Als je wilt gaan, boek je gewoon een ticket

Afgelopen week had ik een afspraak met blogcollega en financieel coach Anita. De afspraak was tweeledig: lekker bijkletsen en zij had me gevraagd of ik haar proef-coachee wilde zijn voor een nieuwe opleiding die zij momenteel volgt. Ik ontmoette Anita in 2024 tijdens de schrijfweek in Granada en sindsdien hebben we contact gehouden. 

Wat zou ik mijn dochter graag willen knuffelen
Tijdens het bijkletsen vertel ik Anita dat ik mijn dochter, die al sinds juni vorig jaar op reis is, enorm mis. Voorlopig komt ze ook niet thuis; juni 2027 op zijn vroegst, is het antwoord als ik haar ernaar vraag. Eerlijk gezegd heb ik vanaf het begin van haar reis het gevoel dat zij niet terugkomt naar Nederland, maar dat ze zich elders gaat vestigen, ergens in de buurt van een oceaan. Momenteel verblijft ze op Sri Lanka, waar ze werkt en surft. Ik geniet van haar verhalen op Instagram en zie hoe gelukkig ze is. Dat maakt veel goed, maar wat zou ik haar graag even knuffelen!

“Waarom ga je er dan niet heen?” vraagt Anita. Ik vertel haar dat ons huis financiële tegenslagen heeft veroorzaakt en dat zo’n reis er om die reden niet inzit. “Je geld gaat toch wel op aan andere dingen” zegt ze tegen mij. “Als je wilt gaan, boek je gewoon een ticket.”

Een ansichtkaart uit Sri Lanka
Thuis vertel ik mijn lief over de opdracht van Anita, die een diepe indruk heeft achtergelaten. Komende week heb ik vakantie, ik heb besloten eerst bij te komen van de afgelopen drukke periode en daarna aan de slag te gaan met de informatie die ik na de sessie met Anita kreeg. De zin waarmee we afscheid namen, echoot na in mijn hoofd. Dat wordt nog eens versterkt als ik een paar dagen later een ansichtkaart uit Sri Lanka in mijn brievenbus vind. Dochterlief schrijft onder andere dat ze zo graag haar ‘tweede thuis’ wil laten zien. Ik hoor tussen de regels door haar verlangen, dat het mijne versterkt.

Waarom ga je dan niet nu?
Ik app wat met mijn dochter en vraag haar naar haar plannen voor de komende periode. Misschien kan ik haar later dit jaar opzoeken. Ze antwoordt dat april de beste optie is, daarna reist ze naar een ander deel van Sri Lanka, en Australië staat ook nog op de planning. Ik voel mijn teleurstelling: dit gaat niet lukken. “Waarom ga je dan niet nu?” vraagt mijn lief. Ik kijk hem aan. Nu? Even aarzel ik, maar dan pak ik mijn laptop en ga ik op zoek naar een vlucht. Voor vandaag zijn er nog twee opties. Ik voel de opwinding in mijn lijf en bel mijn dochter. Ze drukt me weg. Nee! Ik bestook haar met appjes, maar krijg geen reactie, in ieder geval niet snel genoeg naar mijn zin. Wat nu?

Een grapje?
Ik besluit mijn koffer te pakken; uitpakken kan altijd weer, mocht het toch niet lukken. Ik kan nauwelijks nadenken en vlieg als een kip zonder kop van de badkamer naar mijn kledingkast. Dan hoor ik mijn telefoon: mijn dochter! Ze denkt heel even dat ik een grapje maak, maar schakelt dan snel. Ze gaat een kamer en transfer regelen zodra ze weet welke vlucht ik kies.

Geen tijd om na te denken
Wie nog sneller schakelt, is mijn lief. Tijd om na te denken is er niet. Terwijl ik mijn koffer pak, boekt hij de eerste de beste vlucht naar Sri Lanka voor mij. Dat betekent dat we binnen een half uur richting Schiphol dienen te vertrekken. Hij rijdt ons veilig door het drukke verkeer en anderhalf uur voor vertrek nemen we afscheid van elkaar met een dikke knuffel, een lach en een traan.

De adrenaline giert door mijn lijf
Ik sprint naar de incheckbalie, waar ik sneller ben dan mijn tickets. Even is het spannend: kan ik wel mee? De adrenaline giert door mijn lijf, het zal toch niet? Er komen vier man aan te pas, maar dan zijn de tickets gevonden en kan ik mijn weg vervolgen. De security is zo gefikst, de paspoortcontrole duurt lang, waarna ik direct naar de gate sjees. Het boarden is dan al begonnen.

Niet te bevatten
Eenmaal in mijn vliegtuigstoel laat ik de afgelopen drie uur de revue passeren. Zo snel kan het dus gaan! Morgenmiddag kan ik mijn meisje knuffelen, het gaat echt gebeuren! De lange reis breng ik door in een roes, het is werkelijk niet te bevatten.

Ik denk te veel na waardoor ik niet in beweging kom
Voor de eerste keer in de afgelopen uren heb ik tijd om na te denken en kom ik tot een belangrijke conclusie: ik denk te veel waardoor ik niet in beweging kom. Als ik langer de tijd had gehad om na te denken, weet ik vrij zeker dat ik niet was gegaan. Er zijn namelijk altijd wel beren op de weg. Er was maar één goede reden nodig om dit spontane plan uit te voeren. En juist omdat er geen tijd was om na te denken, kon ik (met hulp van mijn lief) in actie komen.

Ik besef dat deze steun veel voor me betekent. Nog een paar uurtjes en dan kan ik genieten van een paar dagen met mijn meisje.