“Ik wil je graag zien eigenlijk” lees ik in het appje van mijn oudste dochter. Ik voel me blij en onrustig tegelijk. Een aantal dagen geleden zei ik nog tegen mijn lief dat ik het gevoel heb dat het niet zo goed gaat met haar. Dat gevoel wordt bevestigd als ik óók een appje krijg van haar coach.
Ik besluit haar lekker te verwennen
Ik app mijn dochter dat ze uiteraard van harte welkom is en dat ik haar ook graag wil zien. We spreken de tijd af waarop ik haar van de trein haal. Ik app mijn lief dat we de komende dagen gezelschap krijgen en doe boodschappen. Aangezien het prachtig weer is, gaan we barbecueën. Ik besluit haar lekker te verwennen!
Mwah, ik ben moe
Als ze uit de trein stapt, valt me haar witte snoetje op. Ik omhels haar en vraag hoe het met haar gaat. Ik krijg het antwoord dat ik al verwachtte: “mwah, ik ben moe.” Ik ken haar al langer dan vandaag en besluit gelijk te vragen naar de reden van haar bezoek. Zoals ik al vermoedde gaat die verder dan mij willen zien. Ze wil iets bespreken, maar niet nu. Ik wacht geduldig af.
Ik lees haar woorden die me keihard raken
De eerste twee dagen geniet ze van de rust en het prachtige weer. Ze luiert in de zon, leest een boek en zoekt af en toe onze kippen op. Dan komt ze bij me zitten en vertelt dat ze me al een tijdje iets wil vertellen, maar dat ze niet weet hoe. Daarom heeft ze een brief geschreven. Ik lees haar woorden die me keihard raken. Tranen vullen mijn ogen, die van haar stromen al. Mijn gevoel was juist, ze heeft het moeilijk. We praten en maken ook een plannetje. Ze moet het zélf doen, maar dat hoeft ze niet alleen te doen.
Wat is het toch dat we alles in hokjes willen stoppen?
Ik breng haar de volgende dag weer naar huis. Op de terugweg in de auto denk ik na over haar bezoek. Wat is het toch dat we alles en iedereen in hokjes willen stoppen? Zij past in het hokje ‘autisme’. Ze is niet zo handig in het leggen van contacten. Ze is graag alleen en vindt het tegelijkertijd fijn om zo nu en dan gezelschap te hebben. Ze heeft graag houvast, zodat ze weet waar ze aan toe is. Van geluiden, geuren en kleuren kan ze overprikkeld raken waar ze dan weer heel moe van wordt.
Ze wil ‘normaal’ zijn
Ik zeg weleens tegen haar dat ze ‘anders bedraad’ is. Zijzelf heeft daaraan het hokje ‘anders’ gekoppeld. Wat ze het liefste wil is ‘normaal’ zijn. Ik heb haar gevraagd wat volgens haar dan ‘normaal‘ is. Ze wist het niet en eerlijk gezegd weet ik dat ook niet. Bestaat dat dan eigenlijk wel, ‘normaal’?
We kijken samen naar wat er wél kan
Ik zie in haar een prachtige jonge vrouw. Getalenteerd en bezig om haar grote droom na te jagen: dierenarts worden. De eindstreep is in zicht, de laatste loodjes zijn spreekwoordelijk zwaar. Wellicht hadden deze iets minder zwaar kunnen zijn, want met het hokje ‘autisme’ is een aangepast programma mogelijk. Maar dan kan ze niet in haar eigen groep blijven en komt het hokje ‘anders’ weer om de hoek kijken. Een hokje dat ze verafschuwt. Ik snap het nog ook. En dus kijken we samen naar wat er wél kan.
Doen alsof je normaal bent, dat is vermoeiend
Ik sprak haar gisteren weer. Het gaat gelukkig iets beter met haar. We kletsten over van alles en nog wat. Het gesprek nam ineens een onverwachte wending toen ze vertelde dat ze zich in gezelschap anders gedraagt om niet op te vallen. Ze wil dan doen alsof ze normaal is. Ik schrik hier enorm van en snap nu beter waarom ze altijd moe is.
Leren omgaan met haar prikkelgevoeligheid
Het hokje autisme heeft deuren geopend naar begeleiding zodat zij kon leren omgaan met haar prikkelgevoeligheid. Ik hoopte dat ze zich daarmee staande kon houden in een overprikkelde wereld. Want dat is in mijn optiek het echte probleem. Al die prikkels, we zijn er niet voor gemaakt. De een kan er beter mee omgaan dan de ander. Kunnen we dat accepteren en zullen we dan stoppen met diegenen, die daar minder handig zijn, in een hokje te stoppen?
