Turquoise tegenover donkerblauw

Ze luistert maar half naar mijn uitleg en roept verontwaardigd naar haar collega aan het andere loket: “hoe ga ik dit in godsnaam oplossen? Deze dame hier (haar hoofd beweegt met een knik naar mij) komt voor een invalidenkaart, maar ze kan de oude die nog ergens in het buitenland ligt, niet overhandigen. Zo kan ik toch niet zomaar op de knop ’vernieuwen’ drukken, als de oude dus vermist is?”

Een nieuwe aanvraag of verlenging
Mijn gehandicaptenparkeerkaart verloopt officieel precies vandaag en heeft voor de verlenging, de nieuwe aanvraag, al heel wat voorbereiding nodig gehad. Eerst krijg je netjes bericht van de gemeente, vervolgens kan je met je DigiD code online aangeven dat je deze wilt verlengen. Daarop volgt een afspraak voor een medische keuring bij een arts van de gemeente.

Opnieuw zijn er meerdere vragen; hoe het komt dat ik slecht loop of aanhoudende klachten heb, en waarom ik de kaart nodig hebt. Tijdens het onderzoek wordt gelukkig wel meteen doorgegeven of je er recht op hebt of niet, dan weet je waar je aan toe bent.

De invalidenkaart mee naar Bonaire
Net voor mijn zonnige vakantie heb ik dit keurig in orde gemaakt zodat de aanvraag en verlenging precies bij thuiskomst een vervolg kan krijgen. Om tijdens de vakantie hiervan gebruik te maken – bestemming Bonaire, een Nederlandse gemeente – neem ik de invalidenkaart mee. Achteraf niet handig, want blijkbaar ben ik de kaart vergeten uit de huurauto te halen. Zo maak ik mij de laatste dagen erg druk om die zoekgeraakte kaart en doorzoek ik menig keer mijn handtas, de etui met belangrijke kopieën en andere bagage. Totdat ik besluit het los te laten, het is wat het is en ik kan er niets meer aan veranderen. Wetende dat ik toch de nieuwe kaart begin mei mag ophalen bij het gemeenteloket.

Op afspraak bij de gemeente
Allereerst begroet zij mij vriendelijk doch zakelijk, het plexiglas spiegelt wat via haar bril. Behendig parkeer ik mijn rollator voor haar balie en leg mijn paspoort en afspraakticket op de counter. Ik geef de reden van mijn afspraak en direct vraagt ze doordringend of ik de oude invalidenkaart ook wil overhandigen.

Minder mobiel of minder valide
Mijn lijf geeft het aan. Terwijl ik daar zo sta, besef ik wat een hekel ik aan het woord invalide heb. Maar ik besef ook dat ik niet zonder die kaart kan. Minder mobiel of minder valide zou voor mij beter passen. Eigenwijs loop ik af en toe zonder rollator, omdat ik er nog steeds wat van vind, de schaamte of de kwetsbaarheid, ‘gewoon’ lopen met wat extra pijnstillers maakt het minder erg, denk ik. Maar juist daarna komt de reactie; mijn lijf geeft het aan, mijn been, mijn bekken en rug verstijven en geven van die venijnige pijnscheuten, alsof er zenuwen bekneld zijn.

Turquoise tegenover donkerblauw
Zo snel mogelijk wil ik haar mijn verhaal doen. Echter, haar non-verbale houding – ze helt met stoel en al wat achterover, haar armen wat afzettend aan haar desk, haar ogen rollend – geeft mij allerminst een gerust gevoel. Onzeker geef ik toe dat ik niet wist wat het beste was om te doen met de situatie, omdat er al een afspraak in het systeem gepland was.

Op dat moment realiseer ik mij opeens hoe blauw ze eigenlijk is, zonder vooroordelen, maar kleur is een taal. Ik lees de kleuren die ze draagt. In een flits besef ik mij dat ik zelf beter een zacht roze t-shirt had kunnen dragen, nu sta ik daar in overwegend turquoise tuniek en zij is in donkerblauw.

Regels zijn regels
Haar bril, haar blouse met drukke print, haar oorbellen, haar armbanden en zelfs de blauwe saffier die schittert aan haar zilveren ring… Alles aan haar geeft mij de boodschap: controle, en regels zijn regels, die zijn nou eenmaal niet voor niets gemaakt.

Ze kijkt mij schouderophalend aan
Vroeger zou ik nu allang, als een waterval, volledig in het verweer zijn gegaan om haar te overtuigen van mijn onschuld. Nu blijf ik stil en aanschouw ik haar reactie. Ze pakt daadkrachtig de telefoon om een collega (die al lang niet meer bij de afdeling ‘vermiste invalidenkaarten’ werkt, zo begrijp ik uit haar reactie) te bellen, maar ze krijgt weinig respons. Lijkt het nou of ze wat bloost? Of is dat de middagzon die haar plek wat broeierig maakt? Ze belt nog een ander nummer en kijkt mij opnieuw schouderophalend aan. Ze laat een zucht tussen haar wat smalle lippen ontsnappen en loopt van de counter weg, naar achter, een andere ruimte in.

Ik vraag om hulp
Even verdwijnt ze uit mijn zicht en ondertussen vraag ik hulp van boven… ‘Pap, ik heb je hulp nu nodig, je bent mijn beschermengel en zij heeft volgens de regels wel een punt, alleen kan ze zich voor deze ene keer ook voorstellen hoe het voor mij is. Stuur haar wat roze om haar dominantie wat te verzachten, misschien wat rood zodat ze ook kan doen wat goed is, uit passie en liefde. Laat haar terugkomen om tot actie over te gaan.’ Zo, ben ik er even bij gaan zitten, uiterst kalm en in gedachten.

Ze maakt een uitzondering
Met stevige stappen keert ze terug met in haar handen twee blauw-witte formulieren. “Nou, als er niemand op zijn plaats zit, dan doe ik het gewoon. Heb je ook een pasfoto meegenomen?” Ze kijkt me met een vragende blik aan. Alsof niets haar meer kan tegenhouden maakt ze alles vlot in orde. Ik teken in het betreffende kader en vraag of de pasfoto, waar ik lachend op sta, goed is. Ze knikt en geeft zelfs aan dat het wel leuker staat dan zo’n serieuze met mijn mond gesloten.

Opgelucht dank ik haar hartelijk voor de uitzondering en wens haar nog een fijne dag. Ze glimlacht zichtbaar gemeend en volgens mij heeft zij toch een euforisch gevoel.

Ervaar hoe kleur het leven leuker en lichter maakt
Met een doorbraaksessie kijken we samen welke kleuren jij veel of vaak draagt. Welke kleuren draag je niet of al zo lang geleden, dat je ze gewoon vergeten bent? Daar komt zoveel informatie uit waarbij je inzicht krijgt in en over jezelf, welk gedrag, welke emoties. Aangeleerd gedrag, geconditioneerd, het zijn gewoontes die door het dragen van een bepaalde kleur in overvloed versterkt worden. Door ook andere kleuren toe te laten of gewoon bewuster te zijn van de kleuren en de bijbehorende eigenschappen die je draagt, ervaar je hoe kleur het leven leuker en lichter maakt. En dat is nou juist mijn missie. Ben je nieuwsgierig naar een sessie, wat het voor jou kan betekenen? Stuur gerust een mail naar kompasinkleur@gmail.com.