Op ontdekkingsreis met behulp van mijn visionboard

Een paar weken geleden werd ik gewezen op een vacature voor een Programmamedewerker op het gebied van eetstoornissen, waarbij ervaringsdeskundigheid een vereiste was. Aangezien ik al een flink aantal jaren werk als vrijwilligster bij het Leontienhuis, leek deze baan mij op het lijf geschreven. Ik schreef de brief en maakte al heel voorzichtig toekomstplannen.

Elke dag vervloog er een klein beetje hoop
De dag waarop de eerste gesprekken gevoerd zouden worden was van tevoren bekend. Elke dag dichter bij die datum dat ik nog niks had gehoord, vervloog er een klein beetje hoop. Toen twee dagen geleden het bericht kwam dat ik niet was uitgenodigd voor een gesprek was ik zeer teleurgesteld, maar niet verrast. Eigenlijk had ik al aangevoeld dat het niet vanzelfsprekend was dat die baan voor mij was. Een gevoel dat ik bij mijn laatste sollicitaties wél had. Tijdens het schrijven van de brieven ‘wist’ ik dat de betreffende baan voor mij was. Wat nu?

Stof tot nadenken
Ik pak mijn visionboard er maar weer eens bij. Een board dat ik aan het begin van het jaar maakte samen. Mijn oog valt direct op het woord ‘vrijheid’. Niet te missen ook, want het prijkt in grote letters in de rechter bovenhoek. Vrijheid is een van mijn kernwaarden. ‘Vrijheid is niet doen waarvan je houdt, maar houden van wat je doet.’ Stof tot nadenken, want dat laatste stuk geldt (al lang) niet meer voor mijn werk. Ik wil al tijden wat anders, maar wat?

Wat heb jij bij te dragen aan de wereld?
‘Wat is jouw talent?’ Deze vraag trekt ook mijn aandacht. Wat een goede vraag en wat is eigenlijk het antwoord? Ik moet het schuldig blijven. Treurig dat ik dat na 52 jaar op deze aardbol niet weet. In het verlengde ligt de vraag: ‘Wat heb jij bij te dragen aan de wereld?’ Deze lijkt iets makkelijker te beantwoorden. Ik heb mijn kinderen niet in de aller makkelijkste omstandigheden groot gebracht. Mijn kinderen zelf hadden (en hebben) alle drie op jonge leeftijd flinke uitdagingen gekend. Nu ze alle drie volwassen zijn, denk ik vaak dat het best goed is gelukt! Ik zie drie prachtige jong volwassenen als ik naar ze kijk. Ik voel me trots op mezelf en op hen. Dat gevoel gun ik elke ouder en daar zou ik best andere ouders in willen bijstaan.

De zin van een ochtend- en avondritueel
‘Haal energie uit het universum.’ Ik weet nog waarom deze zin mijn aandacht trok. Ik had op dat moment een groot gebrek aan energie. Voor een deel was dat te wijten aan slecht slapen – ik gaf de overgang de schuld – voor een ander deel kwam het door mijn werk. Het hebben van een ochtend- en avondroutine helpt de slaapkwaliteit te verbeteren. Tijd om dit (weer) in te bouwen. Zo start ik mijn dag op de yogamat, lees ik daarna wat bladzijden en drink ik een kop koffie voor ik na mijn werk vertrek. In de avond stop ik minimaal een uur voor ik ga slapen met schermactiviteit en sluit ik de dag af met een meditatie. Het lijkt zijn vruchten af te werpen!

Kom uit je hoofd
De zin die ik de laatste tijd vaker heb gehoord, in een aantal variaties, staat ook op mijn board: ‘Je kunt alleen leren door te dóen.’ Mijn coach zei het laatst ook: “Corine, je moet het gewoon gaan doen. Begin!” Daarmee doelde ze op mijn bedrijf. “Zet die eerste stap gewoon.” Ik denk dan alleen maar aan wat die eerste stap dan dient te zijn. “Stop met denken, maar voel gewoon. Kom uit je hoofd.” 

Ik besluit mijn hoofd wat vaker vrij te geven
Midden op mijn board staat een kleurige luchtballon. Daarboven staat de tekst: op ontdekkingsreis. Ik merk dat ik ontspan. Dat is het! Ik hoef het nog helemaal niet te weten, ik zit midden in een proces. Ik besluit mijn hoofd wat vaker vrij te geven en meer te oefenen met voelen. Ik kan dat best, het is alleen wat naar de achtergrond vertrokken. Ik vertrouw erop dat de weg zich dan zal ontvouwen.