelde en ken zulke ervaringen ook in een bepaalde mate. Wat mooi dat je de tips erbij geeft en ik gun je voor de volgende keer een rustige reis 🙂

  2. Zeker bizar! En wanneer ik kijk naar de hoeveelheid reacties en verhalen op mijn blog op Facebook is het nog dagelijks aan het gebeuren. Dus met elkaar, voor elkaar opkomen zodat het voor iedereen een stukje veiliger wordt is geen overbodige luxe.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: