Sinds een aantal weken ‘woont’ er een vrouw in mijn gedachten. Ze is er dag en nacht, stil en ongrijpbaar. Wie is dat? Ze lijkt van mijn leeftijd te zijn en oogt vriendelijk, maar wel met een vastberaden uitstraling. Ik vraag me af wat ze van mij wil en voel me er niet echt prettig bij. Ik krijg haar niet echt uit mijn hoofd. Ik word er onrustig van. Aan de ene kant wil ik duidelijkheid wie ze is en aan de andere kant wil ik het liefst dat ze verdwijnt. Maar dat gebeurt niet.
Gewoon hardop vragen wie ze is?
Ik probeer te bedenken of ik haar ken uit het verleden. Of misschien is het iemand die ik onlangs heb ontmoet. Maar ik kom er niet uit. Natuurlijk kan ik haar negeren en denken dat het maar een droom is geweest. Zo werkt dat natuurlijk niet, want ze is al een tijdje aanwezig. En ze laat zich vast niet wegjagen. Dan maar de stoute schoenen aantrekken en proberen erachter te komen wie ze is.
Maar hoe maak ik contact? Gewoon hardop vragen wie ze is? Dat lijkt me de enige manier. Anders weet ik het ook niet.
Wil ik het niet snappen?
‘Wie ben je eigenlijk en wat wil je van mij? Je bent er al een tijdje en dat is vast niet zonder reden.’
‘Dat klopt,’ zegt ze met een vriendelijke stem. ‘Ik ben je alter ego, je andere ik.’
‘Mijn andere ik? Wat moet ik daar dan mee?’
‘Ik denk dat het tijd is voor een goed gesprek,’ zegt ze.
‘Waarover dan?’
‘Ik weet dat je al een tijdje bezig bent met persoonlijke ontwikkeling en ik moet je zeggen dat ik dat best dapper vind. Toch zijn er een paar belangrijke hobbels die je niet neemt.’ ‘Zoals?’ vraag ik. Daar geeft ze geen antwoord op.
Ik snap er niks van, of wil ik het niet snappen. Ergens in mij begint een vaag vermoeden te ontstaan wat ze bedoelt, maar ik zeg niks.
Kostbare tijd
‘Weet je dat je kostbare tijd laat wegstromen? Tijd, die je op een andere manier zou kunnen invullen. Je bent tenslotte geen dertiger meer.’
Nee, dat kun je wel zeggen, denk ik.
‘Het is jammer dat je je dat niet bewust bent. Of misschien ben je het je wel bewust, maar je legt het naast je neer.’
Ja maar
Hmmmm, dat laatste zou wel eens kunnen kloppen. ‘Ja maar voor veel dingen ben ik te oud.’
‘Die twee woorden, ja maar, had je toch uit je woordenschat gehaald en nu gebruik je ze toch weer.’
Het klopt wat ze zegt. Het zijn twee woorden die vaak afbreuk doen aan dingen of gedachten die goed gaan. Soms gaan dingen goed en als ik er dan met iemand over praat, komt er toch weer regelmatig ‘ja maar’ achteraan. Hardnekkig als ik er niet bewust aan denk.
‘Dan moet je dat toch maar weer eens bewust gaan doen,’ zegt ze.
Dingen doen die ik leuk vind
Dan vraagt ze waarom het zo moeilijk is om dromen, groot of klein, te verwezenlijken. ‘Je hebt tijd genoeg, hoeft aan niemand verantwoording af te leggen. Alleen aan jezelf.’ Ik vertel haar dat mijn naasten regelmatig zeggen dat ik gewoon dingen moet doen die ik leuk vind. ‘Dat doe ik toch,’ zeg ik dan. Maar diep in mijn hart weet ik dat dat maar gedeeltelijk waar is. Ook al sta ik niet meer dag en nacht klaar voor de ander, ergens blijft het toch aanwezig op de achtergrond.
Is het wel verstandig?
‘Wat houd je tegen?’ vraagt ze dan.
‘De eeuwige twijfel of het wel verstandig is.’
Ze vraagt of het altijd verstandig moet zijn wat iemand doet.
‘Nee, dat denk ik niet. Iets spontaan doen omdat je hart je dat ingeeft, hoeft niet verstandig te zijn.’
‘Precies, dus zou je dat vaker kunnen doen. Het hoeven geen grote dingen te zijn. Kleine stapjes zijn net zo belangrijk als ze vanuit je hart komen en niet vanuit je hoofd.’
Ik weet dat ze gelijk heeft, nee ik voel dat ze gelijk heeft.
‘Wat spreken we af?’
‘Ik ga het proberen,’ antwoord ik.
‘Maak eens een lijstje met dingen die je graag zou willen doen en ga ze dan bewust uitvoeren. Dat is al een eerste stap.’
Ik zit nog steeds op de bank en kijk naar buiten. Het wordt rustiger in mijn hoofd en haar beeld wordt langzaam zwakker. Ik heb haar boodschap begrepen. Nu aan de slag.
