Wat wil je worden als je later groot bent?

Sinds kort hebben we een puber, tevens brugklasser in huis. Voor ons alle drie is het zoeken naar balans wat werkt en niet. Milo, onze zoon moet nog wennen op de middelbare school. Het is allemaal nieuw voor hem. Ik herinner me de middelbare schooltijd nog goed; de leuke en minder leuke dingen. Met name de voor mij onmogelijke vraag ‘Wat wil je worden als je later groot bent?’ heeft op mij grote indruk gemaakt, omdat deze niet te beantwoorden is.

Mijn middelbare schooltijd
De middelbare school is voor mij een jaar of 33 geleden. Uit die tijd weet ik nog veel. Welke muziek ik draaide, dat MTV nog een muziekzender was waar je 24 uur per dag videoclips kon bekijken. Dat de computer in opkomst was en de rol van de tv nog een stuk groter was. Welke docent leuk was en welke niet, mijn vrienden uit die tijd. Een eerste keer dronken worden van 2 biertjes op vrijdag bij café ‘De Bruine Boon’. Tot wie ik me aangetrokken voelde… Ik weet het nog allemaal. 

Een andere tijd
In die tijd was het meer regel dan uitzondering om je hele leven bij hetzelfde bedrijf te werken. En de grenzen over wat je wilde en kon worden waren nog een stuk harder en grootser dan tegenwoordig. De keuze die je maakte op de middelbare school leidde, in het meest ideale geval, naar een goede carrière waarbij het vaak om het opklimmen in een bedrijf ging. Je bleef vaak je hele werkende leven in dezelfde bedrijfstak werken.

Wat wil je worden als je later groter bent?
Toen ik puber was voelde de vraag ‘Wat wil je later worden?’ meestal als een hindernis die niet te nemen was. Ik had en heb er geen antwoord op. Nooit gehad. Een tijdje heb ik populistisch geroepen dat ik gelukkig wilde worden. Tegenwoordig zeg ik vaak dat ik heel oud en gezond wil worden. Bij mij is er altijd tijdelijke ambitie geweest om ‘iets te worden als ik later groot ben’.

Voor je hele leven?
Waarbij ik als klein meisje nog ging voor de avontuurlijke beroepen van acrobaat, politieagent en toneelspeler of actrice veranderde dit telkens met de tijd. Zo wilde ik rond mijn 12e journalist worden. Telkens verschoof dit en zag of ontdekte ik iets anders wat wellicht wel leuk, spannend en interessant was. Met name het beeld dat je voor je ‘hele leven’ een keuze maakt om een bepaald soort werk te doen, is iets wat ik nog steeds niet begrijp. In mijn ogen lijkt het een onmogelijke heuvel die je op probeert te fietsen om te zien wat er achter ligt en dan boven aangekomen, als je eindelijk de top hebt bereikt, teleurgesteld wordt in het uitzicht. Dat het dan net niet is wat je wilde, verwachtte of hoopte. Je vastpinnen op die ene heuvel is in mijn ogen onmogelijk. Zo is het ook met het kiezen van 1 beroep waar je je hele leven werkzaam in blijft.

Waar je hart ligt
Veel belangrijker vind ik het dat je iets gaat doen wat je op zijn minst leuk vindt en als het even kan, waar je hart ligt. Dat je er zo blij van wordt dat je helemaal gloeit, de tijd uit het oog verliest en er totaal in verdwijnt. Precies wat ik nu al jaren steeds meer en meer doe. Zowel in mijn praktijk als ik met een cliënt werk als in mijn privéleven. Ook de richting die ik op wil en ga is duidelijker geworden. Voor mij is het de basis van mijn bedrijf. Iemand iets mee willen geven waardoor deze een inzicht, ervaring of ‘aha-moment’ ervaart en hierdoor in gang, beweging of actie wordt gezet. Om niet het leven zo maar te leven, maar eruit halen wat erin zit. Je niet zomaar neer te leggen wat nu een voldongen feit lijkt, maar juist verder te kijken en te onderzoeken of het anders kan, meer passend. Zelf aan het stuur van mijn leven zitten en niet, omdat ik geen keuzes maak, geleefd wordt door de keuze die een ander voor mij maakt.

Ik ben op avontuur in mijn leven
Voor mij is het vaak een tijdelijke keuze geweest en een echte zoektocht. De vraag ‘Wat wil je worden als je later groot bent?’ is mijns inziens niet op zijn plek omdat het leven een bepaalde loop heeft en neemt. Hierdoor kan je een totaal andere kant opgaan waar je vaak nog beter in staat bent om te gaan doen waar je goed in bent, aanleg voor hebt en kansen ziet. Zo wordt het leven mooier en kan ik zeggen: “Ik ben op avontuur in mijn leven.” 

De nadruk ligt op andere zaken
Ik zie Milo met de dag groeien en zijn plekje vinden op school. Het werd van de week bevestigd tijdens het eerste oudergesprek met zijn mentoren. Ze zijn erg te spreken over hem, zijn gedrag, algehele voorkomen, maar met name zijn manier om anderen te helpen. Zijn manier van communiceren met medeleerlingen en docenten is prima in orde. De nadruk ligt op leren plannen, huiswerk maken en het nakomen van afspraken. Geweldig om hem zo te zien. Een mooi mens is hij al. Ik ben benieuwd wat er op zijn pad komt. Misschien met een baan, een eigen bedrijf, beide of iets anders. We gaan het zien.

Nadruk op de vraag is er gelukkig niet meer
Zoveel nadruk als in mijn tijd op de vraag ‘Wat wil je later worden?’ is er nu gelukkig niet meer. Als ouder dragen zowel mijn man als ik dat ook niet uit. De vraag wordt weleens gesteld aan Milo, door anderen. Vaak antwoordt hij dan dat hij leraar wil worden. Een aantal jaren terug was dit YouTuber of gamer. Helemaal goed. Milo is ook niet onder de indruk van deze vraag. Hij is er, typisch puber, helemaal niet mee bezig. De tijd is anders en de grenzen zijn allang niet meer zo hoog en statig tussen wat er mogelijk is en niet. Tijden veranderen en keuzes ook. Het open staan voor mogelijkheden is wat het leven avontuurlijk houdt, zodat je ontdekt dat er altijd meer mogelijk is dan je denkt. 

Nieuwsgierig geworden wat ik voor jou kan doen? Neem dan contact op: www.kailosinzichten.nl/contact.

0 thoughts on “Wat wil je worden als je later groot bent?”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: