Schoonmaak, chaos en coaching: een kwestie van aanpakken en doorademen

Ga ik even een weekje naar Nederland, kom ik terug in mijn leuke finca in Málaga en wat zie ik? Een volledig groen zwembad. En wat ruik ik als ik het huis binnenloop? Een muffe, licht verrotte lucht. Jemig. ¿Que pasa? Ik was maar een weekje weg, hoor! Grrr… Ondertussen is het buiten al donker geworden, dus ik besluit de strijd uit te stellen. Wijntje erbij. Morgen is er weer een dag.

Oh wacht, morgen heb ik eerst Pilates, dan een coachsessie en ik wil nog een blog schrijven. Zucht. Het is weer eens een bende en ik heb te veel te doen. Ik denk dat ik er maar gewoon even mee moet zijn; fiksen lukt nu nog niet. Dat is voor iemand zoals ik best een uitdaging.

Groen water en geduld bewaren
Een paar dagen later is het chemische proces van het zwembad al flink opgestart. Elke dag stofzuigen, chloor meten, pH checken, nog maar eens naar de winkel voor extra spullen. En dan weer schrobben. Meten. Stofzuigen. En nóg een keer. Het blijft groen. De hulptroepen van het zwembadbedrijf verzekeren me dat het ‘echt goed komt’. Tuurlijk schat, denk ik terwijl ik opnieuw kleddernat en zwetend de wanden aan het schrobben ben. ‘Nog even volhouden.’ Dus ik laat het los. Een beetje dan.

De lijkenlucht-missie
Maar die lijkenlucht in de keuken laat zich niet loslaten. Dus ik trek ’s ochtends vroeg na mijn eerste bakkie koffie mijn huishoudhandschoenen aan, zet mijn neus op halfzeven en verwacht achter de plint een dooie muis of iets wat in dat straatje past. Ik schuif de koelkast naar voren om onder de plinten te kunnen schoonmaken en BAM! De fles Pedro Ximénez – een heerlijk soort zoete port-achtige rode wijn –  maakt een sierlijke salto en spat in duizend stukjes op de vloer uit elkaar. De hele keuken ruikt nu naar een schrale kroeg. Ook niet zo prettig. De muren plakken, de vloer is een chaos. Ik sta midden in een poel van glasscherven en druivensiroop. Oké, de dode muis moet even wachten. Eerst overleven. Emmer, dweil, sop, diepe zucht.

De zoektocht naar de stankbom
Een uurtje later zijn de muren, kastdeurtjes en de vloer weer toonbaar, dus trek ik de plinten los. Geen muis. Geen lijk. Niets dat eerst leefde en nu niet meer. Alleen wat stof en een paar van die venijnige mini-miertjes die eruitzien alsof ze lekker aan het shoppen zijn. Sinds kort heb ik last van die overijverige friemelbeestjes. Als ik tijdens het koken eventjes wegloop om iets te pakken, zijn ze er ineens met honderden tegelijk. Alsof het uitverkoop is. Die kleine opportunisten denken zeker dat het hier gratis is? Dus hup, een stevig sopje onder de keukenkastjes en ook dat is weer schoon.

Twee uur later kijk ik tevreden om me heen. Schoon. Fris. Maar… het stinkt nog steeds. Dan maar door: kast voor kast, plank voor plank, laatje voor laatje. Soppen, poetsen, herindelen. Muziekje aan, verstand op nul. Het was niet de planning, maar hé, nu ik toch bezig ben… Een opgeruimd huis is tenslotte een opgeruimde mind, toch?

De boosdoener
Eindelijk vind ik ‘m. De boosdoener. De stankbom. Gelukkig leeft hij niet. En hij heeft hij ook niet geleefd. Het blijkt een pak Caldo de Mariscos – een zeevruchtenbouillon voor de paella – die zichzelf inmiddels heeft omgetoverd tot een biologisch experiment. Het stond verstopt achter de blikjes tomaten, kikkererwten en rijst, was gaan lekken en giste vrolijk voort.

Ik gooi de boosdoener in drie plastic zakken en draag het naar buiten alsof het radioactief afval is. Tijd voor sopje nummer drie. En weet je wat? Mijn keuken blinkt hierna als nooit tevoren. Twee vuilniszakken troep armer, een heringerichte voorraadkast en een blinkend schone keuken rijker. Tevreden plof ik buiten neer met een kop thee en kijk om me heen. Rust. Ruimte. Opluchting. Tot mijn blik valt op… het zwembad. Groen. Nog steeds.

Wat heeft dit met coaching te maken?
Tja, ik hoor je denken: leuk verhaal, maar wat heeft dit met coaching te maken? Nou heel veel, want zo werkt het vaak ook in het leven (en in coachsessies). Je begint ergens omdat iets niet lekker loopt: iets voelt stroef, ruikt niet fris of ziet er groen uit. Je wilt het liefst een snelle fiks, even chloor of een tabletje erin en klaar. Maar dan blijkt dat er toch iets meer zit onder de oppervlakte. Je schuift als het ware de koelkast van je onderbewuste een stukje opzij… en BAM! daar gaat de fles Pedro Ximénez van je zekerheden aan diggelen.

Soms is dat precies wat nodig is.

Van schoonmaak naar inzicht
Je kunt niet alles tegelijk oplossen. Soms moet je eerst opruimen, voelen, schrobben, soppen en pas daarna komt het heldere zicht of dat frisse gevoel van ruimte en rust. Coaching is net zoiets: laagje voor laagje schoonmaken, onderzoeken wat er eigenlijk stinkt of vastzit, en ontdekken wat er onder de plinten leeft. En weet je? Het moment dat het weer fris ruikt – dat je hoofd lichter is en je ruimte voelt – dat is goud.

Groen zwembad of een vol hoofd?
Dat zwembad? Dat geef ik de komende dagen nog wat liefde, vertrouwen, tijd en aandacht. Het komt goed. Stapje voor stapje. Want of het nu gaat om een groen zwembad, een rommelige keuken of een vol hoofd: soms moet je er gewoon even doorheen. Soms een quick fiks om even verder te komen en soms wat meer geduld, vertrouwen en liefde, dan wordt het vanzelf weer helder.

Heb jij een ‘snelle schoonmaak’ (quick fiks coaching) nodig of juist meer vertrouwen? Neem contact met mij op: https://ingrid-smit.nl/.