De kersttaart van mijn kleinzoon

Zo tegen 16.30 uur gaat de bel. Mijn zoon, schoondochter en kleindochter komen binnen met  grote tassen en een pan. Alles wordt in mijn keuken neergezet. Nadat we elkaar hebben begroet, gaat de bel opnieuw. Mijn dochter met twee kleinzoons. Ook zij hebben een paar tassen bij zich. Ik heb geen idee wat erin zit en vraag het ook niet. Laat het maar een verrassing zijn.

Ik zie wel dat mijn oudste kleinzoon een ronde taartdoos bij zich heeft, maar hij zegt er niets over. Even later zitten we met zijn allen bij elkaar en drinken iets. Dan zegt hij dat hij nog even weg moet, maar echt snel terug is. Vreemd. ik heb toch genoeg in huis? Wat gaat hij doen? Mijn dochter zegt dat ik moet afwachten. Het komt goed.

Na een klein uurtje is hij terug. Hij vraagt of ik het aanrecht even leeg kan maken omdat hij ruimte nodig heeft. En dan snap ik waar de ronde taartdoos voor is. Hij heeft een taart gemaakt en die moet nog afgewerkt worden. Ik ben helemaal verbaasd, want volgens mij heeft hij nog nooit iets in de keuken gedaan, in tegenstelling tot zijn jongere broer. Ik vraag me af of het komt doordat hij afgelopen zomer een aantal weken in de keuken heeft geholpen bij zijn oom (mijn zoon) die chef kok is. Hij heeft daar een keer een pastinaaktaart gemaakt die erg lekker was.

Hij verklapt dat hij naar Albert Heijn is geweest voor aardbeien, en dan gaat hij aan de slag. De aardbeien worden zorgvuldig in tweeën gesneden en af en toe verdwijnt er een in zijn mond. Het is de bedoeling dat ik niet kijk, maar vanuit min ooghoek zie ik zijn geconcentreerde blik.

Na een poosje is hij klaar en wordt de taart afgedekt in de koelkast gezet. Hij schuift tevreden aan bij de anderen. Dan gaan mijn zoon en dochter de keuken in om het een en ander klaar te maken. Sommige gerechten moeten warm gemaakt worden. Ik dek intussen de tafel en de kleinkinderen en mijn schoondochter doen een spelletje. Als alles klaar is, gaan we aan tafel. Alles ziet er heerlijk uit en ik geniet met volle teugen. Het komt bijna nooit voor dat we met zijn allen zijn, omdat ieder een druk leven heeft.

Nadat we heerlijk gegeten hebben, rest alleen nog het dessert. De taart dus. Trots haalt hij hem uit de koelkast en daar staat een prachtige ’taart voor oma’, zoals hij dat zegt. Hij straalt omdat het gelukt is. Mijn dochter snijdt de taart aan. Bijna zonde om hem op te eten, maar hij smaakt voortreffelijk. Ik bedank hem omdat dit een enorme verrassing was. Dit had ik niet verwacht en daarom is het des te leuker. Een gebaar dat ik opsla in mijn herinneringen.

Ieder jaar komen mijn kinderen en kleinkinderen op een van de kerstdagen bij mij eten. Het begon een aantal jaar geleden toen ik een paar dagen voor kerst geopereerd was aan staar. Met een dichtgeplakt oog was het lastig koken, dus besloten de kinderen om het op deze manier te doen. Ze bepaalden een thema, spraken onderling af wat ze zouden maken en ik hoefde niets te doen. Ieder jaar is het weer een verrassing en verwennerij dat ze voor mij koken.