Ik heb een mooie parkeergarage in mijn hoofd. Niet zo’n saaie, strakke, maar een gekleurde met hier en daar wat groene bomen die ertussendoor groeien, want het dak is open en ik houd van de grilligheid van de seizoenen. Als jonge, multi-taskende, alleenstaande moeder – met een grote interesse in studies en de wereld om mij heen – heb ik mezelf aangeleerd om te parkeren.
‘Hey, ja jij daar, met dat leuke rode verhaal; ga jij maar naar level 3. Over twee maanden kan je er weer uit. Of jij daar, met die bus vol verhalen; bij jou duurt het wat langer. De blauwe sportauto’s moeten er snel weer uit, dus graag vooraan parkeren. En de schattige gele kevers van studie mogen een beetje links van de ingang staan, zodat ik jullie goed kan zien en ernaar kan blijven verlangen.’
Soms ben ik er een kwijt
Ik heb er handigheid ingekregen en pas deze techniek ook toe in mijn multidisciplinaire gezondheidspraktijk. Soms moet ik bekennen dat ik weleens een auto kwijt ben, maar dan dient de eigenaar van de auto zich aan en gaan we samen op zoek.
Na enige tijd van actie is de garage vol en ga ik in de vertraging om alle auto’s de kans te geven om te verwerken en daarna te vertrekken.
Dan kom ik tot stilstand
Na de golf van actie – waarin ik veel heb opgeslagen in mijn ‘hoofdgarage’ en mijn lijf – merk ik dat ik trager word. Ik zie mezelf dan tot stilstand komen. De rest gaat door en ik kijk om me heen naar de drukte. Ik doe een stapje terug en hoef even niet meer mee te doen aan de ratrace. Het is tijd voor rust, zodat ik mijn eigen stem kan horen en mijn innerlijk kompas kan volgen. Hiervoor is geen mooiere tijd dan het begin van het jaar, waar het nog schemert en je in je jas wilt wegkruipen.
Zou ik op de surfplank durven springen?
Ik neem je even mee terug in de tijd. Zo ongeveer eind augustus stapte ik op de denkbeeldige surfplank, want er kwam een geweldige golf aan. Ik zag ‘m al een tijdje aankomen, had haar zelfs al jaren gevoed, en nu was het zo ver; zou ik op de surfplank durven springen en zien wat ervan zou komen?
Ik las een quote in de Filosofie-scheurkalender:
Wat er gebeurde…
Zodoende sprong ik erop en die golf duurde zo’n drie maanden. Ze bracht me naar Belfast, waar ik Lorraine Senior ontmoette en van haar de F.R.T methode leerde, zodat ik zelf de F.R.T-behandelingen en training kan geven in Nederland voor mensen met overprikkeling of een beperking.
De golf bracht me ook in contact met de VeineDAGEN, een prikkelende beurs voor kinderen en volwassenen met een beperking en professionals in de zorg. Daar heb ik samen met collega’s van Voeding en Vitaliteit in de VG (verstandelijk gehandicapten) aan deelnam en zoveel mooie contacten heb opgedaan. Hieruit voortvloeiend ga ik in april 2024 een lezing geven voor een stichting én zullen we diezelfde maand weer op de VeineDAGEN staan.
Vervolgens bracht de golf mij naar een groot interview over darmtherapie en de hersen-darm as in het Veine magazine. Deze hersen-darm as duidt aan dat de darm en brein voortdurend en tweezijdig met elkaar communiceren. De bacterieën in de darmen veranderen de werking van de hersenen en kunnen zo je denken beïnvloeden. Wanneer de darmen niet goed werken, kunnen er gedragsstoornissen ontstaan. Bij mijn doelgroep merk ik steeds meer op dat als de darmflora beter wordt de vrolijkheid en bewustwording steeds meer toenemen. De afgelopen 20 jaar is er meer onderzoek gedaan naar de hersen-darm as, dat is hoopgevend.
Leegschudden
En nu in de vertraging: het werk doen, de verhalen opschrijven, lezingen voorbereiden, trainingen geven, vertalingen maken. In de vertraging schud ik mijn hoofdgarage leeg. Alle auto´s worden bekeken, opgepoetst, van geleerd en teruggegeven.
2024… Hier kom ik, stap voor stap.
