Oh nee, mijn vrouwtje gaat aan

Het is nog donker. En koud. En vroeg. Waarom is ze wakker? Waarom ben ík wakker? Ik lig lekker in mijn hoekje op de bank als ik haar hoor aankomen. Ze zegt: “Goedemorgen lieverd.” Nou, dat hangt er maar net vanaf. Ik heb één oog geopend om te checken of het écht nodig is dat ik me verplaats. Het antwoord is: nee.

Maar dan hoor ik mijn bakje. En ja hoor… daar ga ik. Ik rek me uit, alles kraakt en piept, maar ik loop dapper naar mijn ontbijt. Daarna ga ik even naar buiten, maar het is veel te koud. Wie wil er nou echt naar buiten in die kou? Ik loop terug naar binnen en nestel me op mijn plekje.

Zoveel drukte is toch niet goed?
En dan begint het. Mijn vrouwtje gaat aan. Kastjes open, kastjes dicht, dat lawaaiding met wieltjes dendert door het huis. Wat een herrie. Ik wil gewoon slapen. Maar nee hoor, ze blijft maar lopen. Soms snap ik haar echt niet. Als ik zó moe zou zijn als zij eruitziet, lag ik al uren in comateuze toestand ergens onder een warme plaid.

Dat is niet alles. Soms is ze ook druk in haar hoofd. Dan zit ze achter dat platte grijze ding met zwarte blokjes erop. Urenlang zit ze met haar vingers te tikken en te spelen met dat ding. Alsof het haar betoverd heeft. Ik ga er dan maar achter liggen, zodat ze me tenminste ziet. En zodat mijn rug lekker warm wordt.

Ik doe wat iedereen zou moeten doen
Maar vandaag is ze écht onrustig. En dan komen die twee andere leukerds ook nog helpen. Heel gezellig hoor, maar niet wanneer ze allemaal tegelijk dozen, tassen en dingen door het huis slepen. Dus ik doe wat elke wijze kat zou doen: ik verhuis naar zolder. Naar mijn geheime plek achter de wasdroger. Vrouwtje weet niet dat die bestaat. Denk ik. Hoop ik. Daar is het warm, stil en kan niemand me vinden. En ja, ik probeer vrouwtje al járen duidelijk te maken dat rust nemen heel gezond is. Misschien moet ze eens beter naar mij luisteren. Maar goed, ik blijf het haar voordoen.

Tijd voor een dutje
Na een tijdje wordt het rustig. De stemmen worden zachter, het gesjouw stopt. Ik kom weer naar beneden. Kijk kijk, daar zitten die twee leukerds op de bank, perfect gepositioneerd om mij van twee kanten tegelijk te kroelen. En vrouwtje schuift erbij. Eindelijk zijn we allemaal weer normaal. Gezellig. Tijd voor mijn dutje.

***

Opruimactie
Verleden weekend heb ik samen met mijn twee kinderen een grote opruimactie in mijn Nederlandse huis gehouden. Je kent dat vast wel, als je ergens al jarenlang woont, verzamel je gewoon te veel spullen. Ook de spullen van uitwonende, studerende kinderen staan allemaal vrolijk achter de schotten op zolder te wachten totdat hun eigenaars zelf een huis hebben gevonden, met bergruimte.

Wie weet komt het nog eens van pas
Dat in combinatie met mijn eigen schroom om spullen die wie-weet-ooit-nog-eens-van-pas-komen weg te doen, maakt dat het huis vol stond met spullen. Heel veel spullen. Te veel bakjes en potjes, oude kussens en dekens, schoenen en paraplu´s, luchtbedden en rugzakken, emmers en kleding. Nou ja, te veel van alles eigenlijk. Ik ben er klaar mee. En omdat het huis binnenkort verkocht wordt, moet het uitgezocht en opgeruimd worden. 

Mijn wijze dame
Natuurlijk was dit voor Suus een veel te drukke en lawaaierige zondag realiseer ik me als ik naar mijn lieve oude bejaarde poezenbeest kijk. Wat heeft die lieverd veel meegemaakt, veel opgevangen en ons telkens weer een mooie spiegel voorgehouden. Zoek de rust op als je overprikkeld bent en de omgeving te veel stress oplevert, zoek verbinding om samen tot rust te komen. En geniet dan met echte aandacht van het samen-zijn. Mijn Suus is een wijze dame.