Over een paar weken word ik zestig. Best wel een dingetje, vind ik. Een mijlpaal, zo’n rond getal. Ik hoor je denken: ‘Een getal is maar een getal.’ Dat klopt, maar toch… In gedachten ga ik terug naar tien jaar geleden, toen ik vijftig werd. Dat vond ik ook een ding.
Mezelf opnieuw uitvinden
Tjemig, wat is er toch veel gebeurd in tien jaar tijd. Na mijn vijftigste verjaardag kwam ik in een rollercoaster van allerlei gebeurtenissen die los van elkaar pittig, maar niet dramatisch waren. Maar omdat ze nagenoeg tegelijk plaatsvonden, had het veel impact op mij. Het zorgde ervoor dat ik de weg even kwijt was en mezelf opnieuw moest uitvinden. Ik nam nieuwe en andere besluiten, en uiteindelijk ben ik dus als lifecoach in Zuid-Spanje beland, hoe bizar leuk is dat?
Controle geeft alleen maar schijnveiligheid
De drie impactvolle gebeurtenissen die mijn leven omgooiden, waren:
- De overgang
- Mijn oudste kind die het huis uitging om op kamers te gaan wonen
- Het verlies van het bedrijf dat ik al twaalf jaar met mijn compagnon runde
Het waren omstandigheden die ik niet even kon fiksen, ook al probeerde ik dat toen nog wel.
1 – Mijn lijf begon aan de overgang
We weten het allemaal, ons lijf verandert. Een heel natuurlijke transitie waar ik me nogal tegen heb verzet. Ik had geen dramatische opvliegers of fysieke ongemakken, dus dacht ik eerst nog dat ik er wel goed doorheen vloog. Totdat ik ineens besefte dat er iets anders gebeurde: een soort donkere, grijze mist. Ik herkende mezelf niet meer, ik kreeg depressieve buien. Een zwaarmoedig gevoel, een donkere mist die zomaar zonder aanleiding kon opduiken op een doodgewone dinsdagmiddag. En dan ook weer op woensdag en de dag erna.
Wat deed mijn eigen ego met die donkere mist?
Het ironische is dat ik trainer en coach ben; ik leer anderen al tientallen jaren dat gevoelens er mogen zijn, dat je niet alles hoeft te fiksen, dat voelen ook een vorm is van vooruitgang. En wat deed mijn eigen ego met die donkere mist? Precies: die vond het maar niks. ‘Jij hoort dit niet te hebben. Jij weet toch hoe dit werkt? Fiks dit, Ingrid.’ Dus wat deed ik toen ik mijn eigen angstgedachten niet kon beheersen? Hormoontherapie. Probleem opgelost en door… Door blijven rennen en werken, mijn shit regelen, doorzetten. Behalve dat het niet zo werkt, natuurlijk. Je kunt een gevoel wegnemen, maar niet de vraag die eronder zit.
2 – Mijn dochter ging het huis uit
Precies in diezelfde periode ging mijn oudste kind studeren en op kamers. Fantastisch natuurlijk. Maar ja, de balans die ik met haar en mijn zoon in huis had opgebouwd, viel weg. Ik besefte dat dit een verandering was die niet meer terug te draaien was. Natuurlijk had ik al jaren dapper geroepen dat je je kinderen moet loslaten, dat ze op hun eigen benen moeten staan, maar het moment waarop ik de auto zag wegrijden met al haar spulletjes erin, en de matras die daar bovenop lag, kwam het keihard binnen. Dat beeld zal ik nooit vergeten; ik voelde me verloren. De melancholie en grijze mist werden erger. Het zou nooit meer hetzelfde zijn, dacht ik dramatisch. Onze veilige drie-eenheid in ons thuis was veranderd. Hoe moest ik nou verder?
3 – Stoppen met mijn bedrijf
Twaalf jaar lang had ik een eigen trainingsbureau. Samen met mijn compagnon gingen we Nederland veroveren met andere, betere en meer uitdagende NLP-trainingen. Mijn compagnon was niet zomaar een zakenpartner, ze was een hele dierbare vriendin geworden. We deelden lief en leed, bouwden, lachten, huilden, genoten en namen risico’s om samen ons brood te verdienen met wat we het allerliefste deden. En toen, een paar weken na mijn vijftigste verjaardag, was de verbinding ineens weg. We hadden onenigheid over de koers van het bedrijf. Waarschijnlijk was dat al langer aan het broeden zonder dat ik me realiseerde hoe diep dat ging. Maar toch kwam het als een complete verrassing dat de verbinding zo abrupt werd verbroken. Het bedrijf werd opgedoekt en ik stond met lege handen. Ik heb nooit precies begrepen waarom. Het was een soort stille breuk die zich voltrok, en ik stond erbij en keek ernaar met de vraag: wat is hier nou eigenlijk gebeurd?
Wat denk je dat ik toen deed?
Juist, ik ging weer fiksen. Ik wilde, mét een businesscoach erbij, een soortgelijk bedrijf opnieuw opbouwen. Alsof ik het verlies van die twaalf jaar en die vriendschap kon compenseren door gewoon hetzelfde nog een keer te doen, maar dan zonder haar. Alleen ik. Forget it, dat was niet te doen. Echt, niet te doen.
Wie ben ik?
Hoe hard ik ook probeerde om deze veranderingen te fiksen, de vraag die daaronder bleef broeden ging veel dieper: ‘Wie ben ik eigenlijk als ik geen ondernemer meer ben, geen eigen bedrijf heb, mijn kinderen het huis uit gaan? Wie ben ik als alles wie ik dacht te zijn, als al mijn rollen en zelfs mijn lijf en mijn emoties, zo drastisch veranderen?’
Het voelde toen alsof alle rollen die ik jarenlang had vastgehouden (de ondernemer, moeder, stevige vrouw die alles aankan en kan fiksen) in een paar maanden tijd tegelijk van me afgleden.
Op de drempel van verandering
Nu, tien jaar later, sta ik weer op een drempel: mijn zestigste verjaardag. Althans, dat is wat dat gekke getal met me doet. Ik wil daar even bij stilstaan. Terugkijken, trots zijn op wat er in die tien jaar is gebeurd. En ik wil jou meenemen in wat ik onderweg heb geleerd en ontdekt. Ik heb zo veel lessen geleerd en heel wat verhalen van een vijftiger te vertellen. De belangrijkste les voor mij is: stoppen met fiksen en je diepste emoties en verlangens serieus nemen. Om vervolgens te handelen vanuit vertrouwen, niet vanuit angst.
Eerlijk gezegd ben ik nog steeds bezig om die kunst te verfijnen, maar het grote verschil is dat ik daar nu lol in heb en er met een glimlach naar kan kijken.
Het oude werkt niet meer, maar wat dan wel?
Wat doe je als je op de drempel staat van een grote verandering, of als je er al overheen bent gestapt, maar jezelf nog even kwijt bent? De kans is groot dat jij ook wel een drempel hebt gehad, of hebt, of gaat krijgen: een leeg nest, verbroken relatie, werk dat niet meer voldoet, verlies van een dierbare…
Ik ben benieuwd hoe jouw drempel eruitzag (of eruitziet) en hoe jij daar doorheen laveert. Als je daar nu nog even niet uitkomt, weet dan dat je het niet alleen hoeft te doen, dat je niet de enige bent en dat we elkaar kunnen steunen. Kijk maar eens op www.ingrid-smit.nl
2 reacties
Wat leuk Ingrid, en super herkenbaar als 64’er met ook een nieuwe fase in mijn leven: nieuwe vorm zoeken voor ons VOF Recargo bedrijf (ik ga zelfstandig gids worden in Spanje maar fiscaal NL) dit na afronding van cursus van 2 jaar in Spanje tot IML berggids. Daarbij start ik met Anita aan een online natuurcoach cursus. Daarbij inspireerde jij me met iets intressants in jou bio tekst onderaan de blog nl. Polyvagaal deskunbigheid (in de NLP master vond ik het filter en zintuiglijke voorkeuren al superintressant) en dan nu deskundigheid/vaardigheid leren om
lichaamsreacties (zoals vechten, vluchten of bevriezen) te herkennen en reguleren om weer veiligheid te voelen. Wow wat lijkt me dat tof om daar alles over te horen van jou.
M.a.w. ik had al (de 2x dat ik om andere redenen nabij Granada was) al cortadootjes met je zullen drinken. Wie weet lukt dat komende tijd.
Feurte abrazo van Carlos (NLP master2018 is ook een levensbouwsteentje van vijftiger haha)
Hey Carlos,
Wat een supertof bericht. En jeetje, wat heb jij ook fantastische dingen gedaan en veranderingen doorgevoerd. Jouw leven samen met Anita helemaal vormgegeven. Knap hoor.
Ik zie uit naar dat cortadootje… of café con leche. Ik vertel je heel graag meer over de wondere wereld van ons vecht-vlucht systeem en hoe dat werkt Is inderdaad zo fascinerend, feilloos en interessant. Het gaat allemaal over veiligheid en overlevingsreacties.
Tot snel, hoop ik, en voor nu, alle liefs terug.