Deze blogtitel heb ik niet zelf bedacht. Het is een quote van Margaret Atwood op de eerste pagina van het boek ‘Met liefs uit Londen’, van Sarah Jio. Ik las dit boek vorige week in één dag uit. Niet alleen doordat ik mijzelf een leesdag gunde na een intensieve schrijfcoachweek, maar omdat ik werd betoverd door de moeder in dit boek.
Ik ben op de eerste pagina meteen geboeid, of eigenlijk: verbonden met de auteur. Zij schrijft namelijk het volgende: “Door jarenlang boeken te schrijven – dit is mijn elfde – ben ik gaan begrijpen dat een boek voor een auteur iets is als een baby voor zijn moeder. Ik ben moeder van drie zoons die op dit moment veertien, twaalf en tien zijn. Toen zij baby’s waren, weigerde ik ze aan een oppas over te dragen zonder ene instructie. ‘Hij vindt peer heel lekker,’ zeik ik dan. Of: ‘Als hij naar bed moet, wordt hij altijd een beetje verdrietig. Wil je hem dan ene verhaaltje voorlezen?’ Het zou net zo vreemd aanvoelen om jou dit boek te geven zonder er eerst een beetje over te tutten.”
Tutten over je boek
Dat ’tutten’ begrijp ik helemaal! Evenals de vergelijking van de geboorte van een boek met de geboorte van je kind. Een vriendin van mij noemde haar boeklancering zelfs een geboortefeest, inclusief slingers en beschuit met muisjes.
De auteur licht vervolgens wat toe over het hoe en waarom van het ontstaan van dit verhaal en de locaties waar het zich afspeelt. Daarna eindigt ze het voorwoord met:
“En nu vertrouw ik je mijn baby toe. ik dwing mezelf me terug te trekken, ook al zou ik lang door kunnen gaan… en door kunnen gaan. Met liefs uit Londen en de vele personages zijn nu van jou. Ik vermoed dat je dit boek in een strandtas of handtas zult stoppen, misschien zelfs zult klaarleggen voor een reisje binnenkort (misschien wel naar Londen!), of het heerlijk thuis zult lezen. Waar je ook bent, waar het leven je ook mee naartoe neemt, ik hoop dat je dit verhaal net zo vertroostend vindt om te lezen als het voor mij was om te schrijven.”
Herkenning
Zucht, ja dan heb je mij te pakken, want dit hadden mijn woorden kunnen zijn. Ik kan me bijna met haar identificeren. Die herkenning, zorgt voor verbinding. En dat zorgt er weer voor dat sommige auteurs kunnen aanvoelen als je beste vriendin.
Dan erf je een tweedehandsboekwinkel
Wat er vervolgens voor zorgde dat ik onafgebroken aan dit boek zat vastgezogen, was het leven van de reeds overleden moeder van de hoofdpersoon Valentina. Toen Valentina nog een tiener was, vertrok haar moeder onverwachts naar haar geboortestad Londen, Valentina en haar vader achterlatend in de VS. Jaren later – Valentina is allang volwassen en heeft net haar relatie verbroken – komt het bericht dat haar moeder is overleden. Valentina blijkt een appartement in het charmante Primrose Hill en een tweedehandsboekhandel te hebben geërfd. Ze vertrekt naar Londen om orde op zaken te stellen en besluit daar een nieuw leven op te bouwen.
Dat wil ik ook; een boekwinkel erven! Dat is toch een boekenwurm-meisjesdroom die dan uitkomt? En de hoofdpersoon, Valentina had notabene bibliotheekwetenschappen gestudeerd en is een populaire boekvlogger/-blogger op Instagram. Dat maakt dit boek overigens ook helemaal van deze tijd.
Het levensverhaal van haar moeder
Het boek speelt zich vervolgens af in de boekwinkel en in de wijk Primrose Hill. Via een speurtocht van briefjes, verstopt in boeken en op geheime locaties, ontdekt Valentina het levensverhaal van haar moeder. Wat een fascinerende vrouw was dat! De liefde voor haar dochter, voor schrijvers en boeken spatten van de bladzijden af. En je gaat door dit verhaal steeds meer van die moeder houden.
Natuurlijk gebeurt er nog veel meer, ook op liefdesvlak, het is tenslotte een roman. Ben jij net zo’n boekenwurm en romanticus als ik? En dol op levensverhalen? Dan kan ik je Met liefs uit Londen zeker aanbevelen!
