Eergisteren liep ik mijn gebruikelijk hardlooprondje in wat ik noem de achtertuin van ons huis. Een prachtig gebied langs de Brabantse wal, akkers en weilanden. Voor het eerst dit jaar zag ik op een stuk weiland schapen staan grazen. Een paar dagen daarvoor stonden ze er nog niet. Ik weet het zeker, want ik loop dit rondje al 20 jaar, in hetzelfde dribbeltempo en via dezelfde route. Ik weet het; je bouwt niks op, maar ook niks af denk ik dan maar. Een stukje noodzakelijk onderhoud in een tijd waarin we allemaal heel veel zitten: in de auto, aan tafel, voor de laptop.
Negatieve gedachtes krijgen geen kans
Juist omdat ik niet na hoef te denken over de route of tempowisselingen levert een dergelijk rondje me steeds zoveel op. ‘Tijdens het hardlopen krijgen negatieve gedachtes geen kans’ las ik ooit. Ik ervaar dat echt zo; tijdens het lopen denk ik niet aan de oorlog, de pandemie, de economie, mijn klanten…
Gewoon schoenen aan bij de achterdeur, beginnen met lopen, door de eerste adem heen en na een minuut of 20 krijgen allerlei gedachtes de vrije loop, gedachtes die je van tevoren niet had kunnen bedenken. Vaak kom ik terug met iets dat ik vergeten was of een vervolgstap op iets dat loopt, of een idee.
Ode aan het schaap
Zo ook het idee voor dit blog. In de zon zag ik die schapen daar lekker vrij grazen op dat stuk weiland en dacht: alle schaapjes naar buiten. Als vanzelf volgde allerlei uitdrukkingen waarin schapen de hoofdpersoon zijn. Ik dacht hoe zou dat gegaan zijn, na weken van hokverblijf aarzelend, en toen als er één schaap over de dam is. Zo dribbelen de gedachtes verder in mijn hoofd naar alle schaapjes op het droge hebben, schaapjes tellen, arm schaap, verloren schaap, zwart schaap, wolf in schaapskleren, het schaap met vijf poten. Beetje wollig misschien, maar redelijk onschuldig en dus welkom in deze donkere tijden.
Vol energie kwam ik terug van mijn rondje en bedacht hoe belangrijk het is om te zorgen voor jezelf. Hoe zorg jij goed voor jezelf?
