Je hoeft even helemaal niks te doen! 

Man oh man… wat heb ik weer een pittige les geleerd de afgelopen week. En die les kwam verrassend genoeg van mijn zwembad. Dat klinkt bizar, toch? ‘Ik heb een levensles geleerd van mijn zwembad.’ Serieus, als iemand anders dat tegen mij had gezegd, had ik waarschijnlijk zachtjes geglimlacht en gedacht: die heeft te veel zon gehad. Maar goed, het leven blijft verrassend. Blijkbaar moest ik weer eens leren dat je soms juist helemaal níks moet doen. Maar ja, hoe maak je het onderscheid wanneer er wel of juist geen actie nodig is?

Een chemisch experiment
Vorige week vertelde ik over mijn schoonmaakactie, hoe heerlijk het was om de mini-miertjes en de stankbom weg te halen en dus ook mijn hele keuken op te ruimen en grondig schoon te maken. Wat een voldoening gaf dat. Maar ja, ik bleef maar met dat groene zwembad zitten. Al meer dan een week was ik op advies van mijn digitale vriend ChatGTP met een heel chemisch experiment bezig. Trouw volgde ik zijn adviezen op om pH-verlager, chloor-shock of alkaline-verhogers in het zwembad te mikken. Filters aan, of juist niet. Boenen en vloer stofzuigen. Hij had een heel schema voor me opgesteld dat wel zou moeten werken. Telkens weer meten en spul erbij gooien. Totdat het afgelopen zaterdag totaal mis ging. Zelfs de ‘floculante’ (het wondermiddel dat alles zou moeten samenklonteren) werkte niet. In plaats van vlokjes kreeg ik een soort mislukte drilpudding. 

Je moet even niks doen
Een lieve vriend kwam me te hulp. Hij keek met me mee, hielp om toch de bodem wat schoner te krijgen. En toen gingen we even zitten. Ineens zegt hij met een grijnzende frons: “Volgens mij moet je de komende 48 uur even niks doen. Alles uit. Pomp uit. Filters uit. Geen spul er meer in. Gewoon even helemaal niks. Er is zoveel gebeurd in dit zwembad, alles is uit balans. Het moet even tot rust komen. Het moet bezinken. De troep mag neerdalen naar de bodem, en dan over twee dagen kun je de bodem waarschijnlijk zo helemaal schoonmaken met de stofzuiger.”

HOEZO niks doen?!
Alles in mij schreeuwde: HOEZO niks doen?! Ik had zó hard gewerkt! Ik wilde resultaat, helder water, controle! Maar ja, diep vanbinnen wist ik meteen dat hij gelijk had. Zucht. Dus ik deed het ondenkbare: ik deed niks. Mijn hoofd vond er van alles van, maar het lukte me toch. Twee dagen lang keek ik alleen maar naar de groene soep. En ja hoor, langzaam veranderde het water. Het werd rustiger, helderder, de troep zakte naar de bodem. Twee dagen later kon ik alles netjes wegzuigen. Het water was bijna helder.

Soms mag de tijd zijn werk doen
Schiet mij maar lek! Soms is niks doen – ja je leest het goed – helemaal niks doen – precies het allerbeste dat je kunt doen. Dat is dus mijn levensles. Als fikser wil ik vaak te snel, te veel. Ik dacht dat ik het redelijk onder controle had, maar op een diepere laag verzette ik me toch nog tegen dat wat er is. Zo ook tegen de onrust en veranderingen in mijn leven op dit moment. Kan ik er gewoon even mee zijn? Niks doen? Niks besluiten? De tijd zijn werk laten doen?

Hoe maak ik dan het onderscheid tussen actie, broeden of vrijgeven?
Maar ja, dan dient meteen de volgende les zich aan: hoe kan ik het onderscheid maken? Sommige situaties of omstandigheden in je leven vragen namelijk wél om actie en sommigen juist niet. Hoe weet ik het onderscheid? Met die vraag ging ik eens grondig aan de slag. Ik maakte er een ABC-tje van. (Oké, technisch gezien een ABV’tje, maar dat klinkt minder lekker).

A = Actie: dingen die ik wél nu kan en wil aanpakken.
B = Broeden: zaken die nog even mogen rijpen – geen haast, gewoon laten sudderen.
V = Vrijgeven: loslaten – geef het de tijd, het regelt zichzelf wel, net als dat zwembad.

Oefening in twee stappen
Allereerst schrijf ik in mijn schrift tien situaties op. Dilemma’s, problemen en situaties die nu spelen in mijn leven en die ik opgelost wil hebben. Het liefste meteen, uiteraard. Of situaties die me frustreren. Van alles door elkaar, over werk, privé, relaties, huis. Lekker hoor, om zo’n lijstje je maken. Dan ga ik op een rustige plek zitten, maak contact met mijn lijf, met de grond, met mijn ademhaling, mijn hart en mijn buik. Ik adem rustig door en ik focus op het eerste item op de lijst en vraag me af: Is dit een A, een B of een V? Stap voor stap loop ik heel rustig de verschillende tien punten langs. In een fractie van een seconde komt intuïtief het antwoord naar boven. Alsof ik eigenlijk allang weet wat de bedoeling is. Zo hé…. Dat is lekker. 

Je lijf weet het allang
Dus hoe weet je of je wel of niet moet ingrijpen, iets moet doen of moet fiksen? Mijn les is dat ik dat niet kan weten of bedenken, maar ik kan het wel voelen. Intuïtief. Dat kan jij ook, als je daar even de tijd en de rust voor neemt. Je lijf weet het allang. Sindsdien kijk ik met een glimlach naar mijn zwembad. Het water is weer helder, ik ben weer helder. Soms vraagt het leven niet om meer doen, maar juist minder of niets. Sommige dingen willen gewoon even bezinken.

Zullen we dit ook eens samen doen?
Voel jij je soms ook overdonderd door wat er op je afkomt? Over de besluiten die je moet nemen, situaties die je wilt oplossen? Ik kan je helpen om meer helderheid te krijgen in een spoed-coachinggesprek, online of live in Málaga, zodat je weer verder kan: https://ingrid-smit.nl/life-coaching/