Uit mijn schuilkelder van angst

Vaak je handen wassen, 1,5 meter afstand houden, sociale contacten vermijden, thuis werken, IC-bedden, het coronavirus! De maatregelen zijn pittig. Voor iedereen. Ik ben zzp’er in een contactberoep, heb een massage-opleiding en een salon aan huis. Ik mag mijn werk nu niet doen. Het ligt totaal stil!

Op de avond met de persconferentie waarin wordt gezegd dat deze maatregelen tot 1 juni van kracht zijn, knapt er iets in mij. Het raakt me enorm en ik zoek troost in muziek met een oortje in. Helemaal afgesloten van de nare wereld. Ik wil even helemaal niks, alleen met mezelf en totaal uit contact. De tranen rollen royaal over mijn wangen en ik ben dankbaar voor het kopje thee dat mijn man mij toeschuift. Op mijn verzoek laat hij mij even alleen met mezelf. Ik vergeet compleet de online yogales van vanavond.

Ik voel me leeg
Het ebt weg, ik voel me leeg en schrik met terugwerkende kracht van de heftigheid van mijn reactie. Ik voel dat mijn hele lijf van slag is: trillingen, leegte, zwaarte en braakneigingen. Ik voel me een zombie in een slechte film. Wat akelig. De moeheid wordt groot. Ik ga naar bed en val als een blok in slaap.

Er is verslagenheid en begrip
De dag erna maak ik mijn agenda leeg, al mijn massage afspraken eruit, bel mijn klanten om even contact te hebben. Er is verslagenheid en begrip. Ik vertel niemand iets nieuws en mijn telefoontjes worden gewaardeerd, ik vind het fijn om met iedereen even contact te hebben. Ik vind het heel erg naar dat ik nog 2 maanden niet mag masseren. Natuurlijk begrijp ik de reden van dit verbod wel, maar toch.

Zo oneerlijk 
We gaan ons verder verdiepen in de ondersteunende maatregelen. Mijn man en ik zijn allebei zzp’er en hebben ieder ons eigen bedrijf waar we allebei in werken. De Tozo-regeling is er ook voor ons. Dan ontdek ik dat deze maatregel voor ons als getrouwd stel anders is, slechts één van ons mag het aanvragen. Ik haak af, wat oneerlijk! Mijn boosheid borrelt direct van 0 naar 10 en ik ga weg, even een blokje om, weer uit contact. De rest van de dag kan ik de berichten over coronavirus en maatregelen niet meer aanhoren.

Het blijft knagen
Als ik de uitleg over deze Tozo lees komt er soort aanvaarding. Iets anders blijft. In mezelf gaat het niet goed, er sluipt een akelig iets in mij rond. Mijn lontje wordt steeds korter en mijn humeur daalt.

Afleiding
We gaan klussen in huis en ik voel me daarin beter. Mijn gedachten zijn bij het huis, schilderwerk en schoonmaken. Maar het blijft knagen, ik weet me geen raad met mezelf, weet niet wat te doen en loop achter mezelf aan. Ik zie wel nieuwe kansen, schrijf de dankbaarheidopdrachten van Miranda Schrijft en praat mondjesmaat over wat er speelt. Ik duik in het maken van filmpjes over Mazzaze en massage. Het leidt mij af van wat eronder speelt.

Enorme machteloosheid
Het knaagt verder en verder alsof het dieper in mij komt. En dan ineens komt een oud gevoel van lang geleden in alle hevigheid naar boven. Ik wil er niet aan, ik loop weer weg, maar nu lukt dat niet meer. Het gaat mee, het zit zo diep in mij. Langzaamaan komen er woorden voor dit gevoel en ontdek ik dat het uit mijn jeugd komt. Ik voel een enorme grote machteloosheid, zoals ik die voelde toen ik na de verkrachting ook nog ongewenst zwanger bleek te zijn.

Overleving
Bam, dat komt binnen en wat voel ik me ellendig! Die enorme verlamming en angst door machteloosheid van toen is er nu weer. Echt niet weten wat ik moet en kan doen. Struisvogelpolitiek is mijn overleving geweest in die tijd. Niet voor lang, maar voor de eerste tijd hielp het toen.

Ik besluit om het nu wel te delen
Maar nu is het anders, er is geen schuld en schaamte zoals toen. Er is een wereldwijd probleem waar iedereen mee te maken heeft. En ik ben 40 jaar ouder. En wijzer. Bovendien heb ik een man waarmee ik echt kan praten. Zonder enig verwijt aan mijn ouders toendertijd. Heel langzaam dringt dat ook tot mij door. Ik besluit om te delen wat er in mij gebeurt, om er lucht en ruimte aan te geven. Maar oh wat vind ik dat moeilijk! Ik heb er buikpijn van. Ik verman mezelf met aardige bemoedigende woorden.

Gitzwarte wolken worden lichter
Ik maak een kopje koffie en nodig mijn man uit om even te praten. Als we zitten, voel ik een grote brok in mijn keel ontstaan en biggelen de tranen weer over mijn wangen. Maar ik ga door, ik vertel hortend en stotend over mijn gevoel van machteloosheid en waar het aan refereert. Hij ziet, hoort en voelt mijn heftigheid, mijn tranen, mijn woorden zoekend en hij luistert vol aandacht. Ik voel dat ik diep ga en ik voel ruimte ontstaan. Heel langzaam voel ik opluchting dat ik het uitspreek. Ik word gehoord en gezien en krijg een forse knuffel. We praten samen en de gitzwarte wolken in mijn hoofd worden grijs en lichter.

Ik heb het licht aangedaan
Het is voor mij nieuw om zo over een diepe, oude vastzittende angst te praten. Ik ben blij dat ik het ben aangegaan, hoe pijnlijk en confronterend met mezelf dan ook. Ik ben niet meer weggelopen, ik heb het aangekeken. Ben niet gevlucht in duisternis, maar heb het licht aangedaan.

Ik ben trots op mezelf, het geeft kracht en ik kan weer verder. Het voelt als een verrijking om niet in de schuilkelder te verdwijnen, maar bovengronds te blijven en er te mogen zijn met wat er is.

8 thoughts on “Uit mijn schuilkelder van angst”
  1. Wat dapper Carla, dat je hier open over hebt geschreven. Zo enorm fijn dat je het licht hebt aangedaan.
    Zo ben je een mooi voorbeeld voor velen die ook nu kunnen kiezen om het licht aan te doen. Top van je!

  2. Prachtige, krachtige, warme vrouw. Wat fijn dat je kon doordringen tot de kern van je machteloosheid en verdriet. Zoals je het toen transformeerde naar iets moois. Je massagepraktijk en het aanraken van mensen zo zal er ook nu weer iets moois gaan ontstaan. Delen is helen!

  3. Jeetje Carla, wat een openhartig blog. Wat knap dat je dit zo open en eerlijk verwerkt in een mooie blog. Ik lees jouw blogs altijd heel graag, je schrijft zo mooi!

    Liefs Louise ♥

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: