Wanneer de eerste uitbundigheid wat is gezakt, komt ze weer naast me staan. Ik glimlach naar haar: “Nu we de blokkade omver hebben gegooid, gaan we je creativiteit opzoeken.” Ze kijkt me nieuwsgierig aan. “Je krijgt twintig minuten. Gebruik alles wat je hier in de natuur kunt vinden om jouw pad van vrijheid vorm te geven.” Meer uitleg geef ik niet. Dat hoeft ook niet. Nog voordat ik ben uitgesproken, loopt ze van me vandaan. In dit blog lees je hoe de coachsessie, waar ik vorige week over schreef, buiten in de natuur verder ging.
Rennend door de uiterwaarden
Even later zie ik haar bukken. Ze tilt een halfvergane boomstam op en sjouwt ermee de helling op. Boven legt ze hem voorzichtig neer. Ze kijkt om zich heen, knikt tevreden en rent weer weg. “Dit is zó leuk!” roept ze. Ik schiet in de lach. Nog geen uur geleden zat ze huilend in mijn praktijk, nu rent ze door de uiterwaarden alsof ze alle tijd van de wereld heeft. Steeds opnieuw komt ze terug met boomstammen, takken en lange grassen. Ze sleept, schuift, kijkt, verlegt en verandert. Ik blijf op afstand. Af en toe zegt ze iets tegen me, maar ze is vooral volledig verdiept in waar ze mee bezig is.
Midden in het ovaal
Langzaam ontstaat er een grote ovale vorm. Wanneer de laatste boomstam op zijn plek ligt, gaat ze midden in het ovaal zitten en kijkt een tijdje voor zich uit. Dan staat ze weer op. Aan één kant laat ze bewust een opening. Daar legt ze bloemen neer die ze onderweg heeft geplukt. Samen met verschillende grassoorten vormt het een zachte doorgang.
Haar veilige plek
Ik loop naar haar toe. “Vertel eens.” Ze kijkt naar haar kunstwerk. “Dit is mijn veilige plek.” Ze wijst naar de ovale vorm. Even blijft het stil. “Hier kan niemand me iets maken.” Ze gaat weer zitten. “Hier hoef ik niets.” Ik zie hoe haar schouders ontspannen, hoe haar ademhaling rustig is geworden. Na een tijdje gaat ze languit op haar rug liggen. Haar armen naast zich. Ze sluit haar ogen. De zon schijnt op haar gezicht. “Het voelt als een baarmoeder,” zegt ze zacht. “Veilig, warm. Ik kan hier altijd naar terug.“
Ik laat haar liggen en vind een plek buiten de vorm. De wind speelt met het hoge gras. In de verte hoor ik ganzen overvliegen. Verder zeggen we niets. Na een tijdje opent ze haar ogen. “Grappig eigenlijk,” zegt ze. “Ik dacht dat mijn creativiteit weg was.” Ik glimlach.
Er is iets verschoven
Wanneer we later teruglopen naar de auto, zie ik een andere vrouw dan degene die ik die middag ontving. Niet minder moe en haar zorgen zijn ook niet verdwenen. Morgen wacht haar bedrijf nog steeds, maar er is iets verschoven. Ze heeft gevoeld dat er, onder alle verantwoordelijkheden en overtuigingen, nog steeds een deel van haar leeft dat nieuwsgierig, speels en creatief is. Dat deel was nooit verdwenen, het wachtte alleen op een beetje ruimte.
Zonder vooraf bedacht plan
Ik denk nog regelmatig terug aan die middag. Aan hoe vanzelfsprekend het eigenlijk voelde om de praktijk uit te lopen. Zonder vooraf bedacht plan of uitgewerkt protocol, alleen luisteren naar wat zich op dat moment aandiende. Ik kan nog steeds blij worden van het whatsappbericht dat mijn cliënt mij de dag erna stuurde. “Ik ben elke keer verrast als ik bij jou ben geweest. De onverwachte invalshoeken en routes die je neemt in de behandeling maken dat ik niet in mijn routine-verhaal kan blijven. Ik denk dat je daar ook veel mee kunt bereiken bij anderen. Zeker bij doorgewinterde therapieklanten zoals ik.”
Vaker naar buiten
Ik neem me absoluut voor om vaker naar buiten te gaan wanneer een hulpvraag daarom vraagt. Want daar, tussen de bomen, het hoge gras en de open lucht ontstaat soms iets dat binnen vier muren niet gevonden wil worden. Niet van tevoren bedenken hoe een sessie moet verlopen, maar ruimte creëren voor wat er nodig is. Soms is dat een gesprek of oefening binnen de muren van mijn praktijk en soms blijkt de natuur de beste coach van allemaal.
Van harte welkom
Herken je dat? Dat je voelt dat je vastloopt, terwijl je ergens diep vanbinnen weet dat de oplossing er al is, maar je er niet bij kunt? Je hoeft dat niet alleen uit te zoeken. Je bent van harte welkom.
