Wie kijkt er om naar het vergeten kind?

Van 29 januari tot en met 4 februari wordt in Nederland extra aandacht gevraagd voor Het Vergeten Kind. Een stichting die zich inzet voor kinderen die niet thuis wonen of opgroeien in een onveilige situatie. Al jarenlang steun ik deze stichting als donateur. Maar dit thema raakt mij niet alleen omdat ik me betrokken voel. Het raakt mij omdat ik zelf een vergeten kind ben geweest.

In de jaren ’60 werd ik direct na mijn geboorte in een kindertehuis geplaatst. Mijn moeder kon niet voor mij zorgen en kreeg geen steun van haar familie. Ook mijn vader was een grote afwezige. Wat dit met een kind doet, werkt een leven lang door.

Wat ik me herinner
Ik herinner me veel uit die tijd. Dat we werden vastgebonden in kinderstoelen, omdat er geen tijd of aandacht was voor het individuele kind. Dat we honger hadden. Dat we op onze lakentjes kauwden, simpelweg om iets in onze mond te hebben. Ik weet van mensen die in hetzelfde tehuis verbleven dat zij, meer dan zestig jaar later, dit nog steeds onbewust doen. Het werd een aangeleerd overlevingsmechanisme. Een manier om jezelf te troosten.

Tot mijn vierde jaar woonde ik daar. Af en toe waren er zogenoemde kijkdagen. Mensen die een kind wilden, kwamen kijken. Wanneer je geluk had, werd je uitgekozen. Na betaling. Wie meer kon betalen, kreeg voorrang.

Ik werd niet gekozen. Telkens opnieuw bleef ik achter, samen met andere kinderen. Iedere keer weer een teleurstelling, ik wilde ook zo graag een papa en een mama. 

Ik was bang
Op een avond, het was al donker, werd ik opgehaald door twee politiemannen. Ik kreeg een paar spulletjes mee en had geen idee wat er ging gebeuren. Ze brachten me naar een gezin. Later begreep ik dat dit een opvanggezin was. Een man en een vrouw die ik oom en tante mocht noemen. Hier woonde ik tot mijn tiende jaar.

Lange tijd heb ik mezelf voorgehouden dat ik blij mocht zijn. Totdat duidelijk werd dat de ‘oom’ zijn handen niet thuis kon houden. Jarenlang werd ik door hem misbruikt, onder dreiging en angst.

Dit zijn gebeurtenissen die je nooit meer vergeet. Ik was opnieuw het vergeten kind. De buurmeisjes mochten niet meer met mij spelen, omdat de oom ook tegen hen had gezegd dat ze hun broekje uit moesten doen.

Tientallen jaren later sprak ik die buurvrouw. Ze vertelde hoe vreselijk ze het vonden wat er gebeurd was, en dat ze niet aan míj hadden gedacht. Hun kinderen mochten niet meer komen, ik was ook mijn vriendinnetjes kwijt, maar begreep toe nog niet waarom.

Die mevrouw die mijn moeder was
Toen ik tien jaar was, haalde mijn moeder mij weer op. Ze was altijd ergens op de achtergrond aanwezig geweest. Af en toe kwam ze op bezoek. Voor mij was ze vooral ‘die mevrouw’ waarvan gezegd werd dat ze mijn moeder was. Het was een nieuw begin, met een zwart randje.

Later kwam ook mijn zus Tineke bij ons wonen. Zij was een jaar ouder en had een andere vader. Ook zij had in verschillende kindertehuizen gezeten en zelfs korte tijd in hetzelfde pleeggezin. Deze ervaringen hebben diepe traumatische sporen nagelaten. Tineke heeft nooit echt kunnen herstellen. Vanaf jonge leeftijd deed zij meerdere pogingen om een einde aan haar leven te maken. Uiteindelijk werd ze 51 jaar. Ze had totaal geen zin meer in het leven.

Mijn verhaal, mijn stem
Ik ben een boek aan het schrijven over mijn leven. Het is een reis door een diep dal, maar een reis die mij uiteindelijk ver brengt. De ervaringen uit mijn leven zijn onderdeel geworden van een innerlijke schatkist. Een deel van mijn verhaal is ook te beluisteren in de podcast van Georgia en Carien, gemaakt vanuit stichting Verleden in Zicht. Zij geven mensen een stem die ze lang niet konden of mochten laten horen. En juist die stem is belangrijk.

Ik voel me zo verdomd alleen
Wat ik als kind nodig had, was eenvoudig: iemand die van mij hield. Twee zachte armen om mij heen. Het liedje van Ciske de Rat raakt me nog steeds; ook hij voelde zich verdomd alleen. Die diepe eenzaamheid kan een bron van levenslang verdriet zijn. Soms voel ik dat nog. Wanneer ik de dagboeken van mijn zus Tineke lees. Het is schrijnend. Het raakt mijn hart.

Kinderen zijn de toekomst
Ik kan het verleden niet veranderen, maar ik kan haar wél een stem geven — in mijn boek en in podcasts. En ja, soms rolt er een stille traan over mijn wang. Dit mag nooit meer gebeuren. Laten we de kinderen niet vergeten. Ze verdienen aandacht, veiligheid en waar mogelijk de juiste begeleiding. Kinderen zijn de toekomst.

Wat jij kunt doen
In mijn praktijk voor psychotherapie begeleid ik dagelijks mensen die aan zichzelf willen werken. Mensen die hun innerlijke kind willen ontmoeten en hun eigen innerlijke schatkist willen ontdekken. Het verwerken van ervaringen kost tijd en is niet altijd makkelijk, maar heling is mogelijk. Vanuit mijn eigen leven weet ik hoe belangrijk dat is.

Ik nodig je uit om contact met me op te nemen en jouw innerlijke weg te bewandelen, naar de persoon die je wilt zijn. Neem gerust een kijkje op mijn website. En geef Het Vergeten Kind aandacht. Mijn bijdrage is concreet: 50% van de opbrengst van de sessie die je met mij aangaat, gaat naar Het Vergeten Kind. Je bent welkom.