Toen mijn zoon en zijn vriendin een paar weken bij ons zouden komen logeren, hadden we een extra bankje nodig. De vorige bank was kapot gekrabd door de katten, die hadden we weggedaan en nooit vervangen. Dus ik zocht op Marktplaats naar een love-seat. Die waren er volop en niet zo duur. Ik liet het een poosje en had op gegeven moment de ingeving: oh, ja, even weer kijken op Marktplaats. En tot mijn grote vreugde werd er een hele mooie, GRATIS, aangeboden, op 1,5 km afstand. Hoe had ik dat nou zo gecreëerd? Er zat géén weerstand op het idee om zo’n bankje te vinden. Dit blog gaat over weerstand.
Het is grappig hoe een gevoel waar ik over wil schrijven, datzelfde gevoel in mij oproept. Dus wanneer ik schrijf over faalangst, wordt dat gevoel wakker en vind ik het reuze eng om een blog te schrijven of een post te maken. Dit blog gaat over weerstand, dus ervaar ik nu dat ik de computer het raam uit wil gooien en mijn plafond verder wil verven. Want dat is veel makkelijker en veiliger. Een klein opstandig meisje voel ik nu van binnen. ‘Blèh, ik wil niet’, zegt ze.
Waarnemende positie
Gelukkig heb ik een volwassen deel dat ingrijpt. Dat zegt: ‘je wil toch, en je kan het toch, doe het maar.’ En er is een nog groter deel van mij, de waarnemer, die deze gevoelens voelt, de gedachten waarneemt en het allemaal interessant en lollig vindt. Ik oefen met het steeds vaker innemen van deze ‘hogere’ waarnemende positie. Gewoon zijn met wat er is, waarnemen, zonder oordeel. Gevoelens uit laten werken. Gedachten voorbij laten gaan als een vogel. Dat kan niet de hele dag, dus nu ik dit blog schrijf, spring ik van positie naar positie. En ik kruip even in het kleine meisje, dat weerstand voelt als ze het even niet weet, en dan scroll ik door Instagram. Oh nee, ik heb een blog te schrijven!
Dualiteit
Weerstand is de ene helft van een duo, we leven in dualiteit. Alles verandert, er is altijd groei, expansie. Ik wil dat het ten goede verandert; ons leven, ons huis, mijn werk. Maar als wij iets veranderen, gaat een ander deel in ons op de rem staan, omdat het ons veilig wil houden in dat wat al bekend is. Zo van die Donald Duck-voetjes, die remmen, met opspattende steentjes als gevolg.
Ik zoek dan hulp
Ik ken het stilstaan goed. Het voelt vaak zo voor mij dat als ik het eng vind, en weerstand voel, mijn voeten en benen geen stappen willen doen. En dan reiken mijn handen uit naar een touw, om me vooruit te helpen. Ik zoek dan hulp. Bijvoorbeeld bij het maken van een website of invullen van belastingaangifte. Mijn haptotherapeut heeft me veel geleerd over dit stilstaan en stappen zetten en het herkennen in het lijf.
Weerstand zorgt voor gedoe
Abraham Hicks vertelt zo simpel over bewust creëren wat je wil en de weerstand die erbij komt kijken. Ik houd erg van die simpelheid, daar kan ik wat mee. Abraham zegt: “Je bent óf aligned met je innerlijk wezen, en dan gaat alles makkelijker, óf je zit in de negatievere gevoelens, en die zijn altijd een vorm van weerstand. Weerstand zorgt ervoor dat energie minder gunstig wordt gebruikt. In elektrische processen wordt energie door weerstand omgezet in warmte en in gevoelsprocessen in ‘gedoe’. Bij het simpel waarnemen van dit gevoel, dit gedoe in je lijf, lost de weerstand op, langzaam of snel. Maar dat is soms ook een vorm van stilstaan. Bij bewust creëren wat je wilt mag je de gedachten en gevoelens kiezen die weerstandsvrij zijn, oftwel happy, positief… enzovoort.
Wil je ook iets veranderen?
En soms is het dus goed om jezelf toch door de weerstand heen te helpen, om daar te gaan waar je de verandering echt wilt, ook al voelt het onveilig. Wil je ook iets veranderen? Leer bij mij technieken om de weerstand te verminderen en de goede gedachten en gevoelens te kiezen. Of kom op privé-retreat in Noorwegen, met een week creatie-tijd voor jou alléén. Even helemaal weg in de mooie natuur hier. Er is nog plek in juli en augustus. Meer weten? Stuur een mailtje naar info@bastcoaching.nl.
