We logeren in een prachtige accommodatie in het westen van Madeira. Het lijkt wel alsof we in een film van The Lord of the Rings zijn beland. Een heuse Hobbitbar, prachtige stenen huisjes en een tuin vol planten, groenten, fruit, kruiden, kippen en eenden. Overal lopen kronkelpaadjes waar je heerlijk overheen kunt slenteren. En als je wilt, mag je hier gewoon plukken wat er groeit. Een heerlijke plek.
Midden in de bergen
Casas da Vace ligt behoorlijk afgelegen. Wil je ergens naartoe, dan heb je de auto nodig. Vandaag hebben we daarom een route uitgestippeld door het berglandschap van west-Madeira. De route is spectaculair. We rijden vanaf de toppen van de bergen via kronkelende weggetjes naar beneden. Om vervolgens in een dorpje uit te komen waar werkelijk niets te beleven is. Dus keren we om en brommen dezelfde steile bergweg weer omhoog om onze route te vervolgen. Onderweg komen we langs prachtige uitkijkpunten met uitzicht over de zee en het indrukwekkende berglandschap. Het landschap blijft veranderen en geen bocht is hetzelfde.
Oeps, hier zijn we al geweest
Bij een uitkijkpunt twijfel ik of we hier eerder zijn geweest. Ik draai de weg af naar beneden om even te kijken. Ja hoor. Hier waren we afgelopen week al. We besluiten van de route af te wijken en slaan rechtsaf een weggetje in. John zegt nog: ‘Volgens mij loopt dit dood.’ Maar ja, zo eigenwijs als ik ben, rijd ik toch door. We tuffen over een steil weggetje omhoog. Tot we moeten stoppen omdat er een andere auto achteruit de berg af komt. Daar gaat bij mij een lichtje branden.
Dit is geen weg
Doodlopend? ‘Nee hoor,’ zegt John. ‘We moeten hier gewoon verder omhoog.’ Alleen… de weg verandert langzaam in iets wat toch echt meer op een kiezelpad lijkt. Mijn achterwielen maken overuren terwijl we omhoog proberen te komen. Maar we halen het.
Als je nu denkt: mooi, ze zijn er, dan heb je het mis. Er volgen nog een paar van dit soort paadjes voordat we weer op een normale weg terechtkomen. Nou ja, normaal… Ik moet toegeven: John kan uitstekend navigeren. Ondanks mijn eigenwijze actie komen we uiteindelijk gewoon weer op de route uit. Ik heb ondertussen wel een paar peentjes gezweet. Zo’n offroadpad dat behoorlijk steil omhoog loopt, zonder enige mogelijkheid om elkaar te passeren, vind ik toch best spannend. Maar ja… Ik wilde avontuur. Dus kreeg ik avontuur.
Op naar Ponta do Pargo
Het laatste stukje van de route rijden we langs de berg richting Ponta do Pargo. We hopen vooral dat we geen tegenliggers tegenkomen. Uiteindelijk komen we, een ervaring rijker, weer veilig aan bij onze casa. En eerlijk is eerlijk: het was een prachtig avontuur. Al denk ik dat ik morgen gewoon weer voor een weg kies die op een weg lijkt.
