Wat een middag shoppen met mondkapje mij leerde

De maatregelen waren net verkondigd, de horeca ging dicht en mondkapjes zijn nog niet verplicht, maar toch wel dringend gewenst, of soms door een winkel zelf al verplicht gesteld. Er stond een dagje shoppen gepland. Iets met te grote voeten in te kleine schoenen van mijn zoon. Anders zou ik niet gegaan zijn. Ik wil namelijk liever geen mondkapje op, of de drukte opzoeken. Ik ben niet bang, maar zoek het ook niet op als het niet nodig is. 

Ik weet dat het mondkapje nog niet verplicht is, maar ik was op dat moment nog niet zover dat ik wist wat ik zelf wilde. Achteraf gezien ben ik blij dat het ging zoals het ging, want het heeft me een geweldige ervaring opgeleverd.

Onrust
Mondkapje op, bril af, mondkapje af, bril op. Zo gaat het winkel in winkel uit. Mensen die willen staan waar ik sta, ook naar binnen willen, erlangs willen. Rijen voor de winkels, mensen die niet weten aan welke kant ze moeten lopen, ongeduld. Het maakt me onrustig. Ik heb op dat moment nog niet zo door dat ik beetje bij beetje voel mezelf te verliezen. 

Opgejaagd
We staan in de HEMA. Een bekende winkel voor me uiteraard, maar niet in die stad. Het is even zoeken waar alles staat, waar de kassa’s zijn, hoe het hier nu is geregeld, wat er hier van me wordt verwacht. Snel en direct vinden we wat we nodig hebben, zodat we door kunnen.

De kassarijen zijn onduidelijk, althans voor mij. Het is mij niet duidelijk waar je moet staan, waar je eruit loopt na het afrekenen om de anderhalve meter aan te kunnen houden. Mijn bril beslaat, ik heb spullen in mijn handen die ik nog in een tas moet doen als ik hoor: ‘Als jullie nu eens doorlopen’, op een nogal onaardige en opgejaagde toon. 

En toen werd ik boos
Heel even viel ik stil. En toen werd ik boos. Ontzettend boos. Ik schreeuwde dat ik mijn best deed. Dat ik zo gauw niet zag waar ik naartoe moest. Nog eens dat ik mijn best deed. Dat het niet oké was dat hij dat zo zei. En dat we vooral met zijn allen rustig moesten blijven.

Dit laatste was natuurlijk vrij hilarisch, omdat ik degene was die boos was. Die man zei dat hij rustig bleef, maar besefte kennelijk niet wat zijn opjuttende opmerking deed.

Klein maken
Vroeger zou ik me heel klein hebben gemaakt. Gebukt, geslikt, stil geworden, sorry gezegd en al strompelend met de spullen los in mijn handen naar de uitgang zijn gegaan. Om me vervolgens thuis heel rot gevoeld te hebben dat het ging zoals het ging. Dat ik mezelf weer aan de kant gezet heb, niet opgekomen ben voor mezelf. ‘Boos worden doe je niet, dat is niet netjes, daar kun je ruzie van krijgen’ was de boodschap in mijn jeugd. 

Er moest iets gehoord worden
Maar ik kon het nog wel harder uitschreeuwen. Dat deed ik niet. Ik voelde dat het genoeg was en dat ik moest gaan. Weer terug naar waar we voor kwamen.

’s Avonds thuis ging ik even zitten, mediteren, want het liet me niet los. Wat gebeurde er toch? Ik, zo boos worden? Dat zit toch niet in me? Niet meer in ieder geval. En zeker niet meer vanuit angst, want de dingen raken me gewoon minder omdat ik al zoveel boosheid heb opgeruimd. En toch moest er iets uit kennelijk, wat moest er dan gehoord worden? Waar gaat dit over?

Zoeken in jezelf
Dan zit er maar een ding op, zelfonderzoek. Ik onderzocht wat me raakte. Meteen kwam er verdriet los en voelde ik de boodschap dat ik mezelf verloor, iets wat ik al lang niet meer heb gevoeld. Iets waarvan ik afgesproken had met mezelf dat het niet meer zou gebeuren. Ik vroeg wat ik nodig heb en het antwoord kwam al snel: ‘Neem de tijd om af te stemmen, te kijken wat je nodig hebt op elk moment.’ Tijd nemen dus, zodat ik dicht bij mezelf kan blijven. Later besefte ik dat je dan ook kunt doen wat goed is voor de ander.

Mijn boodschap
Er werd me meer duidelijk, want ik voelde dat ik ook een boodschap had voor iedereen: rustig blijven, liefdevol blijven naar jezelf en elkaar, ondanks alles wat er gebeurt, wat er op je afkomt in deze tijd. Voor mij gaat dat op dit moment over het durven niet weten, overgeven aan het grote niet weten hoe het verder zal gaan en ondertussen doen wat je zelf denkt dat goed is, in je eigen leven. Hoe dichter je bij jezelf kunt blijven, hoe meer je in verbinding kunt zijn met jezelf en de ander. De ander ook kan blijven zien.

Dan had ik waarschijnlijk zelf gezien dat ik een rij ophield. Dan had ik in alle rust kunnen zeggen: ‘Ik zal plaats maken, momentje, ben bijna zover.’ Dan had de ander zich gezien gevoeld en waarschijnlijk best even kunnen wachten.

Je bent altijd van betekenis
Maar zoals altijd, zijn er ervaringen nodig om te groeien. Zoals deze. Waarschijnlijk niet alleen voor mezelf, want er stonden mensen te kijken. Wat zou dit moment met hen gedaan hebben? Waar hebben zij het over gehad ’s avonds? En die man zelf, wat zou hij verder gedacht hebben? Niet belangrijk om te weten, maar het draagt bij aan het besef dat je altijd van betekenis bent in welke vorm dan ook.

Ik heb hem innerlijk bedankt
En nu weet ik dus dat ik soms dingen voor het grotere geheel doe. Alhoewel het voor mij niet nog een keer op deze manier hoeft. En toch, boosheid eruit laten is zo bevrijdend. We hebben ’s avonds thuis ook ontzettend de slappe lach gehad om mij, hoe heerlijk is dat. Geen schuld, geen verwijt, juist omdat ik meteen de boodschap gevoeld heb, waar het om ging. Ik heb de beste man innerlijk bedankt dat hij op mijn pad was gekomen. 

Jezelf bevrijden
Zit er boosheid in jou die er niet uit kan? Of is er iets anders in jou waar jij jezelf ontzettend graag van wilt bevrijden? Kijk dan eens hier of het nu voor jou het juiste moment is. Jezelf bevrijden van oude ballast maakt dat je dichter bij jezelf uitkomt, kunt gaan zijn wie je werkelijk bent en kunt gaan leven vanuit je verlangen. 

2 thoughts on “Wat een middag shoppen met mondkapje mij leerde”
  1. Oh Nadine wat herkenbaar. En wat mooi dat je er ook bij vertelt hoe je met zelfonderzoek erachter komt wat er gebeurde en wat er nodig is.
    Good to know. Dank je wel.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: