Geen van de vrouwen kent elkaar voordat ze de loopbrug opstappen, maar ik weet nu al: vanaf het eerste moment ontstaat er verbinding. Herkenning, begrip, gedeelde verhalen. Allemaal dragen ze dezelfde zware last: de diagnose borstkanker, gepaard met financiële zorgen. Hun levens kwamen, met het binnen laten dringen van de woorden van de arts, plotseling op pauze te staan.
Sommigen verloren hun baan, anderen hun onderneming of zelfs hun partner. De behandelingen werden een fulltime dagtaak. Operaties, chemo’s, bestralingen. Maandenlang zonder ruimte voor rust of ontspanning. Tussen ziekenhuisbezoeken door bleef het gewone leven doorgaan: kinderen, huishouden, verplichtingen. Altijd ‘aan’ staan.
Vaarverwenweek voor vrouwen met borstkanker
Dankzij Stichting Samen Varen stappen we op zondag 1 november weer aan boord van de Prins Willem Alexander. Ik mag, net als vorig jaar, mee als vrijwilliger. De stichting organiseert elk jaar een vaarverwenweek voor vrouwen met borstkanker die door hun financiële omstandigheden niet vanzelfsprekend vakantie kunnen vieren. Een week lang mogen zij ontspannen, genieten en verbinden. Gedragen door vrijwilligers die met liefde hun tijd, kennis en energie delen.
Herkenning, begrip, gedeelde verhalen
Tijdens de vaarweek hoeven de vrouwen niets, behalve aanwezig zijn in het moment. De spanning zakt, de adem wordt dieper, het lichaam mag weer tot rust komen. Er is ruimte voor tranen die te lang zijn ingehouden en voor lachsalvo’s die uit het niets opborrelen. De creativiteit komt terug en op het dek, met de wind in het haar en de zon op het gezicht, is er plaats voor zingen, dansen en simpelweg genieten.
Zachte massagetechnieken
De voorbereiding is in volle gang; ik geniet van de stroom aan WhatsApp-berichten in de groep van vrijwilligsters. Iedereen kijkt ernaar uit om er weer een fantastische week van te maken. Ook ik leef in deze maand oktober toe naar de vaarweek. Ik bedenk alvast wat ik allemaal mee wil nemen, en ik sluit onverwachts nog een middag aan bij een nascholing voor het, middels zachte massagetechnieken, ontspannen van de nervus vagus. Ik weet zeker dat ik deze ervaring goed kan toepassen tijdens de behandelingen die ik op de boot voor de gasten verzorg.
Ze mogen ontvangen
Tijdens het masseren luister ik. Soms vertelt iemand haar verhaal, soms blijft het stil. Ik hoef niets op te lossen. Het is al waardevol om er gewoon te zijn. Om iemand een moment te geven waarin ze niets hoeft te doen of sterk moet zijn.
Wat me opvalt, is dat deze vrouwen hun omgeving vaak willen ontzien. Aan boord ontmoeten ze mensen die begrijpen wat ze doormaken. Ze mogen ontvangen, zonder zich daarvoor te verontschuldigen.
Aandacht en rust
Vorig jaar stapte ik aan boord met het idee dat ik iets mocht brengen: mijn handen, mijn kennis en mijn tijd. Maar ik kreeg er minstens zoveel voor terug: de verhalen, de openheid, het vertrouwen en de manier waarop de vrouwen, ondanks alles, genieten. Dat ontroert me.
Ik weet inmiddels een beetje wat me te wachten staat, maar tegelijk ook helemaal niet. Iedere vrouw, ieder verhaal en iedere ontmoeting is anders. Ik verheug me op de rust van het water, de gesprekken, de lach en zelfs de tranen. Maar vooral op het mogen geven van mijn tijd, aandacht en handen aan vrouwen die het zo hard kunnen gebruiken.
