Tijdens de schrijfweek in Granada trek ik deze ochtend ‘de blauwe vlam’ kaart. Hierop staat: spontaan ontwaken, activeren, integreren. Ik laat het op me inwerken, ik voel dat het klopt. Ik ben eindelijk aan het ontwaken in de breedste zin van het woord, op veel vlakken. Ook het integreren in mijn nieuwe leven, zonder mijn onlangs overleden partner, is nu actueel. Ik besluit de imprint van deze kaart lekker te laten dwarrelen in mijn ‘zijn’.
Wat ga ik nog meer laten dwarrelen? Zo luidt de vraag in de schrijfopdracht van vandaag. Zorgen voor de ander, komt er in me op. Ik laat dit lekker wegdwarrelen omdat het tijd is. Tijd voor zelfzorg na jaren van zorgen voor de ander. Het is tijd voor mij.
Openstaan voor het ontvangen van liefde
Ik mag met zelfliefde aan de slag en het zorgen voor de ander lekker laten dwarrelen. Ben ik nodig? Dan zal ik er altijd zijn, in welke vorm dan ook, maar wel met de nodige portie zelfliefde en begrenzing. Het mag nu gaan over mij, hoe ingewikkeld ik dat nog steeds vind. Meer openstaan voor het ontvangen van liefde. Dat wat op mijn pad komt, zoals Antonio ineens op mijn pad kwam. Ontwaken en de wereld in een ander perspectief zien.
Ineens ontstaat deze elfjesketting:
Ontwaken
Zie de
wereld, ander daglicht
Ontvangen wat mij toekomt
Zelfliefde
Zelfliefde
Een ontbijt
Een gesprek met
mijn hbiba, mi amiga: voor altijd
Mi corazon
Harteliefde
Vriendinnen steun
Lichtheid, zonneschijn, waterstralen
Met een traan en
lach
Lach
Voluit breed
Geen schaamte maar
open glimlachen en stralen
Zonneschijn
Zonneschijn
ontwaakt dagelijks
in mijn hart
Zonnestralen door mijn ogen
dwarrelen
