Geluk ligt in een klein hoekje wanneer er ergens een deur opengaat…

Het huis aan het randje van het dorp voelt voor haar als een echt huis. Het is oud en kraakt wanneer de wind waait. Een huis met een geschiedenis. In detail vertelt zij haar verhaal over lang geleden en toch zo dichtbij.

Sprookjesachtig
Via de achterdeur kom je in een soort bijkeuken, rechts is de badkamer. De klimop groeit door de muur naar binnen. De klimop is een ‘killer’ een ‘parasiet’ wordt er gezegd door de grote mensen. Zij vindt het sprookjesachtig, wie heeft er nou een badkamer met echte groene blaadjes overal? Het is net alsof je buiten bent. De prinses in de toren met de overwoekerde klimop of Sneeuwwitje in het bos waar alles fladdert en leeft om haar heen. Ik zie het al helemaal voor mij.

Hoor de wind waait
Wanneer je door de achterdeur links gaat, kom je in de keuken. Vanuit de keuken kan je of links naar de eetkamer of rechtdoor naar de hal met de wc, de deur naar de woonkamer, de deur naar buiten en de trap naar boven.
Rondjes rennen doet ze niet zo vaak, alleen als het menens is. De wc is veilig, die kan met een haakje op slot. Al zie je vele oude gaatjes van het haakje en het oogje in de deurpost.

Het huis piept, kraakt en klemt. De storm gaat dwars door het huis, de regen maakt een heerlijk tikkend geluid wanneer de druppels in de aluminium pannetjes landen. Het huis zucht en steunt, maar het leeft en ziet alles.

Scherpe voelsprietjes
Ze komt van ‘achterom’ en loopt door de keuken. De deur van de eetkamer is dicht. Voorzichtig duwt zij tegen de deur, de deur klemt een beetje waardoor ze wat harder duwt. Niet te hard, want anders vliegt ze naar binnen als de deur wel meegeeft en niet iedereen is daar blij mee. Haar voelsprieten voelen dwars door de deur, ze tasten het onzichtbare af. Het is stil aan de andere kant van de deur. Misschien is er niemand?!? Ze duwt iets harder vanuit haar heup, het laatste stukje deur laat los.

Ze kan vliegen
Handen pakken haar lijf.
Pijn.
Ze vliegt.
Voeten in de lucht.
Pijn in haar lijf.
Ze valt in een hoekje.
Handen grissen en graaien.
Ze vliegt.
Pijn.
De kamer tolt om haar heen.
Ze ligt in een hoekje.
Het tolt, het bonst in haar.
Het is stil.

Ze ligt in het hoekje met haar ogen dicht.
De andere kant is er niet meer, ze is veilig binnen in haar.
De twee muren voelt ze door het hoekje met elkaar verbonden.
Ze voelt haar lijf van binnen waar het de vloer, het hoekje en de muren raakt.
Een hard kloppend hart, haar bloed hoort ze van binnen stromen.
Haar lijf bonkt.
Haar oren suizen.
Haar ogen zijn stevig dicht.

Ze is er niet.
Ze doet haar ogen dichter.
Ze is in haar hoofd.
Ze is in ergens ver weg.
Ze vliegt als een vogel ver boven alles.

Ze ademt oppervlakkig, met haar mond open, dan maakt ze minder geluid.

Ze huilt niet meer van buiten.
De storm houdt daar niet van.
Ze tovert zichzelf onzichtbaar.

De storm is weg.
Haar mond kan dicht, haar adem is vrij.

Onzichtbaar
Wat had ze gedaan?
Was ze stout?
Was ze slecht?
Was ze  verkeerd?
Was ze fout?
Wat deed ze voor de storm?
Ze moet het weten, dan doet ze het niet meer, nooit meer.
Onzichtbaar valt ze in slaap, in het hoekje bij het gordijn.

Waar één deur opengaat…
Deuren zijn lang niet meer hetzelfde geweest. Liever geen gesloten deuren, anders kan het nog wel eens lang duren voordat ze de moed heeft deze weer te openen en de andere kant aan te gaan. Elke deur kan dat wat niet gezien mag worden, verbergen en dat wat niet verwacht wordt, opleveren. De uitdrukking ‘Waar één deur dichtgaat, gaat altijd een nieuwe deur weer open’ klinkt voor haar niet als een kans, maar roept oude angsten op, vooral wanneer deuren opengaan.

Deuren zijn gelukkig steeds vaker weer gewoon deuren
 
Het kamerhoekje kan ze tot op de dag van vandaag oproepen, dat is het geheugen van het lijf, ze voelt het in haar huid. Net als de diepe angst en het verlangen van het zesjarige meisje naar onzichtbaarheid en antwoorden.

Geluk ligt soms in een klein hoekje
Tijdens de gesprekken ontdekt ze dat haar angst van toen samenhangt met haar angst van nu om te kunnen stralen, zichtbaar te zijn en op de voorgrond te staan. Het zijn haar oude verhalen die onbewust doorleven en haar tegenhouden in het nu. Ze is nu veilig, ze mag stralen en zichtbaar zijn, los van het verleden. Geluk ligt soms in een klein hoekje. Het kan nodig zijn om terug te gaan naar het moment waar je een deel van jezelf bent kwijt geraakt, zoals bij haar in het hoekje.

Elke dag de dag tegen Kindermishandeling
Afgelopen week was het de week tegen Kindermishandeling. Het zou elke dag de dag tegen Kindermishandeling moeten zijn, ook deze week, ook vandaag en ook morgen. Word jij mishandeld? Zoek en vraag hulp, net zolang en zo vaak tot het gelukt is om de situatie voor jou daadwerkelijk te veranderen en de mishandeling gestopt is en je verder kan. 

Zie je mishandeling om je heen? Heb je vermoedens van mishandeling? Doe iets! Kijk op ikvermoedhuiselijkgeweld.nl en check wat je kan doen.

0 thoughts on “Geluk ligt in een klein hoekje wanneer er ergens een deur opengaat…”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: