Wat ik nog zeggen wil

Almere, 28 september 2025

Hai lief,

Het lijkt of de tijd af en toe vleugels heeft. Er gebeurt momenteel zoveel dat het bijna niet bij te houden is. Vooral met betrekking tot het afhandelen van praktische zaken. Van zowel jezelf als de erfenis van je moeder. Het gaat tergend langzaam. Vooral omdat er best veel geregeld moet worden met bedrijven, overheid en rechtbank. De afhandeling voor je moeder neemt langer in beslag dan ik dacht. Al met al wel bijzonder, omdat we, voor zo ver ik weet, de zaken best goed hadden geregeld zo samen. Milo en ik kunnen blijven wonen waar we wonen en leven zoals we gewend zijn. Daar zijn we allebei erg blij mee. Hoe dubbel dat ook klinkt nu.

Je verjaardag
De reden dat ik je schrijf is een hele andere. Er zijn wat dingen die ik even met je wil delen. Je bent bijna jarig. Een bijzonder jaar, omdat je vandaag de leeftijd van 60 zou bereiken. Meestal een reden om eens een goed, groot feest te organiseren. Dat is helaas niet aan de orde. Ik blijf er de hele tijd een bepaald onderbuikgevoel bij hebben als ik aan je verjaardag denk. Ik wil wil er vandaag wel bij stilstaan en er op een bijzondere manier aandacht aan besteden. Vanuit een positieve gedachte en een mooie herinnering. Het zal in ieder geval lang niet zo groot en feestelijk worden zoals we meestal vierden. In mijn ogen is dat momenteel ook niet mogelijk. Je wordt gemist en dat is genoeg reden om geen enkel feest groots te willen vieren. Toch is je verjaardag een dag waar ik niet zomaar langs kan gaan zonder er iets aan te doen. 

Gemis, verdriet
Je wordt gemist en daar hebben we verdriet van. Dat mag duidelijk zijn. Ik hou van je dat is niet veranderd na je overlijden. Duidelijk dat liefde grenzen overschrijdt. Liefde is voelbaar. Je overlijden heeft daar niets aan veranderd. Het maakt daarbij totaal niet uit dat het voorbij de grenzen van het leven gaat. Het gevoel is er en neem ik waar tot diep in mijn botten. Je armen om me heen, even lekker knuffelen, het lijkt me geweldig en is al lang geleden. Je aanwezigheid is vaak voelbaar, alleen lijkt het of je er met steeds langere tussenpozen even niet bent. 

Whisky
In de afgelopen week is eindelijk de whisky van vat 1, die je samen met de andere TOGA-mannen hebt gekocht, voorzien van jullie etiket en een gedeelte met wax. De flessen waren al een aantal weken in Nederland. Gaaf om de groep zo bij elkaar te zien. We zijn er de hele avond mee bezig geweest. Blij dat ik een handje heb kunnen helpen. Je eigen whisky, met een profieltekening van jullie alle zes, maakt het dubbel bijzonder. De whisky is goed op smaak en zit goed in de alcohol. Het heeft geen uitschieters in zoet en andere smaaknuances. Het is een goed smakende whisky. Het gaat hier tenslotte toch om jullie eerste whisky. Voor zo ver ik nu hoor en kan inschatten zijn er volop gegadigden die een flesje willen kopen. Natuurlijk houd ik de nodigde flessen achter, al is het alleen maar om het Milo over een aantal jaar te laten proeven. 

Opzien tegen dagen
Nog even en je bent alweer een jaar niet meer hier. Ik zie op tegen de komende tijd. Er komen nog flink wat dagen aan die me best heftig lijken, dit naast je verjaardag dus. Ik zie het meest op tegen je sterfdag. Want hoe vul je dat in?

In bed blijven liggen
Af en toe is er een dag dat ik in bed wil blijven, er even niet wil zijn. Dat de wereld door mag zonder mij. Daar hoef ik dan niet zo nodig in of aan deel te nemen. Op zo’n dag wil ik eigenlijk alleen maar schreeuwen en heel hard huilen. In het begin, net na jouw overlijden wilde ik dat elke dag doen. Daar schiet ons kind niets mee op.  Het had, als ik dat inderdaad dag in dag uit was gaan doen, alles tot stilstand gebracht: het verdriet, de pijn en het gemis, maar ook de voortgang van het leven hier op aarde. Het pad van Milo was dan nog lastiger en veel moeilijker geworden. Terwijl het nu al lastig genoeg is voor hem.

Op de dagen en momenten dat hij er niet was en is, heb ik mijn behoefte om te huilen, rouwen, verdriet te uiten ruimschoots kunnen inhalen. Hij heeft gevoeld dat er verdriet, gemis is en hier ook aandacht en tijd voor gemaakt. Het er laten zijn is helemaal prima. 

Wennen zonder jou
Daarnaast laat ik hem zien dat het mogelijk is om met horten, stoten, pijn en verdriet ook ervoor te kiezen om sommige dingen juist wel te doen en in beweging te houden. Het leven om ons heen is ‘gewoon’ door gegaan. Je kan het niet stoppen. Hoewel ik dat af en toe best jammer vind, lief. Het zou zo fijn zijn om soms gewoon even op pauze te drukken. Of om de tijd misschien zelfs even terug te spoelen naar een moment dat je nog wel hier was.

Ja, ik weet dat alles energie is en ik voel je geregeld. Ik mis je naast me, in mijn armen. Milo mist je. Iedereen die een band met je had mist je. Zonder jou is het wennen, minder mooi en vooral een stuk leger. Blijf maar vaak langskomen bij Milo en mij.

Hou van jou lief.

“The world became a little more poor”
(Theodore Laki) 

Toevoeging
Deze brief moest geschreven worden. Het helpt om verdriet te verwoorden, een plekje te geven. Het is een manier om er vorm aan te geven, te herpakken, verder in beweging te blijven. Het leven is tenslotte beweging.

Heb je vragen, opmerkingen of iets bij te dragen? Mail me: kailosinzichten@gmail.com.