Toen het oerwoud tegen me sprak

We liggen net in bed, mijn zoon en ik. Doodmoe van een reisdag met vliegtuig en een busje over hobbelige wegen. We zijn in Tikal beland, het mekka van de Maya-tempels midden in het oerwoud. Het zoemen van muggen wordt afgewisseld met een bijna doodse stilte. We proberen vroeg te gaan slapen, want de wekker staat om 4.00 uur. Het lukt me niet om alle indrukken en energieën van mensen langs me heen te laten gaan. Ik draai tientallen keren totdat ik ademloos en bevroren in bed lig.

Alsof er een dinosaurus naast ons huisje staat
Naast ons raam hoor ik gestommel, het lijkt of er een dinosaurus naast ons huisje staat. Er komt zo’n oergeluid los dat een concertbox er niets bij is. Met open ogen kijk ik het pikkedonker in en fluister zachtjes de naam van mijn zoon, maar hij slaapt dwars door deze enorme decibellen heen. Ik ben best een beetje bang, maar maak hem niet wakker. Ik adem oppervlakkig, alsof die aanwezige buiten mijn ademhaling niet mag horen. Ik voel me nietig in dit kleine houten huisje midden in de jungle.

Het geluid houdt minimaal een half uur aan en lijkt zich langzaam van het huisje te verwijderen. Toch blijft het oorverdovend en ik vraag me af wat het kan zijn. Uiteraard durf ik de deur niet te openen en mijn vermoeidheid houdt me ook in bed.

Mezelf geruststellen
In mezelf spreek ik me toe, zonder geluid te maken. Dat ik veilig ben. Dat mijn zoon naast me ligt, die vast en zeker een middelgrote beer of dino te lijf kan gaan. Dat ik in de jungle ben, waar ik nog niet heb kunnen aarden omdat we er pas drie uur geleden in het donker zijn aangekomen. Ik heb nog geen oriëntatie en geen idee wat hier allemaal leeft, behalve een jaguar, aapjes, reptielen en neusberen. De connectie met een ander groot levend wezen heb ik nog niet gemaakt.

Een brulaap?!
Om 4 uur strompelen we naar het restaurant voor een kop koffie en een papaya fruitsapje. Ik vertel een vriendelijke dame, die ons ontbijt verzorgt, wat ik heb gehoord en vraag wat dit kan zijn. Ze glimlacht en zegt dat dit wezen een brulaap is. Nooit gedacht dat dit dier elke Ferrari zou overstemmen. Ik vraag mijn zoon of hij iets heeft gehoord, maar die kan door bulldozers heen slapen en ontkent iets te hebben meegekregen.

De grootste uitgegraven tempel van Tikal
Ik voel mijn nog wiebelige benen als de gids ons opwacht. Met een hoofdlampje op lopen we het oerwoud in en worden we gewezen op een onlangs gefilmde jaguar. Na ongeveer een uur lopen bereiken we de grootste uitgegraven tempel van Tikal. We maken een flinke klim om boven te komen. In de miezerregen zitten vele andere toeristen naast ons. We kijken uit naar de zonsopgang, maar we zijn veel te vroeg en zoonlief dommelt alweer in slaap.

In de verte hoor ik de rotzak opnieuw brullen. Gelukkig kan ik nu wel van de geluiden het oerwoud genieten, hoog boven de grond.

Even waan ik me in de Maya-tijd
De zon komt op. De meeste mensen worden wakker en het gesnurk van enkelen stopt. Door de mistige regen heen zie ik het licht verschijnen en even waan ik me in de Maya-tijd. Het magische uitzicht. De connectie tussen hemel en aarde. De onwetendheid over wat er buiten het oerwoud en de rest van de aarde ligt. De kracht die mensen hadden om dorpen te bouwen. De kennis van giftige planten en dieren, en tegelijkertijd van helende fauna en aarde. Zo veel kennis.

Reizen door vorige levens
Toch voel ik hier niet hetzelfde als jaren geleden in Egypte. De herkenning blijft uit. Deze Maya-cultuur voelt voor mij niet vertrouwd. Ik reis wel eens door vorige levens en daardoor herken ik soms een plek tot in detail. Ik beschrijf het ook in mijn boek De lijn tussen magie en leven – een handboek bij verlies en rouw om je dier. Op andere plekken wil ik juist nieuwe culturen proeven en aanraken.

Een herinnering in het nu
Deze reis door Guatemala en Belize bleek voor mij vooral helend te zijn, zowel fysiek als mentaal. Het bezoeken van de grotten en de klimpartijen haalden mij uit mijn comfortzone. Ik voelde dat ik veel meer kon dan ik dacht dat mijn lichaam aankon. De rugproblemen die ik in november nog had, verdwenen als sneeuw voor de zon.

Dit keer hebben de Maya’s hun helende kracht aan mijn leven van nu toegevoegd. En misschien was het niet de herkenning van een vorig leven waar ik hier naar zocht, maar een herinnering in het nu. Dat mijn lichaam sterker is dan ik dacht. Dat heling soms verschijnt op plekken waar je het niet verwacht. En dat de natuur geen woorden nodig heeft om je iets te laten voelen.

We zijn nooit zo afgescheiden van de aarde als we soms denken
Terwijl het gebrul nog zachtjes door het oerwoud rolde, wist ik één ding zeker: we zijn nooit zo afgescheiden van de aarde als we soms denken. We hoeven alleen maar stil genoeg te worden om haar weer te horen.