Wat hebben de truffels mij te vertellen?

Toen mijn lief me een aantal weken geleden vroeg of ik wilde deelnemen aan een truffelceremonie zei ik direct ‘ja’. Terugkijkend vind ik dat bijzonder: ik heb niets met zaken waarbij je de controle zou kunnen verliezen. Alcohol drink ik met mate en drugs heb ik nog nooit gebruikt. 

Wijsheid van de truffels
Truffels zijn een soort paddestoelen die onder de grond groeien. Ze bevatten de stof psilocybine, deze stof heeft een geestverruimend effect. Bij een truffelceremonie maak je een reis naar je onderbewuste door gebruik te maken van de wijsheid die de truffels in zich dragen. 

Zouden dit ontwenningsverschijnselen zijn?
De week voor de ceremonie worden we gevraagd na te denken over een intentie. Daarnaast is het advies een dag of twee geen koffie te drinken, geen alcohol te gebruiken en geen dierlijke producten te eten. Hoewel ik maar twee kopjes koffie per dag drink, barst ik de hele week van de hoofdpijn. Zouden dit ontwenningsverschijnselen zijn?

We krijgen alvast een inkijkje
We delen allemaal onze intentie in de whatsapp-groep, die uit zeven deelnemers bestaat plus de twee begeleidsters. We krijgen alvast een inkijkje in wat ons te wachten staat: een foto van een altaar, met kaarsen, wierook, bloemen en orakelkaarten. Ook ontvangen we een video van een smal sprookjesachtig pad met aan weerszijden bamboe die nét niet de plaats van de ceremonie verklapt.

Ik voel me juist op mijn gemak
Op de bewuste zaterdagochtend rijden we naar een plaatsje in de buurt van Amsterdam. Als laatsten komen we aan en parkeren langs de kant van het pad dat naar een boerderij loopt midden in een prachtig voedselbos. We lopen over een smal paadje, zoals we al zagen in de video. Na de bocht staat er een yurt, hier gaat de ceremonie dus plaatsvinden! We worden hartelijk ontvangen door de twee vrouwen die de ceremonie begeleiden. Binnen is het knus, rond het altaar liggen matrasjes met dekens en kussens. Kaarsjes branden en er staan her en der prachtige boeketten met bloemen. Ik had verwacht dat de spanning nu wel zou komen, maar niets is minder waar. Ik voel me juist op mijn gemak.

Thee met brokjes
We installeren ons, we krijgen uitleg en delen onze intenties. Ik zou graag willen weten waarom het me niet lukt om mijn bedrijf vorm te geven en hoop dat ik daar een antwoord op krijg. De truffels bepalen echter wat op dit moment gezien wil worden. Ik ben zo benieuwd: wat hebben de truffels mij te vertellen? Dan krijgen we ze, fijn gesneden in gemberthee omdat dat helpt met verteren. Een van de begeleidsters vertelt dat we gedurende de ceremonie ook een booster krijgen. De booster zorgt ervoor dat je nóg een laagje dieper komt in je onderbewuste. De bekers gaan rond en als iedereen voorzien is drink ik langzaam mijn beker leeg. Het is helemaal niet vies, toch moet ik een keer kokhalzen. Thee met brokjes, brrrrr. 

Het is behoorlijk beangstigend
Als mijn beker leeg is installeer ik mij in de kussens en trek de zachte warme deken over me heen. Ik hoor manlief naast me giechelen. Ik merk nog niks en wacht rustig af. Ineens ruik ik heel intens de geur van de bloemen die al die tijd al naast mij staan. Is dit dan het begin? Niet veel later voel ik me draaierig, alsof ik te veel gedronken heb. Om me heen hoor ik gelach. Ik vind het eigenlijk helemaal niet fijn. Dan komen de eerste tranen, ik heb geen idee waarom. Ik merk dat ik steeds oppervlakkiger ga ademen totdat mijn adem bijna stopt. Dan haal ik diep adem, waarna dit zich nog een paar keer herhaalt. Het is behoorlijk beangstigend, het voelt alsof ik voor mijn leven moet vechten en de tranen blijven komen. 

Wát een teleurstelling
Dan komt de booster. ‘Hoepel op met je booster’, denk ik. ‘Laat me met rust en laat me maar liggen tot het voorbij is.’ Ik maak me klein en voel me ellendig. Een van de begeleidsters probeert me over te halen de booster te drinken, maar ik weiger. Wát een teleurstelling! Niks geen mooie kleuren en fijn gevoel. Dit kon niet anders dan een bad trip zijn! 

Ben je niet nieuwsgierig naar wat er na de dood is?
Ik voel dat ik naar de wc wil gaan. Misschien doet frisse lucht me goed. Een van de vrouwen loopt met me mee en vraagt waarom ik de booster niet wil. Ik vertel haar over mijn ervaring. Ik heb het gevoel dat ik doodga, keer op keer. Dan vraagt ze me of ik niet nieuwsgierig ben naar wat er ná de dood is. Mmmm, valide vraag. Zwijgend lopen we samen terug. Als ik weer op mijn matras zit voel ik dat ik de booster toch wil nemen. Veel slechter kan het niet worden toch? Nu komt vast het goede deel van deze reis. Ik ga weer liggen en wacht op wat er komen gaat. Na een minuut of twintig begint het tweede deel van mijn reis. De ontknoping volgt volgende week.