De cirkel is rond

Ik weet waar hij is begraven en wil naar die plek om de cirkel rond te maken. Mijn agenda is barstensvol, maar de drang om zijn graf te bezoeken is groot. Afspraken worden doorgeschoven, dit blijkt mijn cliënten ook nog goed uit te komen. Alles lijkt mee te werken.

Samen met mijn man Patrick, mijn steun en toeverlaat, rijd ik naar Nieuwe Niekerk, een klein plaatsje tussen Heerhugowaard en Hoorn. Mijn vader ligt daar begraven bij een klooster. Daar aangekomen voel ik spanning, zijn we op de goede plek? Patrick loopt voor me uit en opent het metalen hek. Ik volg hem met bloemen, drie rozenkwartsen en een glazen engel in mijn handen.

Het kauwtje volgen
Eenmaal door het hek zie ik als eerste een kauwtje vliegen Hij vliegt naar een oude knoestige boom die langs het pad staat. De boom is in de loop van de tijd behoorlijk gesnoeid, magische afdrukken van immense takken die zijn verdwenen. Ik volg het kauwtje en zie in de holte van de boom drie kleine kopjes naar buiten turen. Verwonderd sta ik stil, terwijl ik toekijk hoe de jongen worden gevoederd. Een prachtig gezicht, ik neem me voor om er zo een foto van te maken. Eerst nu mijn aandacht richten op mijn vader.

Een donkere steen
Het grind knispert onder mijn voeten terwijl ik aarzelende stappen zet. Het blijkt een kleine begraafplaats te zijn. Het duurt dan ook niet lang voor we hem hebben gevonden. Een donkere steen, de tweede in de rij vanaf het klooster. Ik zie zijn naam, geschreven met een C in plaats van een K. Cees, voor het eerst zie ik zijn geboortedatum: 21 mei 1936 en tegelijkertijd zijn sterfdatum: 17 maart 2017. Op de steen staat ‘Groot is het gemis’ en ‘Mooi zijn de herinneringen, mijn lieve man en onze dierbare vader en opa’.

Stille tranen
Ik sta even helemaal stil, de omgeving lijkt te vervagen terwijl de herinneringen komen. De rol als vader heb je nooit opgepakt. Dien ten gevolge heb je ook nooit mijn kinderen ontmoet. Verdriet komt in een heftige vlaag omhoog. Stille tranen rollen over mijn wangen. Zo jammer dat het nu onomkeerbaar is. We hadden je zo graag in onze armen gesloten. Je maakt deel uit van mijn DNA, mijn identiteit. Dit is automatisch verbonden met je kleinzoons en nu zelfs met je achterkleindochter.

Liefde voor jou
Ik leg de bloemen neer, samen met de drie rozenkwatsen. De glazen engel zet ik op het richeltje onder jouw naam. De engel heeft een groot rood hart vast. Het symboliseert mijn liefde voor jou. Mijn liefde kon je tijdens je leven niet begrijpen. Je was te zeer verbonden met schuld en schaamte. Rondom jouw graf zaai ik vergeet-me-nietjes. Deze bescheiden ogende bloemetjes zijn verbonden met ware en eeuwige liefde, onverwoestbare verbinding.

Het heeft me gevormd
Lieve pap, mede dankzij jou ben ik gekomen waar ik nu ben. Het heeft me gevormd, ik ben mijn eigen pad gelopen. Met vallen en opstaan heb ik mijn leven vormgegeven. Er is een tijd geweest dat jij mijn ongeziene held was. Onze eenmalige ontmoeting in Harlingen staat me nog helder voor de geest. Ik keek naar je ogen en zag mijn ogen. Ik keek naar je handen en zag mijn handen. Nog steeds ben ik dankbaar voor deze ontmoeting. Later volgde teleurstelling omdat je verder contact niet aandurfde.

Een Cursus in Wonderen
Via jouw lieve zus Mien hoorde ik hoe het met je ging. Met haar had ik zoveel gelijkenissen, voorspellende dromen, het schilderen en de interesse in de ziel. We lazen tegelijkertijd hetzelfde boek; Een cursus in Wonderen. Het is ongelooflijk hoe alles met elkaar verbonden is. Haar ging je mijden omdat je wist dat wij contact hadden. Het deed Mien verdriet, je was haar lievelingsbroer. Ik wilde hier niet de oorzaak van zijn. Ik ben nog een keer bij haar geweest, samen zijn we naar het graf van jullie moeder geweest. Anna Carolina, de vrouw naar wie ik ben vernoemd. Witte rozen heb ik daar neergelegd met Mien naast me als stille getuigen. Dit was onze laatste ontmoeting. Nu sta ik bij jou graf, de cirkel is rond.

Jouw naam
Ik kan het niet mooier maken dan het is. Ik draag jouw naam in me mee. Een naam die niet veel voorkomt. Ook al is het nooit officieel geworden, we zijn onlosmakelijk verbonden. Terwijl ik nog even navoel of het goed is zo, loop ik langzaam richting de uitgang. Ik zie een oude boom waar een Mariabeeldje in staat. Het raakt me en ik besluit er een foto van te maken. 

Uitgevlogen
Lopend over het grind ga ik richting de boom waar de jonge kauwen zitten. Mijn verbazing is groot wanneer ik in het bladerdek luid gekwetter hoor. De jongen hebben het nest verlaten. Een mooier symbool kan ik niet bedenken. Het nest is niet belangrijk meer, de jongen vliegen de wijde wereld in. Net als ik de wijde wereld inga met mijn verhalen. In 2020 komt mijn boek uit. 

DNA onbekend
Er zijn veel mensen die niet weten wie hun vader of moeder is. Er worden televisieprogramma’s aan gewijd met hoge kijkcijfers. Het is een gemis; voor de één groter dan voor de ander. Ik adviseer je om jezelf de erkenning te geven die je verdient. Praat erover, uit je verdriet, frustratie of boosheid. Wanneer je dit los kunt laten, kan er liefde en erkenning gaan stromen vanuit je hart. Blijf het niet wegstoppen, er komt een moment dat je dit opbreekt. Een vader of moeder wijst niet af vanwege jou, maar vanwege omstandigheden. Soms zelfs vanuit liefde.

Cirkel
Ik heb een cirkel van stenen neergelegd op een mooie plek in de Sierra Nevada, als symbool voor al de onbekende vaders en moeders en het verdriet dat hiermee samenhangt. De cirkel is rond.

Ben je geraakt of roept mijn verhaal vragen op voel je dan vrij om contact met me op te nemen. Ik bied je een gratis gesprek aan van 30 minuten.

9 thoughts on “De cirkel is rond”
  1. Zo prachtig lieve Anna! Dank je wel voor je verhaal en voor de cirkel van stenen die je hebt gelegd in de Sierra Nevada voor alle vaders en moeders die er niet konden zijn, om wat voor reden dan ook. Ik kijk uit naar je boek.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *