Stralend boven het maaiveld word je gezien

Verleden week heeft Leonie Schuurman* een waar kunstwerk van mijn hoofd gemaakt. Een heerlijke ontspannen middag en een fantastisch proces. Want eigenlijk zijn we allemaal een kunstwerk, toch? Terwijl ze relaxt op mijn terras in Spanje bezig was met kleuren en glitters, ging ik even terug in de tijd. Een tijd waarin het voor mij niet zo vanzelfsprekend was om mezelf te laten zien. Om te stralen en te schitteren. 

‘Als ik mijn hoofd boven het maaiveld uitsteek, wordt ie er afgehakt.’ Dat was namelijk een gedachte, een overtuiging die ik jarenlang heb gehad. Geen idee waar het vandaan komt, maar wel dat het me in veel situaties heeft belemmerd om me uit te spreken, om me kwetsbaar op te stellen en om zichtbaar te zijn. Zichtbaar in wie ik ben, wat ik doe en waar ik voor sta. 

Want ja, zo was de overtuiging: als ik mezelf écht laat zien, gaan mensen er iets van vinden. Dus was het voor mij veiliger om niet té uitgesproken of té aanwezig te zijn. Veiliger om me kleiner te maken en soms zelfs om me aan te passen aan de systemen en meningen van anderen. Daar ben ik nu gelukkig wel vanaf. 

Wat is zichtbaar zijn?
Ik weet inmiddels dat veel meer mensen met zichtbaarheid stoeien. Op heel veel verschillende manieren. In hun relatie, naar collega’s toe, bij het geven van presentaties, het bijdragen aan vergaderingen. Maar ook als zelfstandig ondernemer kan het spannend zijn om vol trots je nieuwe website, producten of diensten te laten zien. 

Zichtbaar zijn en jezelf laten zien betekent namelijk dat je: 

  • je zo groot maakt als je daadwerkelijk bent
  • je unieke talenten, kwaliteiten, meningen en visies laat zien en uitspreekt
  • je kwetsbaar op durft te stellen
  • tegen het collectief of de druk van de gemeenschap in durft te gaan
  • volledig gaat voor je verlangen, je passie, je eigen pad in het leven
  • je geen zorgen maakt over wat anderen daarvan zullen vinden

Zichtbaar zijn betekent dus in de kern dat je geen angst of terughoudendheid ervaart.

Oordelen als bron van ellende
Als je jezelf écht laat zien, val je op. Dan steekt je hoofd dus boven het maaiveld uit. Daar vinden andere mensen wat van. Oordelen over wat goed of fout is, over ‘hoe het hoort’ en wat wel of niet mag, vliegen ons dagelijks om de oren. Hoe ouder – en hopelijk wijzer – ik met de jaren word, hoe meer ik me druk maak om oordelend gedrag. Want waarom zou iemand willen oordelen over hoe een ander in vrijheid zijn of haar leven inricht? Waarom toch die oordelen, die wijzende vingers?

Is dat omdat: 

  • ze het zelf niet durven of doen?
  • ze geleerd hebben om vooral te voldoen aan verwachtingen en normen van de groep?
  • ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’ de heersende moraal is?
  • ze een sterke en eenzijdige mening hebben over ‘hoe het hoort’?
  • ze eigenlijk van binnen jaloers zijn op de vrijheden en mogelijkheden van een ander?

Wie het weet mag het zeggen. Ik maak me er gewoon druk over, al die oordelen.

Angst voor afwijzing
Maar ja, als ik dan even terugkom bij mijn eigen terughoudendheid om mezelf volledig zichtbaar te maken, dan hebben die oordelen (en vooral mijn angst daarvoor) me dus toch een beetje in de klem gehad. Angst voor kritiek, angst voor tegenwerking, angst voor het oordeel. Ten diepste gaat het om de angst voor afwijzing. De angst om afgewezen te worden als je radicaal eerlijk bent, als je jouw kennis, creativiteit en activiteiten deelt, als je eigen keuzes maakt of als je jouw verlangens en gevoelens uitspreekt. De angst om afgewezen te worden om wie je bent.

We hebben elkaar nodig om te overleven
Dat is natuurlijk niet zo heel gek. We zijn immers afhankelijk van elkaar voor onze overleving. Op verschillende manieren. In ons DNA zit bijvoorbeeld nog een oer-overlevingsdrang waarbij je als individu kwetsbaar bent. Simpel gezegd, vroeger hadden we elkaar letterlijk nodig om te overleven. Als een leeuw je had uitgekozen als borrelhapje en er was niemand bij je die je kon helpen, dan waren je minuten geteld. Gelukkig hebben we tegenwoordig in ons leven niet veel  meer te maken met leeuwen of andere acute fysieke gevaren, maar nog steeds zijn we wél sociale wezens. We willen gezien en geliefd zijn, erbij horen, geaccepteerd en gewaardeerd worden. Dus voelt een afwijzing op een diepere laag nog steeds als onveilig en potentieel levensgevaarlijk.

Het medicijn tegen afwijzing
En dan nu de mindfuck van dit verhaal. Als je je aanpast, onder het maaiveld blijft en je dus kleiner maakt dan je werkelijk bent, wijs je in feite jezelf af. Uit angst voor afwijzing door een ander wijs je jouw eigen verlangens, meningen of dromen af. 

Zelfliefde en vertrouwen
Bizar eigenlijk. Ik zeg het wel vaker: het enige medicijn tegen angst is liefde en vertrouwen. In dit geval zelfliefde en zelfvertrouwen. Als de liefde en het vertrouwen vanuit je hart groot genoeg zijn, kom je in beweging en kun je moedig zijn. Je kunt dan weer de kracht van de intelligentie van je buik inzetten om je hartsverlangen volledig te leven. 

En het wordt nog leuker, want als jij zichtbaar en vol vertrouwen doet wat écht bij je past, trek je ook de mensen aan die dát juist fijn vinden. Ze zien niet alleen het masker, de kleinere versie van jezelf. Ze zien jouw echte, kleurrijke en stralende gezicht. Ze zien je op ware grootte. Dé bron van veel meer echte en diepe verbindingen.

Wie zijn kop boven het maaiveld uitsteekt
Voor mij is het tijd om dit spreekwoord voor eens en altijd echt om te draaien. Wat dacht je van: ‘Wie zijn kop boven het maaiveld steekt, kan verder kijken en ziet dat er nog veel meer andere leuke, stralende, kleurrijke koppies boven dat maaiveld uitsteken.’

Meer van mij zien?
Ik steek mijn koppie boven het maaiveld. Ik heb een nieuw jasje aangedaan en ik laat me vanaf nu anders aan je te laten zien. Dat zie je ook op mijn nieuwe website. Nieuwsgierig hoe ik dat doe? www.ingrid-smit.nl. Met grote dank aan Ferry en Marije voor de super-begeleiding bij het schrijven en ontwerpen van de website en Maaike Kolner voor de prachtige foto’s.

*Wil je meer van het inspirerende en mooie werk zien van Leonie? Je kunt haar vinden op Instagram: mualeonieschuurman.

4 thoughts on “Stralend boven het maaiveld word je gezien”
  1. Prachtige foto en tekst. En zo eens met de inhoud. Ook herkenbaar🙏
    Tijd om te stralen🔆
    Liefs Dorothea

  2. Wat een inspirerend blog en een prachtige foto, zo duidelijk en zo herkenbaar. Als ik dit lees heb ik het idee dat ik je voor de eerste keer echt zie en ik benijd en bewonder je dat je zo durft r te stralen. Veel geluk, liefde en plezier met je mooie website en werk en leven in Spanje x

    1. Dankjewel Hannah, wat een lieve reactie. En iedereen kan en mag stralen, lekker op zijn of haar eigen manier. Dat is echt de bedoeling! x terug

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

%d bloggers liken dit: