Dan maar brownies bakken?

“Ik weet het ook niet lieverd, ik heb dit ook nog nooit eerder meegemaakt” hoor ik mezelf tegen mijn 18-jarige zoon zeggen. Ik zucht, kijk hem aan en we geven elkaar maar even een knuffel. We staan een beetje uit het lood geslagen in de keuken, tegen het aanrecht geleund. Samen naar buiten staren. Zojuist kwam het nieuws binnen. Voor hem geen eindexamens, geen examenstress of collectieve faalangst in de gymzaal, waar tientallen jongeren zuchtend en steunend door de examenopgaven ploegen.

“Dan ben ik nu dus geslaagd mam”, zei hij. Eventjes was er opluchting bij hem toen het nieuws kwam. Dat gevoel ging ook snel weer weg. Want ondanks de stress en het bloed, zweet en tranen van een eindexamen, is het ook een prachtige tijd. De tijd van de gedeelde opluchting na afloop, de tijd van samen de kroeg in, examenfeestjes, en op reis met vrienden in afwachting van de gevreesde uitslag. 

Zo veel is anders
Een heel schooljaar aan eindexamen-jongeren gaan dit anders beleven en herinneren. Teleurstelling. Gemis. Frustratie. Ik herken het ook bij mezelf. Zo veel is anders; plannen zijn overboord gegooid, activiteiten gaan niet door, vrienden en familie kunnen we niet bezoeken, dagelijkse dingen hebben we anders te regelen. Ik herken het bij iedereen. Daarnaast is er ook angst. Angst en bezorgdheid voor de gezondheid van jezelf, je dierbaren. En er is rouw voor diegenen die de strijd tegen het coronavirus hebben verloren. Verdriet bij hun naasten en dierbaren. 

De wereld is anders
De wereld en de natuur doet wat het doet. Wij bewegen mee. Verzet tegen deze situatie heeft totaal geen zin, anders dan dat het heel veel energie zou kosten om je hiertegen te verzetten. Als er nu nog mensen zijn die geloven in maakbaarheid en controle, dan zijn dat hoogst waarschijnlijk irrealistische dromers of naïeve idealisten

Pessimisten komen rustiger de coronacrisis door
Ik dacht ineens aan de zin die ik eerder deze week hoorde tijdens een online talk van The School of Life: ‘pessimisten komen rustiger de crisis door.’ Hmm, interessant! Hoe zit dat dan? Nou, dat werd als volgt uitgelegd. Pessimisten verwachten toch al niet zo veel, dus als je uitgaat van het ergste, dan kan het alleen meevallen en voel je je per saldo rustiger. 

Het is best druk in huis
Stel, door de coronacrisis zit je thuis met je twee kinderen. Het is best druk in huis. Jij doet een poging om nog wat zinnig werk vanuit huis te doen en je jongste van 9 aan het schoolwerk te houden. De oudste is al 13 en behoorlijk aan het puberen. Hij volgt zijn online lessen terwijl hij op zijn andere scherm aan het gamen is. Je partner werkt ook vanuit huis en zit gestrest achter de laptop in een heftige Zoom-vergadering en gebaart of jij koffie voor hem wil pakken. 

Boos omdat je een andere verwachting had
Je kijkt om je heen, je voelt de boosheid opkomen. Boos omdat ze hun eigen ding doen, omdat ze niet naar je luisteren, omdat ze je niet helpen, omdat je wilt dat het ook gezellig is in huis, omdat er troep is en er weer lege glazen bij de bank staan, omdat… Je wordt boos omdat je een andere verwachting had. 

Hoe realistisch zijn je verwachtingen?
Je had dus een optimistische verwachting dat iedereen zich wel aan al jouw regels zou houden, zich vrolijk op het werk zou storten en alles achter zich zou opruimen. En dat er een kop koffie voor jou ingeschonken zou worden. Doen pubers en partners dat normaal ook al altijd? Hoe realistisch zijn je verwachtingen? Een beetje optimistisch, toch? Misschien klopt het inderdaad wel. Pessimisten komen rustiger de crisis door. Optimisten zijn dus eerder boos en pessimisten zijn rustiger.  

Aanvaarding
Zelf ben ik niet zo’n pessimist. Ik weet niet zo goed hoe ik pessimisme moet doen om rustig te blijven. Ik denk dat aanvaarding beter werkt voor mij. Vera Helleman schrijft in haar boek ‘De Emotie Encyclopedie’ dat de emotie van aanvaarding je vertelt dat je met een open houding, los van hoop en verwachting vrij in de wereld kunt staan. Aanvaarding kun je niet ‘doen’, het vraagt je alleen om oud zeer en onhandige gedachten en overtuigingen los te laten. Zodat je volledig kunt zijn met wat er nu is. 

Heb je zin om brownies te bakken?
Ik zucht even heel diep. Ik kijk mijn prachtige zoon in de ogen. En in die uitademing laat ik alle verwachting los en voel ik hoe intens veel ik van mijn kinderen houd, van mijn familie en mijn lieve vriendinnen. De uitademing waarin ik alles mag vrijgeven, aanvaarden wat er nu is, zodat er ruimte is voor pure levenslust. Ik glimlach. “Heb je zin om samen brownies te bakken?” hoor ik mezelf vragen. Gewoon, omdat het nu kan. 

2 thoughts on “Dan maar brownies bakken?”
  1. Aanvaarding, een prachtig woord. Mijn vader gebruikte het vaak en ik werd daar dan boos om. Ik vond het fatalistisch. Nu hij er niet meer is begin ik er meer van te begrijpen??

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: