Alleenstaand of happy single?

17 jaar. Ja, wat 17 jaar? Nou, ik ben 17 jaar single. Of zoals ze dat zeggen in het Nederlands: alleenstaand. Het woord single heeft bij mij een positievere klank dan alleenstaand. Heeft dat misschien te maken met de ‘Happy Single’ hype? Wat een stuk positiever klinkt. Toch merk ik dat ik er niet altijd eerlijk voor uit durf te komen dat ik alleenstaand ben. En al zo lang.

Bijvoorbeeld als ik een vertegenwoordiger aan de deur heb, dan doe ik soms alsof ik een partner heb. Idioot eigenlijk, waarom doe ik dit? Omdat het de ander niets aangaat en ik het niet altijd fijn vind als iemand weet dat ik alleen woon.

Ook kijken mensen mij raar aan als ik zeg dat ik 17 jaar alleen ben. Ze zeggen dan: ‘Zo’n leuke, lieve, spontane meid als jij geen partner? En al zo lang alleen?’

Hoe het begon
Vanuit mijn ouderlijk huis ging ik samenwonen met mijn vriend, later zijn we ook getrouwd. We hebben 14 jaar een relatie gehad. Ik kon bij hem niet meer mezelf zijn en ik voelde me vaak eenzaam en alleen. Ik ben degene geweest die de eerste stap zette, wat leidde heeft naar het einde van ons huwelijk. Die stap moest ik zetten, ondanks dat ik nog van hem hield, maar ik kon mezelf niet meer wegcijferen en verloochenen. Op dat moment had ik niet verwacht dat ik zo lang alleenstaand zou zijn.

Het prille begin
Ik had nog nooit alleen gewoond en ik had mezelf ingeprent dat ik alleen compleet en gelukkig kon zijn met een partner. Daarbij was ik op een leeftijd dat iedereen om me heen kinderen kreeg en dat wilde ik ook graag. Ik schreef me in op datingsites en bij een relatiebemiddelingsbureau. Want ja, zonder relatie ben je niet compleet en kun je niet gelukkig zijn. Dat was mijn overtuiging. Bovendien vond ik het best zwaar om nu alles in mijn eentje te moeten regelen, tenslotte was ik gewend om mijn leven te delen met anderen, eerst mijn ouders en zus en daarna met mijn man.

Fijn gezelschap
Na ongeveer vijf jaar kwam de verandering in mijzelf. Ik had in de tussentijd veel cursussen gevolgd om mezelf beter te leren kennen. De mannen die ik ontmoette waren het niet en de relaties die ik had, duurden niet zo lang. Inmiddels was ik eraan gewend geraakt om alles zelf te regelen en om alleen te zijn. Ik begon mezelf eigenlijk wel fijn gezelschap te vinden. Ik werd steeds handiger, dus kluswerk doe ik zelf, daar heb ik vaak geen man bij nodig. Ook het alleen reizen door Europa en India heeft me veel gebracht en gegeven, waaronder meer zelfvertrouwen.

Alleen genieten
Ik vind het heerlijk om alleen in het bos te lopen met de honden, dan geniet ik enorm van de natuur en zie en hoor ik veel meer dan als ik met iemand samen loop. Dan mis je door het kletsen, wat ook heel fijn is, een deel van de schoonheid en details van de natuur. Ik kies daarom bewust of ik samen met iemand ga lopen, of alleen.

Op het terras
Na een wandeling zit ik regelmatig alleen op een terras om thee te drinken of lekker te lunchen. Vaak kijken mensen me dan raar aan, omdat ik alleen zit. Maar als ik om me heen kijk, zie ik veel stellen die of met elkaar communiceren via de telefoon (whatsapp denk ik) of andere dingen aan het doen zijn op hun telefoon, maar niet samen praten. Of ze staren wat voor zich uit. Is dat dan wel normaal?

Discriminatie
In de toeristenbranche word je vaak gediscrimineerd als alleenstaande. Je moet extra betalen voor een kamer en dan word je vaak ook nog weggestopt in een kamer achteraf. Op een dag zag ik een leuke aanbieding van een hotel in Nederland: 5 dagen voor 99 euro, inclusief ontbijt. Natuurlijk keek of dit op basis was voor 2 personen, dat stond er in dit geval niet bij. Dus ik boekte. En weet je wat er gebeurde? Ik moest in plaats van 99 euro, 198 euro betalen! Ik belde meteen het hotel. Puntje bij paaltje: ik kon boeken, maar ik moest betalen voor 2 personen, zelfs het ontbijt van de 2de persoon!
En zo zijn er wel meer ongemakken die ik tegenkom als alleenstaande.

Is het makkelijk om alleen te zijn?
Nee, niet altijd. Op sommige momenten zou ik het fijn vinden om iemand te hebben als ik thuiskom, waar ik mijn verhaal aan kwijt kan en tegen wie ik lekker kan aankruipen op de bank, of die tegen mij zegt: ‘kom, relativeer het nou… etc.’ Ik voel me soms eenzaam. Maar het is een andere eenzaamheid dan ik voelde tijdens mijn huwelijk. Ik heb in een lange relatie gezeten en ben nu lang alleenstaand; ik kan wel zeggen dat beide kanten voor- en zijn nadelen hebben. 

ALL-Eén
Toch ben ik gelukkig. Het woord ‘alleen’ heeft een andere lading voor mij gekregen, namelijk: All-Eén, dus met alles in mijzelf één zijn met mezelf. Heel blij ben ik dat ik weet dat ik niet een ander nodig heb om gelukkig te zijn. Een partner betekent voor mij een verrijking van mijn leven en geen invulling meer. De relatie die ik met mezelf heb, blijft. Relaties met anderen komen en gaan. Daarom vind ik het belangrijk om het geluk in mijzelf te vinden. Ik kan nu duidelijk kiezen of ik geniet van alleen mijn eigen gezelschap, of dat ik kies om anderen om me heen te hebben. Een nieuwe partner is welkom, maar geen must.

Voor mij is single zijn, ALL-Eén zijn met mezelf. Hoe is dat voor jou?

7 thoughts on “Alleenstaand of happy single?”
  1. Mooi geschreven en herkenbaar! 😘 Bijzonder hoe inderdaad er veel meningen en kommentarer zijn richting singles. Als wij op dezelfde manier naar stellen zouden reageren wordt er vast vreemd gereageerd. “Ben je getrouwd? , ach gossie… zo’n leuke meid en dan getrouwd met zo iemand… Ik gun je echt dat je single zou zijn” 😂

    1. Dank jullie wel voor je mooie woorden.
      @Sietske, dat zou echt een goede zijn. Misschien ga ik het eens een keer zeggen, hilarisch. Ben benieuwd hoe mensen dan reageren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *