Als ik in de laatste donkere regenachtige dagen voor kerst voor mij uit staar, dan komt er veel voorbij. Momenten die verdrietig waren, zoals het overlijden van mijn oudste broer begin van dit jaar. Hoe een stuk van mijn levensgeschiedenis met hem is gestorven. Even later het afscheid van mijn lieve vriendin. Kort daarna de geboorte van haar kleindochter. Denkend aan het genieten met mijn eigen kleinzoon is dat intens verdrietig. Dit gaat aan haar en haar kleindochter voorbij. De leegte die beiden achterlieten en hoezeer zij worden gemist. Juist nu tijdens de kerstdagen die je veelal met familie doorbrengt. Wie mis jij zo deze dagen?
Nepal en de Himalaya
Ik blik natuurlijk ook terug op mijn fantastische reis naar Nepal, hoe de intensiteit van toen alweer naar de achtergrond verdwenen is. Hoe de dagelijkse beslommeringen weer hun beloop hebben genomen. Gelukkig kan ik mijn fotoalbum pakken en dan ben ik er weer, kan ik de stilte horen en de wind langs mijn gezicht voelen. Ik ervaar ik een verlangen om terug te keren naar de reuzen in de Himalaya. Waar verlang jij naar om terug te gaan?
De vrijheid van het spelen als clown
Een glimlach verschijnt als ik denk aan het ontstaan van clown Toosje. Wat beleef ik daar een plezier aan en het brengt mij levenslessen die ik nooit had ervaren als ‘gewoon’ mens. Leren incasseren, de vrijheid van het spelen, zeggen maar ook doen wat je anders nooit zou doen. Op een luchtiger manier kijken naar tegenslag en falen mag, ik zou willen zeggen ‘moet’. Daar hartelijk om lachen. Kun jij lachen om je eigen fouten?
Flitsen door mijn gedachten
Fietsen in Frankrijk. Kamperen in Nederland. Een avondje dansen met mijn vriendinnen op de alternatieve muziek uit de eighties. Een wandeling in het zonnetje op een doordeweekse dag. Een boek lezen zomaar op een bankje in het park. De wijnproeverij met heerlijke hapjes bij vrienden. Oppassen en dan van de glijbaan in het zwembad met mijn kleinzoon. Het flitst zomaar door mijn gedachten.
Evenwicht
Klein geluk naast groot verdriet, het houdt het leven in balans. Het houdt alles bij elkaar en in evenwicht. Voor mij een reden om elke dag weer op te staan. Om dankbaar te zijn voor wat er is en wat ik heb. Een dak boven mijn hoofd, te eten, lieve familie en vrienden, en een baan.
Hoe lang blijft er nog vrede?
Dan hoor ik Rutten zeggen dat we ons moeten voorbereiden, er is een dreiging. Dan slaat de schrik mij om het hart. Nog niet eens zozeer voor mijzelf, maar voor mijn kinderen en kleinkinderen. Hoe lang blijft er nog vrede? Gaan we meemaken dat dit stopt, wat denk jij?
Een klein gebaar
Plots komt de uitspraak van een van mijn leermeesters weer voorbij: “Één lichtje is genoeg om een donkere ruimte te verlichten.” Als we allemaal proberen een lichtje te zijn, een klein gebaar van naaste liefde tonen. Als we de ander met respect behandelen zoals we ook zelf behandeld willen worden. Als we allemaal iemand te eten zouden geven die honger heeft, een jas of trui aan hen die het koud hebben. Zo kan ik nog wel doorgaan. Zou de wereld dan liever en mooier worden? Ben jij daartoe bereid?
Oprecht contact
Is het dan geen mooie call to action, om telkens als je de komende tijd een kaarsje aansteekt, daar een actie aan te verbinden die het leven lichter maakt voor één iemand in je omgeving? Ongeacht afkomst, leeftijd, kleur of gender. Een glimlach of een goedemorgen, even oprecht contact kan zoveel betekenen en kost niets. Dat is mijn kerstwens.
