Ze brengt mij dieper tot de kern van mijn rouw

Ze vroeg mij om alvast na te denken over de vraag voor de geplande coaching met paarden. Ik had echt geen idee. Mijn hoofd kwam niet met de vraag, wat natuurlijk klopt, want dat doe je met je gevoel. Tijdens de rit ernaartoe – hoe hilarisch ook dat weer verliep, omdat we alsnog verkeerd werden gestuurd door de navigatie en we ineens in een boomgaard eindigden – kwam het al naar boven: verdriet. Het mag gaan over rouw. 

Ik ben gisteren geland bij mijn vriendin Monique hier aan de Costa del Sol. Vandaag bezoeken we collega-blogger Mirjam op haar prachtige plek in Coín, provincie Málaga. Mirjam, hond Kalí en de poes begroeten ons hartelijk. Het is heerlijk op haar buitenterras, wat een fijne atmosfeer.  

Het mag gaan over de rouw
Na even wat inleidend met elkaar gesproken te hebben, mag ik beginnen en vraagt Mirjam mij waar het over mag gaan. “Het mag gaan over de rouw.” De emotie zit gelijk in mijn keel en de tranen lopen al over mijn wangen. Ik vertel haar over de ziekte van mijn inmiddels overleden partner en mijn gevoelens rondom bepaalde gebeurtenissen die veel impact hebben gehad, en mij nog steeds bezighouden. Het komt er hortend en stotend uit, met heel veel tranen. Mirjam stelt goede vragen om dieper tot de kern te komen. 

Mijn firewall mag omlaag
Ze vraagt of ze achter mij mag komen staan. “Ja, natuurlijk mag dat.” Ik voel dat ze haar handen om mijn lichaam houdt, maar me niet fysiek aanraakt. Ik sluit mijn ogen en laat het gebeuren. Spannend. “Je mag je muur omlaag laten, Joke.” Muur? Hoezo? Oh, ja ik voel het, mijn firewall mag omlaag. Okay, hoe dan? 

Ik hoef niets meer te fixen
Mirjam begeleidt mij met woorden bij het omlaag laten van mijn firewall, wat nog niet zo eenvoudig gaat. Het kost me moeite en helemaal omlaag laten lukt nog niet, maar uiteindelijk kan ze bij mij komen, kan ze me ook echt aanraken. Ze channelt nu dat wat ze binnenkrijgt en vertelt me dingen die ze niet kan weten. Ze raken mij tot in mijn kern. Precies wat nodig is om aangeraakt te worden. Dat wat nog vergeving nodig heeft. Ik hoef niets meer te fixen, niet in zijn familie, niet in mijn familie. Ik mag bijstaan. Kippenvel. Ik voel het in mijn onderbuik, mijn bekken. Alles is zwaar, ook mijn benen.

Spot on
Ik stel nog wat vragen en we praten na over wat er zojuist is gebeurd. Ik kan het nog niet helemaal bevatten en voel me heel moe. Ik mag nog een kaart trekken uit haar eigen ontwikkelde kaartendeck en zij trekt er een voor mij. En zoals ik weet hoe dat bij het kaarten trekken gaat, zijn ze spot on.

Precies de drie thema’s die aandacht nodig hebben
Ook bij Monique komen er dingen naar boven die haar in haar kern raken. Prachtig hoe Mirjam precies de drie thema’s benoemt die aandacht nodig hebben en richting geven. We nemen even een adempauze en praten na wat we voelen en ervaren hebben.

De ontmoeting met Farruco en Luna
Daarna gaan we naar de paarden. Wat staan ze op een hele mooie plek; schaduwrijk, ze wandelen er vrij rond met andere paarden. Mirjam roept haar paarden Farruco en Luna. Ze vertelt hoe Farruco haar door haar meest moeilijke tijd heeft geholpen, hoe hij er voor haar is geweest. Farruco is een prachtig wit paard met zwarte sproeten. Hij lijkt zo uit een western te zijn gelopen. Luna is een rescue die eigenlijk geadopteerd was, maar uiteindelijk toch met Mirjam mee mocht en nu haar tijd uit mag dienen en niets meer hoeft, gewoon mag zijn. Zij heeft zich opgewerkt tot de een na hoogste in rang. De leider is een prachtig zwart groot paard, ook lief, maar wel oppassen; zij bepaalt wat er gebeurt in de kudde. 

Welk paard trekt jouw aandacht?
Mirjam vraagt welk paard mijn aandacht heeft. Er komt niet echt iets naar voren, de twee veulens misschien? Of Luna? Nee toch niet. Okay dat mooie zwarte paard? “De clown” zegt Mirjam. Ze komt even groeten, maar nee die ook niet. Er komt een paard naar me toe en die voelt inderdaad alsof het goed is. Ik mag haar aanraken, Mirjam vertelt wat fijn is voor het paard en legt uit waar we op moeten letten, zoals altijd ruimte maken voor het paard om weg te lopen als de leider het genoeg vindt. 

Altijd zorgen voor
Ik raak haar flank aan en ik voel liefde. Mirjam vertelt dat dit een paard is met gebreken. Ik moet een beetje lachen, want erg verrassend is dat niet voor me. “Zorgen voor dieren die hulp nodig hebben zit toch wel enigszins in mijn dna”, zeg ik. “Maar je vertelt net, dat je klaar bent met het zorgen voor anderen?” Dat klopt, dat heeft meer te maken met het zorgen voor een ander mens, ik voel heel sterk dat het nu over mij mag gaan. Maar het zorgen voor zit wel echt ingebakken. Mijn hele leven ben ik al aan het zorgen voor anderen.

• Zorgen voor mijn moeder en haar vooral niet vertellen (of deelgenoot maken) van mijn dilemma’s in het leven, want tja dan wordt ze misschien bezorgd of verdrietig.
• Het zorgen voor harmonie in de familie en bij vrienden. Daar kun je best druk mee zijn.
• Zorgen dat mijn eigen twee rescue honden het fijn hebben en vooral een blij ei mogen zijn.
• En het mantelzorgen voor mijn zieke man, van de afgelopen jaren.

Het gaat vanzelf. Ik kan niet ‘niet zorgen’. Is er iemand bij me, dan ga ik al snel zorgen voor de ander. Of ik hoor mijzelf alweer zeggen: ‘kan ik helpen?’

Genieten van de heerlijke paardenenergie
De leider komt vertellen dat het genoeg is. En dat is het ook voor mij. Als de rust in de groep is weergekeerd, geeft Monique aan dat haar aandacht naar Farruco uitgaat. Ze mag een tijdje bij Farruco zijn. We leren over de hiërarchie in de kudde en Monique krijgt steeds meer connectie met Farruco. Zo mogen we even blijven staan en genieten van de heerlijke paardenenergie. Dan is het tijd voor de groep om te gaan drinken, ook dat gaat volgens de hiërarchie. Eerst de twee leiders, waaronder Luna, en daarna de rest.

Luna en Farruco nemen afscheid en ook Mirjam neemt afscheid. Ze kust haar paarden. De liefde en het respect spatten er vanaf. 

Volledig zen
Wouw wat een ervaring. Ik voel me volledig zen. Ik kan het iedereen aanraden. Nu ik. Ik mag verder gaan, mezelf aandacht geven, herstellen. Ontdekken wat er verder voor mij nog is weggelegd, wat en wie er nog op mijn pad gaan komen. Dank je wel Mirjam Diepenbrock. Diep respect voor wat je voor mij hebt gedaan. Met haar prachtige boek en kaartenset keren we huiswaarts.