Loslaten is de hoogste vorm van liefde

Maandag 17 juni
Kwart voor zes op. Onrust over Seppe, die niet thuis kwam vannacht. Zou ze een rustig plekje hebben gezocht om te sterven? In de bunker bijvoorbeeld? En wat deden die drie kraaien gisteravond in het weiland? Zijn kraaien in staat een oude en verzwakte poes dood te pikken?

Ik ontbijt met mijn lief, die verrast is dat ik er al uit ben. Voor hij vertrekt loopt hij nog even het erf op en dan hoor ik hem zeggen: ‘Dag Seppe! Kom maar meisje.’ Daar komt ze, broodmager, maar luid spinnend. Ze weigert het voer dat we haar aanbieden. Wel komt ze een tijdje op schoot zitten, iets dat ze normaal gesproken niet snel doet. Ze is altijd erg op zichzelf geweest. Ik streel haar vachtje en het spinnen klinkt nog harder. Ze geeft kopjes. Vandaag moeten we echt met haar naar de dierenarts. Of het haar tijd is? Ik denk wel dat dit haar laatste zomer is. Vijftien is ze, en de laatste van onze eerste generatie huisdieren op de boerderij. Zo bijzonder.

Wat een stress bij de dierenarts. De brug is open waardoor ik te laat ben. Ik parkeer even op de stoep pal voor de deur van de praktijk om de poezen alvast in de wachtkamer te zetten en blokkeer daardoor de weg. Achteruit steken. Inparkeren. Gelukkig staat mijn dochter al op me te wachten, zodat we samen de honden kunnen doen. Zij zijn mee voor hun jaarlijkse prikken. Quinten valt uit naar een golden retriever, zijn stressemmer zit overduidelijk ook vol. Zo baas zo hond.

Seppe mag als eerste op de onderzoekstafel en daar zie ik pas goed hoe zwak ze is. Ze ademt zwaar. Haar temperatuur is normaal. Er is geen aanwijsbare reden voor haar slechte conditie. Misschien is er iets mis met haar nieren. Ze is 1 kilo afgevallen, wat veel is voor een poes. Omdat ze enigszins uitgedroogd is krijgt ze een infuus. En een injectie tegen de misselijkheid zodat ze misschien toch weer gaat eten. De dierenarts zegt dat we er rekening mee moeten houden dat ze het niet redt.

Ze ligt op haar lievelingsplek, boven op de bank bij de televisie. Ik ga steeds bij haar kijken. Ze spint als ik haar zie maar ze eet en ze drinkt niet meer.

Dinsdag 18 juni
Vandaag begeleid ik een coachee. Ik vertel haar over Seppe en dat ik bij haar ga kijken als ze me roept, wat prompt niet gebeurt. Ik kan dus rustig werken. Aan het einde van de middag bel ik de dierenarts om te overleggen. We bespreken de toestand van Seppe en ze zegt dat een natuurlijke dood het fijnste voor haar is. Omdat ze al dagenlang niet eet en drinkt kan dat niet lang meer op zich laten wachten.

Woensdag 19 juni
Onweer, geelgroene luchten en enorme donderklappen. De tuinman zou vandaag aan de achtertuin beginnen, dat lijkt mij geen goed en veilig plan. Seppe is er nog steeds, ze houdt het ongelofelijk lang vol. Vanmorgen vond mijn lief haar onderaan de trap, blijkbaar zoekt ze toch ons nu op. Ik ben behoorlijk van de leg door haar stervensproces. Ze mag gaan, ze is 15. Maar ze is ook ons liefje.

Ik heb contact met Anna Touw-Smit over Seppe en stuur haar een foto. Ik vraag haar of ze op afstand iets voor Seppe kan betekenen, of ze haar kan helpen om over te gaan. Dat ze al drie dagen bezig is met haar stervensproces, en dat ik haar zelf ook al heb gezegd dat ze mag gaan.

Anna stemt op haar af en schrijft dat Seppe het moeilijk vindt om los te laten, omdat ze verdriet voelt. Dat ze mij niet wil loslaten. Ik mag haar vertellen dat ik goed voor mezelf zal zorgen en dat zij aan de overkant liefdevol wordt ontvangen. Ik kan haar druppeltjes Bach Rescue geven als dat lukt.

’s Middags staat ze ineens op en gaat voor de deur zitten. Alsof ze naar buiten wil. Ik voel dat ik haar nog een uurtje in de zon gun, maar ik laat haar niet vrij. Dan weet ik zeker dat ze zich verstopt om te gaan sterven. Dus haal ik een bench van een van de honden en leg daar zachte dekentjes in. Ik zet haar in het zonnetje, haar snorharen trillen. Ze gaat lekker liggen en lijkt te genieten. ’s Avonds zit ik uren bij haar, samen met mijn jongste dochter. We draaien rustgevende muziek. Ik besluit ’s nachts bij haar te slapen. Ze kruipt onder het bed en ik hoor haar ademhaling. Alsof ze snurkt.

Donderdag 20 juni
Ik bel de dierenarts om te overleggen. Het versterven duurt te lang. We maken een afspraak voor euthanasie, gelukkig kan dat ook thuis. Zo hoeft ze niet meer de stress mee te maken van de autorit en de wachtkamer en kan ze gewoon gaan in haar vertrouwde omgeving. Stiekem hoop ik dat ze alsnog uit zichzelf zal gaan, nu het besluit is genomen.

Vrijdag 21 juni
De langste dag, zonnewende. Ik heb vanavond afgesproken met mijn Mastermindgroep om het begin van de zomer te vieren. Maar vandaag wordt ook de laatste dag van Seppe. Ze verzwakt steeds meer, maar geeft niet op. Af en toe is het alsof ze me roept, een klagelijke miauw. Ze ligt steeds op andere plekken, in houdingen die ongewoon zijn voor een poes. Ik streel zachtjes haar vacht en fluister opnieuw in haar oren dat ze mag gaan.

Om half 2 komt de dierenarts en ook zij zegt dat het goed is om haar nu te helpen. Ze neemt de temperatuur op en die is al aan het dalen, een teken dat het sterven niet lang meer op zich zal laten wachten. Ik mag haar op schoot nemen als ze haar spuitje krijgt. Na een tijdje luistert de dierenarts naar haar hartje, dat gestopt is met kloppen. Eindelijk heeft ze losgelaten.

Zo zit ik een hele tijd met haar en daarna leg ik haar in een sinaasappelkistje. Ik ga schrijven bij haar en laat ook de honden even bij haar kijken. Ze snuffelen even aan haar. Quinten gaat naast het sinaasappelkistje liggen alsof hij over haar waakt. Hera loopt de kamer uit en gaat op haar vertrouwde plekje voor het raam liggen.

Ik besluit om mijn Mastermindgroep te laten weten dat ik niet kom. Ik wil hier zijn met mijn lief en onze meiden. Onze tranen huilen en het leven vieren.

’s Avonds gaan we nog even naar zee. We nemen een abrikooskleurige roos mee en gooien die in de branding. Vergezeld van liefdevolle wensen voor Seppes laatste reis.

10 thoughts on “Loslaten is de hoogste vorm van liefde”
  1. Zo mooi geschreven Susan wij hebben hetzelfde meegemaakt met onze Balu ze was 18 jaar en ze is heel langzaam na een lange dag uit zichzelf gegaan. Het voelde goed zo maar tegelijkertijd was er ook veel verdriet. Ik wens jullie heel veel sterkte het gemis blijft maar uiteindelijk kan je het een plekje geven.

  2. Wat omschrijf je dit mooi, maar wat zwaar ook. De tranen rollen bij mij over de wangen om jullie verlies. Sommige zullen zeggen ‘het is maar een huisdier’, terwijl ik weet en voel dat ze zo veel meer zijn. Dat lees ik ook bij jou. Dank je wel dat je dit deelt. Voor Seppe en voor iedere dierenliefhebber bij wie dit verhaal resoneert. Sterkte voor jullie allemaal.

  3. Ik heb ook van mijn Moortje dat proces moeten meemaken, voordat de dierenarts kwam is hij overgegaan, hij was twintig. Moortje was voor ons heel bijzonder voor mijn dochter en haar zoon was hij een vertrouwend persoon waar ze alles aan kwijt konden. Zij hebben 9 jaar bij mij gewoond, vaak zag ik ze knuffelen en praten met hem. Hij de laatste twee nachten naast mij gelegen en af toe voelde ik een pootje op mijn gezicht, hij is op mijn schoot over gegaan. Hij ligt hier en de tuin en heeft heel veel geheimen van ons meegenomen. Als ik naar zijn foto kijk denk dank je lieve mootje dat je in ons leven wilde zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *