Terugkijken op een jaar vol rouw en veerkracht

De dagen, worden steeds korter, er is meer nacht dan dag, meer donker dan licht. Het brengt een beweging naar binnen toe. En daarmee wil ik langzaam beginnen met het afronden van 2025. Een jaar vol rouw, verlies en herinneringen. Maar de behoefte om uit te reiken naar de ander is gebleven. Om te kunnen delen met wie daarvoor openstaat, met de mensen waar ik herinneringen mee deel aan mijn leven met Ronald. Die mij een bodem, basis, beginnetje aanreikten op mijn onstuimige, donkere, afwisselende pad.

Een jaar geleden
Ondertussen is het alweer een jaar geleden dat ons leven op haar grondvesten schudde. Milo, onze zoon, verloor zijn vader en ik nam afscheid van mijn lief, maatje, echtgenoot, minnaar, partner in crime. Die mij al meer dan de helft van mijn leven vergezelde op mijn pad.

Nog meer rouw en verlies volgde
Na een paar weken van intense rouw sloot een vriendinnetje – na een paar jaar worsteling met borstkanker – veel te vroeg haar ogen. De weken verstreken en verdriet en gemis wandelden mee. Ook de moeder van een hele lieve vriendin was op; zij legde haar hoofd neer en overleed.

Met de lente in aantocht verloren we in maart mijn schoonmoeder, de oma van Milo. Zij was oud en ze besefte maar al te goed dat Ronald, haar jongste zoon, zijn vader achterna was gereisd. Met het verdriet, gemis en alles wat er in haar leven in hoog tempo veranderde, vond ze het mooi geweest. Ze is rustig weggegleden.

Bokkensprongen van de tijd
Dit lijkt alweer zo lang geleden en toch is het nog heel dichtbij. De tijd heeft dit jaar voor mijn gevoel wel meer rare bokkensprongen gemaakt. Op het ene moment had de tijd vleugels en ging het in de vijfde versnelling vooruit, op andere momenten leek de tijd stil te staan. Dan was er geen beweging in te krijgen, kroop de tijd voorbij en ging met mij aan de haal. Voor mijn gevoel nam ik steeds sprongen in de tijd; die me dan vooruit, achteruit of naar een andere tijdlijn deed reizen.

Een groot deel van deze tijd werd dit jaar gevuld met het regelen van praktische zaken van Ronald en mij, maar ook van mijn schoonmoeder – aangezien Ronald haar administratie deed. Wat heb ik me verwonderd over de bedrijven en instanties met al hun eigen regels. Ik schreef er ook een blog over.

Relaties die veranderen
Daarnaast kreeg ik te maken met een beschuldiging vanuit mijn zwager. Dit dreunde keihard door. Vooral omdat het totaal onverwacht was. Het heeft de relatie met mijn aangetrouwde familie voorgoed veranderd. Ook andere relaties zijn veranderd. Vriendschappen zijn verdiept. Er is naar me uitgereikt en ik ben gesteund zonder daar om te vragen. Andere relaties werden eerst beter en leken zich te gaan verdiepen, maar bekoelden daarna toch en namen hun oude vorm weer aan. Dat ik mag leunen op mijn broers, als dat nodig is, heeft me dit jaar echt gesteund. Dat gevoel koester ik en neem ik mee.

Alle emoties en gevoelens passeerden de revue
Mijn hoofd en hart hebben veel tijd doorgebracht met mijn emoties en gevoelens. Het nam veel ruimte in beslag om ze een plek te kunnen geven. Ze verrasten me en lieten me soms achter in totale verbazing. Van verdriet naar boosheid. Van teleurstelling naar trots op Milo en mezelf, vanwege onze veerkracht. Van innerlijke stilte en rust naar volharding. Van een totaal gebrek aan energie naar energiek. En gemis. Heel veel gemis. Het passeerde allemaal de revue én het mocht (mag) er allemaal zijn.

Een reis door gevoelsland
Af en toe voelt het als een reis door gevoelsland. Naar binnen kijken helpt om te ontdekken wat er speelt in mij, wat de emoties mij duidelijk maken. Ze mogen er zijn en hun boodschap ook. Hierdoor sta ik waar ik nu sta.

Een beetje grip op de dagen
In dit jaar gaf mijn part-time baan in het ziekenhuis me al snel vastigheid. Rond de kerst ging ik weer aan het werk, die structuur diende voor mij als kader. Het hield me overeind en zorgde ervoor dat ik enigszins grip kreeg op de dagen, die vooral in de eerste weken na het overlijden van Ronald volledig zoek waren. Zo bleef ik in staat om voor Milo en mezelf te zorgen. Milo heeft zijn schooljaar goed afgerond en zit nu in zijn eindexamenjaar, het einde van zijn middelbare school is in zicht. Een geweldige prestatie. 

Beginnen aan een nieuwe dag is nog steeds de uitdaging. Ik ontdek wel dat mijn veerkracht groter is dan ik dacht en daarentegen dat mijn energie, die voorheen eindeloos was, vaak te wensen overlaat.

Op reis met mijn zoon
Ook ben ik een aantal keer met Milo op reis gegaan het afgelopen jaar. Om beloftes van eerder in te lossen, rond te kijken op plekken waar we een interesse in delen, om te ontspannen en te relaxen. We gingen samen naar Londen, en in de zomer reisden we naar ons oude vertrouwde Kos. Dat voelde als thuiskomen, maar bracht ook weer verdriet en gemis met zich mee. Als je al jaren op een plek komt, zijn er vertrouwde contacten ontstaan die door zoiets groots en ingrijpends worden opgeschud. Toch ben ik blij dat die stap is genomen. In dezelfde vakantie hebben we Athene en een ander stukje Griekenland gezien. Een land dat we al jaren in ons hart hebben gesloten. Elke keer genieten we van de Griekse mentaliteit, de zon en de omgeving.

Terugkijken
Kailos, mijn bedrijf, is praktisch stil komen te liggen. Ik bleef zichtbaar door mijn wekelijkse blogs die me veel steun gaven. Schrijven is voor mij een perfecte uitlaatklep om te verwoorden hoe ik me voel. Er zijn heel wat tranen gelaten boven de laptop.

Rond deze dagen voel ik de behoefte om terug te kijken, zodat ik kan ontdekken waar ik sta en hoe ik me voel. Voordat ik weer vooruit mag, in beweging ga komen.

Hoe gaat het met jou? Laat het me weten, ik blijf graag in verbinding: kailosinzichten@gmail.com.