Ik zal er altijd voor je zijn

Verleden weekend was ik in de prachtige, koude, bijzondere stad Berlijn om bij de ceremonie van het afstuderen van mijn dochter te zijn. Ik besefte dat ze nu écht uitvliegt als een volwassen vrouw.  Mijn oudste kind heeft haar opleiding voltooid, haar master gehaald en de wereld staat open. Gaat ze werken, reizen, verder leren, verhuizen, niets doen? Alles kan en alles mag. Een mijlpaal in haar leven en een grote verandering. Wat ben ik ongelooflijk trots op haar!

En ook al leeft ze nu echt helemaal haar eigen leven, als moeder zal ik er altijd voor haar zijn. Om op terug te kunnen vallen, voor gevraagd (en soms stiekem ook ongevraagd) advies, om onvoorwaardelijke liefde en veiligheid te bieden. Dat zal nooit veranderen en daarom kán ze ook gaan.

Uitvliegen omdat de basis veilig is
Zo voelt dat voor mij ook een beetje nu. Ik kan en mag mijn leven opbouwen in Spanje. Soms overvalt het me dat ik het best spannend vind allemaal. Ik zit midden in een ingrijpende verbouwing van mijn huis in Spanje en ben dagelijks bezig met allerlei kleine en grote actiepunten om mijn emigratie formeel netjes te regelen. Verzekeringen, bankzaken, inschrijving bij de belastingdienst als zzp’er, accountants, formaliteiten en gedoe in een onbekend land en een vreemde taal. Nieuwe regels en andere gebruiken. En toch kan ik in vertrouwen gaan en mijn eigen leven leven, omdat mijn veilige basis – mijn moeder en mijn familie, mijn geboortegrond – er altijd voor me zal zijn. 

Veiligheid en verbinding zijn van levensbelang
Ik realiseer me deze afgelopen weken op een nog diepere laag hoe veiligheid en verbinding eerste levensbehoeften zijn. In mijn vorige blog schreef ik over de onbewuste overlevingsstrategieën die we kunnen hebben als het leven onveilig voelt. Een cliënt van me – die zich in haar jeugd nooit welkom en veilig heeft gevoeld – vervalt nu als volwassene nog regelmatig in pleasegedrag. Zodat ze zich gezien, gehoord en geliefd voelt. Zij had geen veilige basis en als volwassene is het nu aan haar om te groeien en haar systeem te leren dat ze wél welkom, geliefd en veilig is. 

Luna werd keer op keer afgewezen
Als mensen kunnen we onszelf ‘herprogrammeren’. We kunnen hulp vragen, diverse therapievormen opzoeken, boeken lezen, ademwerk en of lichaamswerk doen. Van alles om bewuster en fijner door het leven te gaan. Maar onze huisdieren kunnen dat niet zelf. Ze zijn afhankelijk van ons.

Daarom raakte het verhaal van Luna me zo. Luna was het paardje van mijn vriendin Mirjam. Het paardje dat keer op keer werd afgewezen, aan de kant werd gezet en in de steek werd gelaten. Het paardje dat door een blessure ‘niet nuttig genoeg’ is omdat ze niet gereden kan worden. Het paardje dat in dertien jaar tijd al meer dan negen verzorgers heeft gehad. Het paardje dat nergens veilig en welkom was, dat nergens geborgenheid vond.

We laten je niet in de steek
Toen Luna voor de laatste keer begin januari weer werd afgedankt, committeerde Mirjam zich om haar niet in de steek te laten, om een veilige en fijne plek voor haar te vinden. En dat is gelukt. Luna straalt weer, ze leeft weer, ze geniet en ze gaat open. Het is hartverwarmend om te zien. Lees hier het verhaal dat Mirjam hier zelf over schreef: https://animalsoul.academy/gered-gezien-en-groots/ 

Het gaat over energie
Ik wist al een tijdje dat Mirjam naar sponsoren zocht zodat Luna op deze geweldige plek kan blijven. De maandelijkse kosten zijn best hoog. En ik twijfelde, is het aan mij om mijn vriendin geld te geven voor Luna? Dat voelde een beetje raar. Totdat ik ineens besefte dat het niet over geld gaat. Het gaat over energie. Over verbinding. Ik voelde mijn hart opengaan en kreeg het beeld dat ieder mens die zijn hart naar Luna zou openen, haar zou kunnen steunen.

Ik geloof erin dat het universum deze energie overdraagt aan Luna. Het paardje dat nergens welkom was en nu een thuis heeft. Wil jij haar ook veilige energie sturen? Klik dan op deze link.