Licht toelaten op de zwarte deken die op mij was neergedaald

Als nieuwe blogger op Blogzinnig stel ik mij in dit eerste blog even voor. Ik heet Christa Vermeer en ik ben al 61 jaar onderweg op de grootste reis die leven heet. De reis begon in Utrecht als vierde levende kind van mijn 45-jarige vader en 40-jarige moeder. Ik groeide op als nakomertje in een gezin waar 10 jaar zat tussen mij en de broer boven mij, dat voelde als een onoverkomelijk gat. Hij heeft mij eens voor het slapengaan verteld dat we een tweeling waren maar dat ik nog wilde blijven zitten toen hij werd geboren. Dat heeft die ruimte overbrugd en ervoor gezorgd dat ik er toch bij hoorde.

Halverwege de basisschool verhuisden we naar de andere kant van de stad om in het veel grotere huis van mijn overleden opa te gaan wonen en daar kreeg ik voor het eerst een eigen kamer. Tot die tijd sliep ik op de slaapkamer van mijn ouders, nooit iets van hun liefdesleven gemerkt.

Mijn oudste broer en enige zus trouwden in 1970, toen werd het intens stil, mijn moeder kookte nog steeds voor zes. En ik werd niet meer bevaderd en bemoederd door mijn broers en zus. De pubertijd was roerig, lekkere dwarsligger en anders dan mijn brave zus.

Een goede springplank
Na de middelbare school, mijn eerste grote liefde en wat andere vriendjes wist ik niet precies wat te doen, werken dus en solliciteren naar van alles en nog wat. Ik kwam in een donker inpandig kamertje voor administratie bij de sterrenwacht terecht, geen ster gezien. Uiteindelijk belandde ik als administratief medewerkster op een polikliniek in een Utrechts ziekenhuis. Dat bleek een goede springplank voor de wereld die alles met ziekte en gezondheid te maken had.

Verpleegkundige
Ik koos voor de opleiding tot verpleegkundige en kwam te werken op de hartbewaking. Ik zat achter een monitor en bewaakte piepjes en streepjes op cardiogrammen. Ik ontmoette mijn man, ging samenwonen, trouwen en kreeg twee kinderen. Ik werkte op verschillende poliklinieken en specialiseerde mij als consulent maag-, darm- en leverziekten. Twee fusies verder – veel geleerd over groepsdynamica en coaching om twee teams bij elkaar te brengen – sprong ik na dertig jaar in het diepe. Ik vertrok naar een ander ziekenhuis.

Een bom onder ons leven
Ik was al lang niet meer dat meisje dat op haar negentiende begon aan de opleiding. De builen, schaafplekken en littekens van het leven waren aan de buitenkant niet zo zichtbaar als aan de binnenkant voelbaar en hadden tot grote verandering geleid. Het verlies van mijn vader op twintig-jarige leeftijd, een miskraam, een nierziekte, een hartoperatie, een overspelige man, een dochter met PTSS, die uiteindelijk niet in het goede lijf zat en nu als non-binaire mens in een aan de buitenkant uitziend mannenlijf gelukkig is. En als klap op de vuurpijn legde de vader van mijn kinderen anderhalf jaar geleden een bom onder ons leven door uit het niets te vertrekken. Dit betekende dat ik er een maand later alleen voor stond, een half jaar daarna mijn ene zoon het contact verbrak en de andere verhuisde naar Zeeland. Ook de beide broers onderling hadden geen contact meer.

Alle kleur was uit mijn leven verdwenen
Geen partner meer, geen gezin meer en op slag in een oorlog met een man die ik niet meer kende, die zich van zijn aller slechtste kant liet zien. De wereld stond in één klap stil. Alle kleur was uit mijn leven verdwenen en ik bewoog als een robot door de dagen en weken.

Hij herkende mij niet meer
Op de dag nadat ik tegen mijn zus uitsprak dat het voor mij niet uitmaakte als ik de volgende dag niet meer wakker zou worden, belde mijn oudste zoon. Hij vertelde dat hij mij niet meer herkende; zijn sterkte moeder die altijd een oplossing heeft en altijd raad weet. Die vol overgave haar werk doet, nog zoveel plannen had met haar eigen praktijk. Met al die lieve vrienden en vriendinnen om zich heen, hartstikke sportief en optimistisch, voor van alles te porren, kan niet gek genoeg.

De littekens
Op slag wist ik wat ik te doen had: hulp vragen, mijn hand uitsteken, uitreiken en mijn kleur terugvinden, licht toelaten op de zwarte deken die op mij was neergedaald.
Gedurende dat traject kwam er met vallen en opstaan weer licht en kleur binnen door de scheur in mijn hart en vond ik mijzelf stukje bij beetje terug. Er kwam een nieuwe energie en een doelgevoel, zingeving. Ik pakte zoals elke keer in het verleden de brokstukken van mijn leven op, bekeek ze, doorvoelde alle rauwe pijn, verdriet en boosheid. Om ze vervolgens aan elkaar te passen en met gouden lijm te verbinden tot een nieuw geheel, sterker, mooier, rijker. De littekens van mijn reis die het leven heet hoefden niet weg, ze vormden samen een perfecte imperfectie.

Tot een nieuw mooier en sterker geheeld mens
En precies dat is waar ik voor sta, waar ik je met mijn levenservaring en kennis wil bijstaan, de brokstukken van jouw leven op te pakken, te bekijken, te doorvoelen om ze daarna met vallen en opstaan en gouden lijm te verbinden tot een nieuw mooier en sterker geheeld mens. Zodat de brokstukken niet het einde zijn, maar het begin van een nieuwe weg op de reis die leven heet.

“There is a crack in everthing, that is how the light gets in”
– Leonard Cohen