Dit uitzicht verblijdt mij iedere keer weer. Met of zonder zon. Als ik even neerstrijk op de stoelen van het balkon. Mijn benen het liefst wat uitgestrekt de hoogte in, al leunend tegen het zwarte balkonhek. Kostbare momenten waarin ik mij bewust realiseer dat daar waar ik nu ben of sta in het leven, de uitkomst is van een opsomming van gebeurtenissen en de daarop door mij genomen keuzes. Op mijn benen zie ik de littekens en bedenk me: de innerlijke rust die ik nu ervaar is mede dankzij mijn ongeval, precies tien jaar geleden. Het was 9 januari 2015.
Het ongeval was een keerpunt in mijn leven
Die datum voelt nooit meer hetzelfde. Die dag, die avond vergeet ik nooit meer. Het was heftig en heeft door de jaren heen de nodige impact op mijn totale zijn gehad. Het was echt een keerpunt in mijn leven. En nog… je ziet de blijvende schade zo op het oog niet, maar de pijn en confrontatie is er dagelijks.
Ik doe de oefening maar met één knie
Zojuist was ik op de sportschool, sinds mijn aankomst in Mijas ga ik braaf drie keer per week trainen. Het is heerlijk om aan mijn gezondheid te werken en deel te nemen aan de diversiteit van groepslessen zoals callanetics, zumba of body balance – met begeleidende muziek waarbij iedereen liggend of staand op een eigen matje gewoon volgt wat de docente aangeeft. Vanwege de Spaanse taal, die ik nog niet geheel eigen ben, volg ik haar houding geconcentreerd en let ik extra goed op. Zodra we in spreidstand staan en afwisselend naar links en rechts moeten doorbuigen, sta ik al te tobben. Een ontspanningshouding – op je knieën heerlijk voorover buigen waarbij je met je hoofd op je handen kan rusten – die doe ik met één knie, de andere ligt wat gestrekt naar achteren.
Mijn linkerbeen kan het niet
Daarna de grondoefening, afwisselend je benen gestrekt in de lucht, al zwiepend om en om. Zo simpel. Echter, mijn linkerbeen kan het niet, alsof de spieren daar vanaf kniehoogte ooit zijn doorgeknipt en het signaal niet aankomt. De docente komt zeer attent aangelopen om mijn houding te corrigeren en pakt mijn gebogen been voorzichtig op. Heel zacht laat ze deze ook weer terugveren.
Ik vertel haar hoe het komt
Na de les besluit ik om haar even apart te informeren, zodat ze weet hoe het komt dat de linkerzijde van mijn lichaam vaak geblokkeerd staat. Met de röntgenfoto’s op mijn telefoon vertel ik haar over het auto-ongeval en hoe lang de revalidatie destijds heeft geduurd. Dat ik nog iedere dag pijn ervaar, maar daar goed mee om kan gaan, en dat ik inmiddels in Spanje woon.
Goede zelfzorg en vooral doen wat wél gaat
Hoe ik dat doe? Mijn drijfveer is om te kijken naar wat ik wél kan. En visualiseren. In gedachten omarm ik de blokkade en voer ik de oefeningen compleet uit. Met massages, warme en koude baden houd ik de doorbloeding in balans. Ook de afwisseling – kiezen voor rust en actie, dus niet altijd maar doorgaan – is een training en een uitdaging op zich.
Mijn hoofd, wellicht herken je dit, staat altijd aan. Je krijgt inspiratie, bedenkt iets, onderzoekt het en komt vervolgens in actie. Zo ook na een lange dag werken, vaak zijn er nog genoeg dingen die je nog wel even wilt doen of nodig zijn. Iedere week vliegt zo voorbij en vaak met een overvolle agenda is er maar weinig tijd voor persoonlijke rust en zelfreflectie.
De kracht van visualiseren
Wat mij enorm heeft geholpen, is om te visualiseren. Het beeld in gedachten zo precies mogelijk creëeren, echt voor je zien:
– Hoe ruikt het?
– Hoe voelt het?
– Wat hoor je?
– Wat ervaart je lichaam?
– Hoe is je ademhaling?
– Je hartslag?
– Hoe voel je je als het wel lukt?
Op deze wijze heb ik zo vaak een ideaal plaatje bedacht en iedere keer een stap in de richting gemomen naar herstel en gelukzaligheid. Wanneer je namelijk denkt dat iets onmogelijk is, zal het ook vaak niet haalbaar zijn. Daar waar je wél in gelooft, en het met overtuiging onderzoekt, met hulp en concrete plannen stappen in de richting van jouw perfecte plaatje zet, dan heb je al een hoop gewonnen. Ik zeg altijd: “Als iemand anders het kan, dan kan ik het ook.”
Kom ook een keer genieten hier in het zuiden van Spanje
Mijn ideale plaatje is het wonen en leven in Zuid-Spanje met dit dagelijkse uitzicht, met rust en ruimte. Met twee fijne verhuur-appartementen hier in de provincie Málaga deel ik graag de mogelijkheid om jou ook uit te nodigen om hier te genieten van rust en ruimte. Wil je een keer deze kant op? Kijk dan op www.laurogolfapartment.com, de nieuwe website is nog in ontwikkeling, maar visualiseren en reserveren kan nu al.
5 reacties
Monique wat een prachtige beschrijving heb je weer gegeven van die ene dag op mijn verjaardag die zo fijn begon met jou op visite met een heel groot boeket mooie bloemen !!en dan het einde van die dag de politie aan de telefoon, wat was dat verschrikkelijk!ik weet het nog als de dag van gisteren, ja 10 jaar geleden, maar schat wat heb je er veel aan gedaan om nu hier te zijn in het land waar je zoveel van houd, door jou positieve instelling heb je een tweede kans gekregen om jou leven weer helemaal op de rit te krijgen ,ik hoop dat ik daar maar lang van mag getuigen! liefs mama xxxx
Nou he moeders, dat was even iets heel anders dan een verjaardagspartij. Het is lang geleden en het wonen hier maakt dat alles ook beter gaat, goede zelfzorg en regelmatig contact met Nederland maakt het ook fijn.
Bedankt voor weer een reactie hier op blogzinnig.
Wat een mooi blog Mo. Dat het al weer 10 jaar geleden is, gewoon niet te bevatten. Je hebt in de afgelopen jaren zulke grote stappen gemaakt. Zo lang is het nog niet geleden dat je nog met een rollator liep en nu dans je de sterren van de hemel. You are the best! ❤️
Bestie, dank je, ja jij hebt mij vooral de laatste 5 jaar zien verder ontwikkelen en zichtbaar sterk zien worden in het fijne Oostvoorne. Heerlijk het wonen in de natuur, dat doet al zoveel goeds. xxx
Velen van ons dragen littekens en gaat erom dat je ze omarmt, zoals jij doet. Kanjer ben je!