Voelen betekent ruimte maken voor alles wat zo lang geen plek heeft gekregen

Bewegingloos kijkt ze naar de poppetjes van de tafelopstelling. Een gesloten houding. Er is nauwelijks emotie op haar gezicht te ontdekken. “Wat valt je op? Wie staat er dichtbij/ver weg? Wil die persoon daar staan? En wat betekent dit voor jou?” In eerste instantie geeft ze geen antwoord op mijn vragen, maar dan ineens begint ze te vertellen. 

Schipperen uit respect naar haar ouders
Haar vader, haar moeder, haar broer en zijzelf. Moeder op grote afstand, zij strak tussen haar vader en broer ingeklemd. “Ik ben continu aan het schipperen om de verbinding en het contact goed te houden. Ik ben het niet eens met de keuzes die mijn vader en moeder maken, maar ik zeg er niks van. Uit respect, omdat je dat nou eenmaal niet kunt zeggen. En mijn broer…” Ze haalt haar schouders op. “Mijn broer is het er ook absoluut niet mee eens, maar zegt alles tegen mij. Ik sta er altijd precies ertussenin.”

Helemaal op slot
Haar ogen maken zich los van de opstelling en kijken mij verdrietig aan. Tranen wellen op. Ze leunt nu met haar rug tegen de leuning van de stoel. Pakt met haar handen haar hoofd vast. “Pffft… ik voel me zo draaierig. Ik zit helemaal op slot. Mijn gevoel zit vast, mijn lichaam is te klein geworden, het past allemaal niet meer. Ik zou het wel uit willen schreeuwen. Doe allemaal eens normaal!” 

Opnieuw kijkt ze naar de poppetjes. Pakt degene die ze voor zichzelf heeft neergezet op en zet het ver van de anderen vandaan. “Dit is wat ik het liefste wil. Maar als ik dát doe… Dan breekt de pleuris uit.” Snel zet ze zichzelf weer terug tussen de andere twee. Haalt haar schouders op, zucht diep en gaat opnieuw in de gesloten houding zitten. 

Ze weet precies hoe het ‘hoort’
Wat er bij haar gebeurt, is zo herkenbaar voor zoveel vrouwen. Haar hoofd draait overuren. Het weet precies hoe het ‘hoort’, wat verstandig is, wat netjes is, wat moet. Haar overtuigingen zijn keurig geordend: je zegt geen nee tegen je moeder, je leest geen boek op maandagochtend, laat staan dat je je favoriete Netflixserie op een doordeweekse dag gaat kijken. Je stelt je niet aan, je werkt, je gaat door. Punt. 

Haar lijf voelt het allang
En ondertussen fluistert haar lijf iets heel anders. Haar hart voelt allang dat ze ruimte wil. Vrijheid. Haar buik weet precies waar haar grenzen liggen en wat haar energie kost. Maar voelen vraagt vertragen. En vertragen is gevaarlijk, want dan komt alles omhoog wat ze zo zorgvuldig heeft weggeredeneerd. Dus duwt ze het weg. Nog even volhouden. Nog even sterk zijn. Nog even netjes blijven.

Totdat pijn en uitputting het overnemen. Met een hoofd dat steeds meer en vaker in alertheid, angst en paniek ronddraait en een lichaam dat weigert mee te werken.

Benoemen wat zich aandient
Ze heeft al zoveel artsen en zorgverleners bezocht, maar niks helpt of werkt voor de langere termijn. Tijdens deze sessie nodig ik haar uit om iets heel anders te doen dan de pijn in haar borst, arm en schouders op fysiek niveau te willen ‘begrijpen’ of ‘op te lossen’. Niks analyseren, niets verklaren, maar zakken in het lijf en benoemen wat zich aandient. 

Alleen maar ademen en waarnemen
We beginnen klein…

• Met voelen hoe ze in de stoel zit.
• Met merken hoe haar voeten de grond raken.
• Met niets anders doen dan ademen en waarnemen.
• Wat gebeurt er als ze haar schouders niet hoeft op te trekken?
• Wat merkt ze op als ze haar kaken niet hoeft vast te houden?

Ik vraag haar niet waarom ze zich zo voelt, maar wat ze voelt. En of ze erbij kan blijven, al is het maar een paar seconden.

Het wordt zichtbaar in haar lijf
Het is spannend. Want voelen betekent ruimte maken voor alles wat zo lang geen plek heeft gekregen. Voor verdriet. Boosheid. Vermoeidheid. Voor het deel in haar dat al die tijd sterk moest zijn. Dat deel dat zorgde, compromissen sloot, inslikte en overeind bleef. In haar lijf wordt zichtbaar hoe ze zichzelf klein heeft gehouden om het contact te bewaren, om conflicten te vermijden. 

Er ontstaat beweging
Als ik later de pijnlijke plekken rondom haar borst aanraak, ontstaat er beweging. Trillingen door het lijf, een lichte duizeling in het hoofd, tranen die ze niet langer hoeft in te houden. Ik help haar om met haar aandacht in het lichaam te blijven. Om de lichte stroming van de energie te ervaren en te luisteren naar de signalen die niet opgelost, maar gehoord willen worden. 

De eerste stap naar vrijheid
Vrijheid blijkt geen grote sprong te zijn, maar een reeks kleine toestemmingen. Toestemming om te voelen en nieuwsgierig te zijn naar wat er is. Om haar grenzen serieus te nemen. Om niet langer alleen loyaal te zijn aan anderen, maar ook aan zichzelf. En dát is de eerste stap naar haar eigen vrijheid.

Voel je welkom bij Terrapi
Herken je jezelf in haar verhaal? In het altijd sterk zijn, het zorgen voor de ander, het negeren van wat je lijf allang probeert te vertellen? In mijn praktijk Terrapi in Zaltbommel is er ruimte om te vertragen, te voelen en opnieuw contact te maken met jezelf. Op jouw tempo, zonder iets te hoeven oplossen of bewijzen.

Voel je welkom om contact op te nemen voor een kennismaking of om te onderzoeken wat lichaamsgericht werken voor jou kan betekenen.