Wat als de bom valt?

Vorige week geen blog van mij, ik wilde even tot mijzelf komen. De werkweek begon relaxt, met het weekend ervoor een prachtige opstellingendag met een collega, in het veld buiten op de hei. Op dinsdag een rondje hardlopen en mijn wekelijkse buddygesprek met Agnes.

Even horen: hoe zitten we erbij, wat zijn onze plannen? We zijn leeftijdsgenoten, in eenzelfde levensfase, zelfstandig ondernemer en vanaf de eerste ontmoeting zeven jaar geleden was er al een klik.

Vastgehouden worden
In de middag een heerlijke Ayuvedische massage. Wat knapt een mens daarvan op; voor mij ook heel belangrijk om weer aangeraakt te worden. Letterlijk in dit geval. Wanneer je alleen bent zonder partner dan kom je daarin tekort. Vastgehouden worden, aangeraakt van huid op huid. Een essentiële behoefte van het mens-zijn, onderdeel van intimiteit. Ook om jezelf weer te voelen.

Woensdag een vol programma qua werk en afsluitend een etentje met een vertrekkende collega. Voor donderdag het voornemen mijn wekelijkse blog te schrijven.

Een nachtmerrie tot leven
En dan ontvang ik het bericht over Oekraïne, steeds was het er wel, maar niet zo prominent. Een nachtmerrie komt tot leven. Een ordinair landjepik, gebaseerd op de hersenspinsels van één mens. Vanaf dat moment heb ik een steen in mijn maag. Er gaan zoveel gedachten en emoties door mijn lijf. Verbazing – meer verbijstering – als democratisch denkend mens kun je je niet voorstellen dat dit gebeurt, laat staan het begrijpen. En precies dat is ook niet de bedoeling, dat je het begrijpt. Dan heb je mogelijk dezelfde karakterstructuur of hetzelfde verdedigingsmechanisme als Poetin. Zo noemt Trump hem in eerste instantie een genius.

Dan slaat ook mijn keel dicht
De beelden van tanks en de eerste beschietingen gevolgd door bombardementen, ik wil het weten en ben misselijk wanneer ik het nieuws volg. Stromen mensen die proberen, door huis en haard te verlaten, te ontkomen. Ik zie volgestampte treinen met vooral vrouwen en kinderen, de mannen blijven om hun land te verdedigen. Achtergelaten kinderwagens. En dan slaat ook mijn keel dicht. Mijn eten blijft staan, er lopen tranen over m’n wangen als ik vrouwen afscheid zie nemen van hun man. Ik zie angstige ogen en schuchtere blikken, gedrang en geduw. Eindeloze files bij de grenzen van de buurlanden, haastig ingepakte tassen.

Kinderen worden geboren in schuilkelders
Inmiddels is er een week voorbij, met veel praatprogramma’s en nieuwsberichten, beelden van alweer verwoeste gebouwen, en nog steeds stromen vluchtelingen. Ernstig bezorgde familieleden die al veel eerder vertrokken, voor werk of studie. Kinderen worden geboren in schuilkelders, ouderen kunnen geen kant op, de angst in hun ogen te lezen. En de terugkerende vragen: Hoe gaan we deze mens stoppen? Hoe kunnen we een Derde Wereldoorlog voorkomen? Wat als de eerste atoombom valt of welke gevreesde andere massamoordende raket wordt afgevuurd?  

Is de kleine Vladimir al vroeg beschadigd in het leven?
Heel diep ergens van binnen is er dan ook bij mij de vraag: Hoe is dit mens zo verworden? Waardoor is hij zo getraumatiseerd? Als therapeut en begeleider weet ik dat hier met grote waarschijnlijkheid een trauma aan ten grondslag ligt. Dat dat trauma in jouw ogen een onschuldig iets zou kunnen lijken. Echter met zoveel impact dat je als mens je hart volledig sluit. Ik weet dat hij bij de KGB heeft gezeten, daar zal hij ook veel hebben gezien en meegemaakt. Of is dit al veel eerder gebeurd, in Poetin’s jonge jaren, is de kleine Vladimir al vroeg beschadigd in het leven?

Wordt hij nog vastgehouden, nog aangeraakt?
Het blijft voor ons verborgen, een man waarover niet veel duidelijk is. En het is zo moeilijk om dit stuk ook te blijven zien. Door zijn berichtgeving zie je dat Vladimir Poetin overtuigd is van zijn gelijk en van zijn beeld over de NAVO. Dat aanvallen voor hem de beste verdediging lijkt. Dat de mensen dicht om hem heen bang zijn, omdat hij meedogenloos met je afrekent wanneer je hem tegenspreekt. Hoe zou het met zijn dochters zijn? Wordt deze Vladimir Poetin nog vastgehouden, nog aangeraakt? Hij leeft al sinds Covid-19 in isolement, uit angst. Geruchten over dat hij ziek is, we zien een heel ander mens dan toen met ontbloot bovenlijf gefotografeerd op een paard.

Hoe houd jij je roer recht in het leven?
Deze week mijn hersenspinsels, soms onsamenhangend. Ik houd mijn hart vast en ben soms ineens weer vol vertrouwen. Ik zend positieve energie het universum in, maak plannen en kijk naar de toekomst. Hoe doe jij dit, hoe houd jij je roer recht in het leven? In het algemeen en in deze specifieke situatie? Dit kan je informatie geven over hoe jouw overlevingsmechanisme werkt. Wil je daar verder duidelijkheid, helderheid in krijgen, neem dan gerust contact met mij op en gaan we samen op onderzoek uit.